woensdag 30 december 2009

Onderkoeld

Met een koude golfje achter de rug en één in het vooruitzicht is dit wel een toepasselijke titel.

Onderkoeld is een detective van één van mijn favoriete schrijvers, Arnaldur Indridason. Elke titel van deze schrijver is meer dan de moeite waard en dus deze ook.
Stel, iemand van wie je erg veel houdt ligt op sterven. Je spreekt met elkaar over leven en dood. Wat heeft het leven je gebracht en waarom zijn de dingen gegaan zoals ze zijn gegaan. Welke betekenis heeft dan de dood en wat wacht ons na de dood. Het zijn vragen die ons allemaal zo nu en dan bezighouden, maar wat als het een obsessie wordt en je wilt weten of degene die je liefhebt goed terecht is gekomen na het 'oversteken van de rivier'. María is er van overtuigd dat er leven is na de dood. Ze deelt een geheim met haar moeder dat haar, vooral na haar moeders dood, niet met rust laat. Dan krijgt ze een kans uit duizenden...

Arnaldur, het was weer precies goed! De subtiele verwevenheid van drie mysteries, de eigenzinnigheid van de melancholische Erlendur, die niet te stoppen is en dat natuurlijk in de welbekende IJslandse omgeving. Kijk het is Kerstmis en dan wil je gewoon graag zo'n pageturner voor onder de kerstboom. Helemaal gelukt met Onderkoeld. Ik kijk al weer uit naar de volgende van Indridason.

Reserveer in onze catalogus
Ook alle andere titels (maakt niet uit welke, ze zijn allemaal goed) van Arnaldur Indridason zijn bij de bibliotheek verkrijgbaar!

maandag 28 december 2009

Nietzsche en Kant lezen de krant

Het valt tegenwoordig niet mee om je mening te vormen over bepaalde kwesties die in het nieuws zijn. We worden overspoeld met een zee aan informatie, nieuws en opinies. Daar komt nog bij dat de journalistiek behoorlijk hyperig is geworden. Probeer dan nog maar eens tot een objectief oordeel te komen.

Dit probleem werd ook onderkent door Rob Wijnberg, essayist en columnist van NRC Handelsblad. In zijn boek Nietzsche & Kant lezen de krant geeft hij de oplossing: gebruik meer filosofie! Hij pakt actuele thema's en bekijkt ze vervolgens van de filosofische kant. En dat werkt vaak heel verhelderend. Aan de hand van een indeling in 6 klassieke thema's (Vrijheid, Waarheid en macht, God en geloof, Seks en liefde, Identiteit, Gelijkheid en de Staat) komt er een hele reeks uiteenlopende onderwerpen voorbij. Het gaat van de opkomt van Wilders, de populariteit van Obama en waarom de financiële crisis onvermijdelijk was naar de vraag wat is nou precies porno is. Door gebruik te maken van het gedachtegoed van oude (en ook moderne) filosofen komt Rob Wijnberg tot soms verrassende inzichten. Nietzsche & Kant lezen de krant is tegelijkertijd informatief én leuk om te lezen.

Reserveer in onze catalogus

vrijdag 25 december 2009

Micha Wertheim - Voor thuis

Op zoek naar een paar leuke DVD’s voor in de kerstvakantie, want ja....die kerstfilms gaan vast en zeker ook een keer vervelen, en toen vond ik Voor thuis van Micha Wertheim.
Die naam kende ik maar wist even niet zo gauw meer waarvan. Via Google werd mijn geheugen weer opgefrist door dit artikel in de NRC. En dat maakte mij nog nieuwsgieriger….dus deze DVD ging sowieso mee. En het was absurd leuk!!

In zijn show is Wertheim ervan overtuigd dat hij droomt en dat wij allemaal onderdeel uitmaken van zijn droom. Zijn conference waaiert alle kanten uit zoals dat ook in een droom gebeurt. Met absurde verhandelingen over dromen, de zin en onzin van ezelsbruggetjes, van Foster Parentskindjes via dyslexie tot de “gehandicaptenlobby”. Hard en soms ook ontroerend, ik vond het supergrappig!
En natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die zijn humor maar niets vinden, maar zoals Micha zelf zegt: “Humor is het leukst, als niet iedereen er om kan lachen”.
En als uitsmijter van mijn laatste blogpost van 2009…. een komische bluff your way in intellectuele kringen over….boeken en literatuur.




Reserveer in onze catalogus

donderdag 24 december 2009

maandag 21 december 2009

Girl with a pearl earring

Ik bekende al eerder een fan van actrice Scarlett Johansson te zijn. Daarnaast hou ik van (romantische) kunst en ben ik vaak benieuwd naar het verhaal áchter de kunst. Herkenbaar? Dan is deze film een must!

Wie de details wil weten verwijs ik graag door naar deze mooie filmbespreking. Hier beperk ik me tot de inleiding:
Girl with a Pearl Earring, gebaseerd op het gelijknamige boek van Tracy Chevalier, is een op het witte doek uitgespeelde mijmering. De fantasie van iemand die zojuist Johannes Vermeers ‘Meisje met de Parel’ heeft staan bekijken in het Haagse Mauritshuis en die zich laat meevoeren door zijn gedachten over wie het meisje op het schilderij zou kunnen zijn. De film staat onder de betovering van het schilderij en ademt dezelfde breekbare sfeer van stilte en sensualiteit.
En dat is precies wat het is. Een mijmering: betoverend, breekbaar en vooral sensueel. Daarnaast geeft de film een mooi kijkje in de keuken van de 17e eeuwse Hollandse schilderkunst en natuurlijk in het leven van Vermeer. Als er iemand was die mijmerende schilderijen kon maken, van mooie, breekbare meisjes, dan was hij het wel (wikipedia). Het soort meisjes dat Scarlett met verve neerzet!

Wat ik achteraf ergens las en wat ik wel weer grappig vond: de film speelt zich af in de huizen en straatjes van het 17e eeuwse Delft, maar voor het meest authentieke stadsgezicht zocht de filmcrew haar toevlucht tot de oude binnenstad van (ik meen) Haarlem. In ieder geval volstond Delft niet meer als decor. Met excuus, meneer Vermeer.



Reserveer in onze catalogus
En binnenkort op TV!

vrijdag 18 december 2009

Leer Zweeds!

Het is weer zover: ik ben afgereisd naar het hoge noorden en breng daar de kerstdagen door. Gisteren last van sneeuw in Nederland? Vergeleken met hier is dat toch wel een beetje schreeuwen om aandacht... Dt is nog eens winter, aankomen met min 25 graden (geen grapje). Nou zorgen ze er in Zweden voor dat alle openbare ruimtes (inclusief het vliegtuig) zo enorm verwarmd worden dat min 25 heel aantrekkelijk klinkt. Ik kom al een tijdje met enige regelmaat in Zweden, maar spreek de taal nog steeds onvoldoende. Daar moest maar eens iets aan gebeuren. Gelukkig kwam ik Lär dig svenska! tegen. Een eenvoudige taalcursus zodat je in ieder geval vis kunt bestellen in een restaurant (want gehaktballetjes bij de ikea kan iedereen wel) Zeer geschikt voor eenvoudige zinnetjes tijdens een vakantie; minder geschikt voor mensen die iets verder willen (bv. meer over grammatica en vervoegingen en dergelijke).
Ik doe dus mijn best! Mijn eerste doel: op een zeer natuurlijk manier in het Zweeds vragen waarom mensen op 12 kilometer hoogte de neiging hebben om tomatensap te bestellen...

Vi ses!

Reserveer in onze catalogus

woensdag 16 december 2009

Earth The power of the planet


Deze keer wil ik het eens over een heel andere boeg gooien. Geen spannende thriller of filosofische bespiegelingen op papier. Dit keer wil ik het verhaal van onze aarde met je delen en dat kan als je de dvd's bekijkt van de BBC-serie Earth. 5 dvd's die dieper ingaan op de ontstaansgeschiedenis van onze planeet. Ik vind het wel mooi aansluiten bij de klimaattop die nu plaatsvindt in Kopenhagen, maar daar kom ik straks nog op terug.

Earth bestaat uit de dvd's: 'volcano'. 'Air & the atmosphere', 'Ice', 'Oceans' en 'The rare earth'. Het zijn stuk voor stuk prachtige documentaires die de oerkrachten belichten die verantwoordelijk zijn voor de geschiedenis van onze planeet en de invloed er van op het klimaat. Elk deel wordt op vakkundige en onnavolgbare wijze van commentaar voorzien door Iain Stewart en blijven boeien tot de laatste seconde.
De vijf delen samen vormen een waar epos, met de aarde als hoofdpersoon in een fascinerend verhaal over dramatische ups en downs.

Eigenlijk toch een spannende vertelling dus...

O ja, en nog even over de klimaattop. Moeten wij ons druk maken over onze aarde? Over de aarde zelf, zo lijkt het, hoeven we ons niet zoveel zorgen te maken. Want het goede nieuws dat je meekrijgt aan het einde van deze serie is dat als we de geschiedenis van de aarde overzien en we de unieke omstandigheden waarin onze planeet verkeert in ogenschouw nemen, de planeet aarde heel goed voor zichzelf kan zorgen. Wat die geschiedenis ons ook leert is dat door de verschillende catastrofes in het verleden de aarde overleeft om vervolgens aan weer geheel nieuwe levensvormen een woonplaats te bieden. Dus, ook al roeien wij onzelf en onze omgeving uit, de aarde zal het uiteindelijk wel redden.

maandag 14 december 2009

Luie ouders hebben gelijk

Nu heb ik zelf geen kinderen maar ik zie genoeg vrienden worstelen met de opvoeding van hun kids. Kinderen hebben het tegenwoordig druk, druk, druk. Ze moeten naar judo, piano- of balletles. Thuis zitten ze achter de computer of kijken TV en hebben hun eigen mobieltje. En dan moeten ze ook nog dealen met ouders die het het ook razend druk hebben om gezin en werk te combineren.

Journalist Tom Hodgkinson zag het in zijn gezin zelf ook allemaal gebeuren. Door al hun drukke en verplichte bezigheden wisten zijn kinderen niet meer hoe ze zichzelf moesten bezighouden en verloren hun verbeeldingskracht. En hij en zijn vrouw werkten zich een slag in het rond om alle lidmaatschappen, speelgoed en uitjes te kunnen betalen.

Uit onvrede met zijn eigen situatie en wat hij om zich heen zag kwam hij met hij het volgende briljante idee: het luie ouderschap. Deze verrassende en simpele oplossing maakt het leven van ouders gemakkelijk en goedkoper en het leven van de kinderen leuker. De boodschap van het boek Luie ouders hebben gelijk is eenvoudig: ouders moeten hun kinderen hun gang laten gaan.

Hodgkinson gaat lekker tegendraads te keer tegen alle zaken die maken hebben met het huidige opvoeden van jonge kinderen. In hoofdstukken als "Weg met school", "Weg met televisie, leve de vrijheid", "De speelgoedleugen" en "Het belang van de natuur" vertelt hij uit eigen ervaring en komt met verrassend eenvoudige oplossingen voor de luie ouder. Hodgkin is absoluut geen fanaticus, weet te relativeren en schrijft met veel humor. Uiteindelijk levert zijn aanpak een win win situatie op voor de kinderen én de ouders. Ik kan dit boek iedere ouder aanraden die vraagtekens zet bij het moderne opvoeden. Je leven kon door dit boek wel eens een stuk leuker worden!

Reserveer in onze catalogus

zaterdag 12 december 2009

Weg - Minke Douwesz

Ik heb een boek gelezen van bijna 600 bladzijden waarin vooral wordt gemopperd, gezeurd en geneuzeld. En toch heb ik Weg met plezier tot aan de laatste bladzijde gelezen. En dat kwam vooral door Minke Douwesz vermogen tot het oproepen van spanning, woede en wraaklust. Ik voelde het conflict bijna onder mijn huid kruipen. En het zet je ook nog eens aan het denken over je eigen relatie en of werkelijke binding wel mogelijk is.

Edith kan niet buiten haar werk, de stad en het culturele leven. Zij woont samen op het platteland met een dominante geliefde, Norma, die haar in alles belemmert. Als Edith aan haar proefschrift werkt, klaagt Norma dat ze nooit tijd heeft voor háár, als Edith familie bezoekt, pleegt ze verraad, als ze vriendschap sluit met een bibliothecaresse wordt ze van overspel beschuldigd.
Edith beëindigt de relatie en wil dat Norma vertrekt. De sfeer wordt steeds grimmiger en dreigender als Norma zich met hand en tand verzet met pesterijen en sabotage. Edith en haar hond worden bedreigd, hoofdstukken van haar proefschrift worden gewist, cd’s worden doormidden geknipt, de bibliothecaresse krijgt nachtelijke dreigtelefoontjes, zelfs Ediths computer verdwijnt.

Wat mij betreft hadden de passages over het proefschrift rond anorexia korter gemogen. Deze vond ik alleen maar storend en leiden af van waar het eigenlijk om gaat in dit boek: "Verliefd worden is vrij eenvoudig; de liefde onderhouden kost veel tijd en energie; maar uit elkaar gaan is het moeilijkste wat er is".

donderdag 10 december 2009

Net teruggebracht 3

De 3e aflevering van een serie waarin mensen vertellen wat ze geleend hebben van de bibliotheek en wat ze er van vonden!

maandag 7 december 2009

The office - The christmas specials

Nu de Sint weer aan z'n terugreis is begonnen, komt bij mij het kerstgevoel langzaam maar zeker op gang. Het is alleen het natte, warme weer dat nog een beetje tegenwerkt. Dus, om die kerststemming wat aan te sterken, is een lekkere luie kerstfilm een prima alternatief. Bij deze, voor alle liefhebbers van Engelse humor.

Ik liep een beetje achter met het ontdekken van The office; die pijnlijk grappige quasi-documentaire over een doorsnee kantoor ergens in een grauwe stad in Engeland. Alle typetjes worden briljant neergezet, het is zo herkenbaar. En ondanks de soms plaatsvervangende schaamte als De Baas weer iets raars zegt of doet, je gaat toch van hem houden. Net als van de rest van de crew. Met al hun mooie en minder mooie trekjes, je voelt gewoon dat er een verhaal achter zit, dat het typetje niet alleen zo zwart of wit is als hij wordt neergezet. Het is soms net het echte leven!

Ik heb de dvd's van beide tv-seizoenen achter elkaar bekeken. Een aanrader! Even helemaal onderdompelen in alle verhaallijnen, in korte tijd meegroeien met alle ontwikkelingen binnen het bedrijf en met de personages. En toen moest ik heel lang - veel te lang - wachten op de kerstspecial. Het Office-team kwam twee jaar na hun enorme succes weer bij elkaar om één lange slotfilm te maken. En oh, wat was dat weer smullen. Zou chef David nu eindelijk een vriendin krijgen? Wordt Dawn gelukkig met haar verloofde in Amerika? Of geven zij en Tim eindelijk toe aan hun onderdrukte liefde voor elkaar? En hoe vergaat het onze omhoogklimmende Gareth? Het wordt allemaal heel mooi afgerond. Zoveel wil ik nog wel verklappen.

Natuurlijk zijn er veel meer 'echte' speelfilms voor de komende donkere dagen. Ik ben wel benieuwd: welke kerstfilm is jouw favoriet?

Reserveer nu in onze catalogus
Reserveer The office deel 1 in onze catalogus
Reserveer The office deel 2 in onze catalogus

vrijdag 4 december 2009

Tijd voor jaarlijstjes!

Ah! December... Tijd voor alerlei jaarlijstjes. Heeft u er al een gemaakt? Het 'woord van het jaar' zal ook wel in aantocht zijn. Als regelmatig treingebruiker stel ik graag 'perronjogger' voor (zeker sinds de laatste wijziging in de dienstregeling waardoor mijn dagelijkes routine ernstig werd aangetast). Maar dat terzijde.
Laten we het maar over muziek hebben, zoals u dat van mij gewend bent. De 10 mooiste platen van 2009 volgens Eck... (met dank aan alle recensenten). Doe er mee wat u wilt; betwisten en aanvullen mag altijd!

The Band Of Heathens komt op het juiste moment met het uiterst soulvolle countryrock-album 'One Foot In The Ether', pas de tweede studioplaat overigens. Het kwintet uit Austin, Texas heeft een geduchte live-reputatie en bracht dan ook al twee live-platen uit. Het geheim van de Texaanse heidenen is de line-up van drie songschrijvende, zingende en gitaarspelende frontmannen die zorgen voor variatie terwijl een homogene sound bewaard wordt. We horen van alles langskomen: Bottle Rockets, Jayhawks, Black Crowes, maar ook de swingende sound van Little Feat en het landelijke rootsgeluid van The Band. Daarbij heeft The Band Of Heathens beslist iets eigens; een laidback groove die in de countrysoul-nummers intrigeert en in de countryrock-’n-rollende liedjes meesleept. One Foot In The Ether is met zijn orgels, akoestische gitaren en luie slidegitaren eerlijke eenvoud, uitermate geschikt voor een uur en nog wat live-plezier. (altcountry.nl)


Dit is het vierde studio album van de viervoudig Grammy winnaar John Mayer. Het album is geco-produceerd door John Mayer en Steve Jordan en volgt drie jaar na het volprezen "Continuum". De eerste single "Who Says" ging in première op zijn website www.johnmayer.com en is reeds opgepikt door Radio 3FM. "Battle Studies" werd opgenomen in het huis van John Mayer in Californië waar hij leefde en werkte gedurende zes maanden en is afgewerkt in de beroemde Capitol Studio’s in Los Angeles. Mayer raakte geïnspireerd door de Californische rock/pop uit de jaren '70 en '80, waarvan de invloeden goed zijn terug te horen. "I approach music like a director doing a period piece," vertelt Mayer. "Where "Continuum" was R&B and soul, "Battle Studies" was written with the timelessness of Tom Petty, Fleetwood Mac and Neil Young in mind. The melodies and message are concise and from-the-gut with the efficiency of simplicity."


Achin in Yer Bones is werkelijk een schoonheid van een plaat. Deze plaat is niet alleen 10 nummers rijk, maar bovendien tref je geen enkele zwakke broeder aan in de samenstelling. De nummers gaan over drank, sex, drugs en alles wat Romi op haar rondtrekkend circus voor de voeten komt. Qua zang is een vergelijking met Janis Joplin allerminst geplaatst, maar het zou me niet verbazen wanneer hun levensstijl de nodige parallellen vertonen. Romi is rauw, ruw en grof als het moet, maar kan even zo goed liefdevol en zacht zijn.Evenals de laatste cd van Buddy & Jullie Miller wordt werkelijk het beste uit de kast getrokken binnen dit genre. Het moet wel absurd verlopen wil deze plaat evenmin opduiken in je collectie. Authentieke Rock’n Roll, blues geïnjecteerd werk en intense balladen wisselen elkaar in een uitgebalanceerd tempo af. Als je het mij vraagt wordt 2009 een monumentaal muziekjaar. (plato.nl)
 
TIP: Romi Mayes speelt a.s. zondagmiddag 6 december in ,De Cactus in Hengelo!


"Dit zou eigenlijk een soloplaat van Buddy Miller worden, maar omdat het vanwege al zijn productionele werk en gezondheidsklachten maar niet wilde vlotten, nam Julie het heft in handen. Het levert uiteindelijk een plaat op die moet worden gerekend tot één van de hoogtepunten in het oeuvre van beiden. De uitstekende songs werden grotendeels door Julie geschreven en sluiten aan bij haar solowerk. Het zijn vooral ingetogen, fraai verzorgde en emotievolle songs die vrijwel niemand onberoerd zullen laten. In vocaal opzicht is het smullen geblazen, want naast de doorleefde stem van Julie en de hiermee prachtig contrasterende gruizige vocalen van Buddy, horen we vocale bijdragen van Robert Plant, Patty Griffin en Emmylou Harris. En dan werkte er nog een imposante lijst muzikanten mee, zoals Brady Blade, Larry Campbell en Gurf Morlix. Het album verenigt invloeden uit country, blues, jazz en rock in muziek die aldoor kwaliteit ademt. Een plaat die je raakt door zijn puurheid." (Erwin Zijleman)


Op Shoot the Moon Right Between the Eyes vertolkt Jeffrey Foucault de songs van zijn muzikale held met hart en ziel en geeft hij deze songs bovendien een persoonlijk tintje. Shoot the Moon Right Between the Eyes werd gemaakt met betrekkelijk eenvoudige middelen, waardoor deze plaat in technisch opzicht aan alle kanten rammelt. Op een of andere manier komt dit de kwaliteit van deze plaat echter alleen maar ten goede. Shoot the Moon Right Between the Eyes is een intiem, gepassioneerd en overtuigend eerbetoon aan het werk van John Prine. Foucault zingt prachtig, heeft gekozen voor een fraaie mix van bekende en minder bekende parels uit het rijke oeuvre van John Prine en vertolkt alle songs even smaakvol. Een aantal songs heeft genoeg aan de akoestische gitaar van Jeffrey Foucault en zijn warme stem; een aantal andere songs is fraai aangekleed met onder andere pedal steel bijdragen van Eric Heywood , gitaarwerk van Mark Erelli en achtergrondzang van Kris Delmhorst. Shoot the Moon Right Between the Eyes is uiteindelijk niet alleen een fraai eerbetoon aan John Prine, maar ook een waardig opvolger van de twee prachtige platen die Jeffrey Foucault de afgelopen jaren heeft gemaakt. Zeer warm aanbevolen derhalve aan een ieder die pure en intieme singer-songwriter muziek een warm hart toedraagt. (Erwin Zijleman)

Cotton is het laatste deel van een in 2004 met Mercy begonnen trilogie, waarmee Sam Baker zijn leven op orde hoopt te krijgen. En we mogen blij zijn dat hij dat en plein public doet. Met zijn 55 jaar is hij nog steeds een groot talent als singer-songwriter: prachtige bedachtzaamheid in zijn stem, alle geduld van de wereld in zijn composities, smaakvolle terughoudendheid in de arrangementen. En bij dat alles heel veel te vertellen. Over de aanslag op de trein in Peru in 1986 die hij ternauwernood overleefde, en hoe zijn leven daarna nooit meer hetzelfde zou worden. (Volkskrant)


"Met Townes lost Steve Earle een ereschuld in aan de man die ongetwijfeld zijn grootste zielsverwant is geweest. Townes van Zandt, de bij vlagen geniale, maar ook autodestructieve singer-songwriter, ging door waar Earle net op tijd inhield. Toen Van Zandt op nieuwjaarsdag 1997 de geest gaf, kapot van de drugs en de drank, liet hij een berg liedjes na, waarvan er velen nooit de uitvoering hadden gekregen die ze verdienden. Dat wordt met dit album goedgemaakt. De intimiteit is te danken aan de thuisopnamen, in Earle’s woning in New York. Elders toegevoegde instrumenten zorgen dat de ramen worden opengezet. Earle voegt discipline toe aan de poëzie en verbetenheid in de teksten van Van Zandt." (Ariejan Korteweg, Volkskrant)


“So Dark You See” staat barstensvol met een gerevitaliseerde John Gorka, die overigens weinig opzienbarend anders klinkt als zijn eerste albums, maar wel verrassend sterk. Afsluiter Diminishing Winds dankt tenslotte voornamelijk zijn klasse aan het uitzondelijke mandolinespel van Peter Ostroushko. Een eindconclusie is dan ook simpel: Gorka heeft zichzelf weer gerangschikt waar hij thuis hoort, tussen de besten!(altcountryforum.nl)

 
 
 
"Delbert McClinton leeft al z'n leven lang op een mix van R&B, soul, blues en country. Het is op voorhand uitgesloten dat deze man ooit nog eens nieuwe wegen zal bewandelen. Maar dat hoeft ook niet, want met elke nieuwe plaat lijkt zijn muziek aan verdieping te winnen. Onder productionele leiding van Don Was is McClinton er ook met "Acquired Taste" in geslaagd een klein meesterwerkje uit zijn hoed te toveren. Zijn stem raakt inmiddels aardig versleten, maar dat komt Sam Cooke-achtige soulballads als "Starting A Rumour" alleen maar ten goede. Dat geldt ook voor de rechttoe-rechtaan countrysong "Can't Nobody Say I Didn't Try", die klinkt alsof hij tegen sluitingstijd in een kroeg barstensvol notoire zuipschuiten is opgenomen. Dit doorleefde liedje krijgt trouwens een extra lading doordat de onlangs aan keelkanker overleden gitarist Stephen Bruton er nog in te horen is." (Harry de Jong, Revolver)


Guy Clark, de man die ons klassieke songs als 'L.A. Freeway', 'Desperados Waiting For A Train' en 'That Old Time Feeling' gaf, is zuinig met zijn albums maar ze zijn altijd het wachten meer dan waard. Op dit elfde studio album evolueert hij zijn zijn meesterschap in songschrijven. Maar weinigen creëren hun songs met zulke resonerende schoonheid en dat deelt hij graag. Alle songs op dit album zijn namelijk geschreven samen met anderen. Niet alleen met oude vrienden als Rodney Crowell en Shawn Camp, maar met Patrick Davis, Jedd Hughes en Ashley Monroe wordt ook een brug geslagen naar een jongere generatie. Verhalend, ingetogen, indrukwekkend. Guy wordt bijgetaan door een aantal erg fijne muzikanten (alle op akoestisch instrumentarium), waaronder vooral gitarist Verlon Thompson excelleert. Hij is een van de meest gerespecteerde singer/songwriters van de afgelopen decennia en weet als geen ander een portret te schetsen van de zelfkant van de Amerikaanse maatschappij. (Revolver Magazine)

Een indruk krijgen van bovengenoemde artiesten? Natuurlijk kan dat:



Ik wens u nu alvast fijne feestdagen en op naar een wederom prachtig muzikaal nieuw jaar!

woensdag 2 december 2009

Wanneer de Dood een verhaal vertelt, kun je maar beter luisteren

Ja, ik word vaak aan haar herinnerd en in een van mijn vele, vele zakken, draag ik haar verhaal met me mee om steeds opnieuw te vertellen. Het is er één van de vele die ik bij me draag en ieder op hun eigen manier zijn ze stuk voor stuk heel bijzonder. Elk verhaal is een poging - een bovenmenselijke poging - om mij te bewijzen dat jullie, en jullie menselijke bestaan, het waard zijn.
Hier is het. Een van de vele.
De boekendief.

De Tweede Wereldoorlog staat nog steeds volop in de belangstelling en dat mag wat mij betreft zo blijven ook, want de afschuwelijke werkelijkheid kunnen we beter niet vergeten. Nog deze week stonden de kranten vol van het onlangs opgedoken dagboek van Klaartje de Zwarte. Dit dagboek verhaalt over de deportatiemachine die door één gek in gang werd gezet en waarvan we de omvang in al zijn nauwkeurige uitvoering nog steeds niet kunnen begrijpen en zeker niet mogen vergeten. De TV serie De Oorlog gepresenteerd door Rob Trip die de NPS nu uitzendt is eveneens een voorbeeld hiervan.

'De boekendief' van Markus Zusak is geen dagboek. Het is een verhaal van Liesel Meminger die negen jaar is als de oorlog begint en in de jaren die volgen de macht en de kracht van de woorden leert kennen. Het is het verhaal over slachtoffers, of je nu aan de 'goede' of aan de 'verkeerde' kant staat, een oorlog kent alleen maar slachtoffers.
Het is ook het verhaal van Hans Hubermann die door zijn weigering om lid te worden van de partij geen opdrachten meer krijgt en nog mondjesmaat wat geld binnenbrengt door met zijn accordeon in cafés te spelen.
Het is ook het verhaal van Rosa Hubermann, die kleerkast van een vrouw, die al scheldend haar o zo grote hart openstelt voor degenen die het het hardst nodig hebben.

Het is het verhaal van Rudy Steiner die zijn leven lang, wat uiteindelijk een veel te kort leven blijkt te zijn, hunkert naar een kus van Liesel, maar deze pas krijgt als hij stoffig en levenloos tussen het puin ligt.
En het is natuurlijk het verhaal van Max Vandenburg, die een kans kreeg te ontsnappen, maar daarna gekweld wordt door schuldgevoel, groter dan een mens kan bevatten, als hij terugdenkt aan de laatste blik die hij wierp op zijn familie die hij hierbij achterliet.
Het is het ook het verhaal van Ilsa Hermann, de vrouw van de burgemeester, die Liesel op haar eigen ondoorgrondelijke manier de Boekendief laat zijn en die, dat zul je merken als je dit boek leest, uiteindelijk de redster is van Liesel.
Tot slot is het natuurlijk een verhaal van de Dood. Sterker nog, het is de Dood die het ons laat meebeleven.

Markus Zusak heeft met 'de Boekendief' een prachtige roman geschreven, een verhaal dat je niet meer loslaat...

Reserveer in onze catalogus

maandag 30 november 2009

De geheime taal van dingen: hoe je spullen verraden wie je bent

Is je bureau rommelig, staan al je boeken nauwkeurig op alfabet (of op kleur) in je boekenkast of heb je vaak donkere kleding aan? Rare vragen misschien, maar de antwoorden zeggen meer over je persoonlijkheid dan je zou verwachten. Psycholoog San Gosling deed meer dan tien jaar onderzoek naar hoe mensen hun innerlijk projecteren op hun omgeving. Hij onderzocht slaapkamers, bureaus, kleding, auto's en ontdekte dat onze spullen en hoe we die neerzetten meer kan zeggen over iemands persoonlijkheid dan de intiemste gesprekken.

Het boek De geheime taal van dingen: hoe spullen verraden wie je bent is eigenlijk een handboek voor de snoopoloog (snooping: Engels voor snuffelen). Je leert over de psychologische achtergrond van snoopologie en dat alles is gebaseerd op grondig onderzoek. Snoopologie is een kunst die je niet zomaar onder de knie hebt. Je hebt wel wat psychologische kennis nodig zoals bijvoorbeeld over de 5 meest voorkomende karaktertrekken of te wel de "Big Five". De Big Five zijn openheid, zorgvuldigheid, extraversie, inschikkelijkheid en neuroticisme. Je kunt in het boek ook meteen zelf een Big Five testje doen om te kijken hoe jezelf scoort. Deze karaktertrekken zijn handig als raamwerk voor de resultaten van het snooping.

Het is echt niet zo dat je na het lezen van het boek ineens over analytische superpowers beschikt. Snoopologie is een kunst die je echt moet leren. Gosling gaat ook in op de vele valkuilen die snooping met zich meebrengt. Soms staan spullen (bijvoorbeeld een waterpijp) stom toevallig in een woonkamer (een vriend heeft die achtergelaten). Maar het risico bestaat dan wel dat je iemand volkomen verkeerd beoordeeld. Zo zijn er nog andere valkuilen waardoor je moet oppassen voor snelle conclusies. Maar als ervaren snoopoloog geeft Gosling staaltjes van analyse die erg knap zijn. Dus wil je jezelf en anderen beter leren kennen dan is De geheime taal van dingen: hoe spullen verraden wie je bent een erg leuk en leerzaam boek.

Reserveer in onze catalogus

zaterdag 28 november 2009

Het literaire Aardappelschiltaart Genootschap van Guernsey - Mary Ann Shaffer & Annie Barrows


Het verhaal
Voor de kust van Frankrijk, op het Engelse eiland Guernsey, heeft een groepje bewoners de oorlog doorstaan door geregeld samen te komen en onder het genot van een eenvoudige aardappelschiltaart te praten over Hamlet, Jane Eyre en andere grote werken uit de wereldliteratuur. Wanneer zij per toeval in contact komen met Juliet, een schrijfster uit Londen die op zoek is naar een onderwerp voor haar nieuwe boek, ontspint er zich een uiterst levendige correspondentie. Middelpunt van de eilanders is een jonge vrouw die is afgevoerd door de Duitsers. De grote onbekende heeft een ongelooflijke aantrekkingskracht op Juliet en ze besluit haar boek over deze mysterieuze vrouw te schrijven.

Het literaire Aardappelschiltaart Genootschap van Guernsey bestaat voor het grootste gedeelte uit brieven en dat was wel even wennen bij het lezen er van. Eenmaal aan deze vorm gewend leverde het juist variërende perspectieven op.
De Kanaaleilanden werden door de Duitsers bezet op weg naar Engeland. De eilanden waren helemaal afgesloten van de buitenwereld en wisten dus niet wat er in de rest van de wereld gebeurde.
Er wordt verteld hoe de eilandbewoners de WO II hebben meegemaakt waardoor je een aardig beeld krijgt van hoe het leven tijdens de bezetting op Guernsey moet zijn geweest. Ook als de wederopbouw is begonnen, is de pijn en het verdriet om de strijd met de Duitsers nog lang niet vergeven en vergeten.
Een mooi verhaal zonder dramatisch of sentimenteel te worden.

Als je Eten, bidden en beminnen van Elizabeth Gilbert met plezier hebt gelezen dan is dit boek ook iets voor jou!

Reserveer hier via onze catalogus

donderdag 26 november 2009

Net teruggebracht 2

De 2e aflevering van een serie waarin mensen vertellen wat ze geleend hebben van de bibliotheek en wat ze er van vonden!

maandag 23 november 2009

Babel: als je begrepen wilt worden... luister

Babel is zo'n film die je gelijk bij de strot grijpt. De Mexicaanse regisseur met die moeilijke naam heeft een bijzondere filmhandtekening en ik vind het telkens weer smullen. Hij laat verschillende verhaallijnen kris-kras door elkaar lopen en springt ook nog eens heen en weer in de tijd. Het duurt altijd even voordat je het door hebt, maar ik ben graag bereid me een beetje in te spannen tijdens het filmkijken.

Babel gaat over vier levens in vier werelddelen, die pijnlijk met elkaar verweven raken: een Amerikaans echtpaar dat een reis maakt door Marokko, hun Mexicaanse huishoudster die even de grens oversteekt om naar een familiebruiloft te gaan, een Japanse zakenman wiens dochter worstelt met de dood van haar moeder en twee Marokkaanse jongetjes. En er is een geweer, dat voor veel pijn, verwarring, angst en paniek zorgt. Het centrale thema is communicatie. Hoe communiceer je met elkaar als je elkaars taal niet verstaat, als je niet kunt horen of spreken, of als je niet wilt luisteren. En ondanks alle verschillen en spraakverwarring blijkt dat paniek en angst er overal hetzelfde uitziet.

Een zware film dus? Helemaal niet. Het is zo rauw als het leven kan zijn, daarin leveren de cast en regisseur een topprestatie. Maar je moet wel even opletten. Een aanrader om vooral vaker te zien, dan vallen alle puzzelstukjes steeds beter op hun plek en ontdek je steeds meer details. Subliem!



Reserveer in onze catalogus

vrijdag 20 november 2009

Jeffrey Foucault en Kris Delmhorst


Gisteren was ik in Paradiso. Jeffrey Foucault en Kris Delmhorst traden daar op in de kleine zaal. Bij aankomst stonden er drommen mensen voor de deur, een enorme rij slingerde over het Max Euwe-plein... Die komen toch niet allemaal voor...? Nee, inderdaad, die bleken voor op de stoep te hebben gelegen om '30 seconds to Mars' te zien (iets wat deze ouwe lul -qua muzieksmaak dan- weer eens niet kende).
Wij vervoegden ons dus braaf bij het handjevol mensen dat voor 'dat andere concert' kwam.
En fraai was het. Twee geweldige stemmen, ingetogen sfeervolle songs over het land, het leven en de liefde... Het leidt slechts tot de ultieme retorische vraag: "Wat wil je nog meer?"

Zo'n concert kan mij niet snel te lang duren. Vaak treden ze los van elkaar op, maar nu staat het echtpaar voor een aantal concerten samen op het podium.
Voor wie kennis wil maken met deze muziek zijn er nog een paar mogelijkheden: vanavond in Bemmel, morgen in Leiden en overmorgen in Ottersum. En lukt dat niet, dan blijven er uiteraard wat prachtige cd's over. Aanbevelingen van mij zijn 'Stripping Cane' van Jeffrey Foucault en 'Five Stories' van Kris Delmhorst. Beide niet de meest recente albums, maar de zeggingskracht van deze muziek is geweldig.
Gaat dat zien en luisteren!



Reserveer 'Five Stories' in onze catalogus
Reserveer 'Stripping Cane' in onze catalogus

woensdag 18 november 2009

De tulp van het kwaad


Houd je van geschiedenis, en dan vooral van onze eigen vaderlandse geschiedenis, dan zijn twee boeken van Jörg Kastner (een Duitser, jawel) een aanrader. Schreef hij eerder al het boek 'Het blauw van Rembrandt', in 'De tulp van het kwaad' neemt hij ons opnieuw mee naar de Gouden Eeuw in Amsterdam. Hij doet dit door ons mee te laten kijken met Jeremias Katoen, gerechtsinspecteur van de stad Amsterdam. Het boek heeft ook een eigentijds tintje, want in het begin van de 17e eeuw waren de Nederlanders in de ban van de tulp. De handel in tulpenbollen maakte een ongekende bloeitijd door. Voor een tulpenbol van een zeldzame soort werd al snel tot wel tienduizend gulden betaald. Voor dat geld kon je in die tijd een prachtig huis aan de beste grachtengordel van Amsterdam krijgen. Totdat het aanbod op een bepaald moment de vraag overschreed en speculanten met tulpenbollen bleven zitten die ze voor ongehoord hoge prijzen gekocht hadden. Het bracht vele handelaars tot de bedelstaf en daarmee had Nederland de wereldprimeur van de eerste beurscrash. We leren het nooit...

'De tulp van het kwaad' speelt in de periode na de tulpenhype. De echte liefhebbers van de tulp zijn er nog en de notabelen van de stad die zich verwant voelen met de bijzondere bloem komen nog steeds bij elkaar in een besloten club. Dan worden kort na elkaar twee gewaardeerde leden van deze club en eerzame burgers van de stad Amsterdam vermoord. Jeremias Katoen wordt op de zaak gezet en wordt zowel verleid als onder druk gezet. Op de achtergrond speelt de politieke situatie van die tijd waarbij de Franse Zonnekoning op het punt staat dat kleine, maar o zo lucratieve stukje Nederland aan te vallen en in te nemen. Jeremias ontdekt een complot dat zijn weerga niet kent.
Het zijn de geschiedkundige details en wetenswaardigheden die dit verhaal vooral zo interessant en heerlijk om te lezen maken. Kastner is in staat de Gouden Eeuw op een heel natuurlijke en vanzelfsprekende wijze tot leven te brengen.

Reserveer in onze catalogus

maandag 16 november 2009

Het oude Athene voor vijf obolen per dag

Briljant bedacht: een reisgids in de stijl van Lonely Planet over het Athene van de 5e eeuw voor christus. In Het oude Athene voor vijf obelen per dag van Philip Matyszak wordt geschiedenis op een grappige en informatieve manier toegankelijk gemaakt. Met uit de de Lonely Planet serie herkenbare hoofdstukken als "wat valt er te beleven", "wat je zeker moet gaan zien" en "nuttige zinnetjes" wordt Athene en de Griekse maatschappij van die tijd op een speelse manier toegelicht.

Zo wordt in het onderdeel "je weg vinden" uitgelegd dat Atheners geen straatnamen gebruiken, dus een adres gaat altijd samen met een uitleg hoe je er moet komen. Bijvoorbeeld: in Melite, aan het zuidelijk deel van de weg naast de Tempel van Herakles. Maar let op! Athene is bezaaid met tempels dus vraag na welke van de tientallen tempels van Herakles wordt bedoeld.

Als attractie van Athene worden ook de mannen met "brains" aangeprezen. Ga eens filosoferen met Sokrates, je vindt hem over het algemeen op de Agora. Hij is gemakkelijk te herkennen omdat hij in gezelschap altijd de lelijkste is: kijk uit naar een kalend, schriel mannetje met een bierbuik, kikkerogen en dikke vlezige lippen. Ga trouwens 's avonds nooit alleen of zonder fakkel op stap, want de dieven zijn overal.

Zo staat het Het oude Athene voor vijf obolen per dag vol met tips en interessante wetenswaardigheden voor de bezoeker. Voor wie meer wil weten over echte leven in Athene die tijd, zonder droge feitjes en jaartallen, is dit het ideale geschiedenisboek.

Reserveer in onze catalogus

zaterdag 14 november 2009

Desert Songs - Arita Baaijens

In het kader van Afrika Mon Amour was Arita Baaijens dinsdag jl.in Bibliotheek Hengelo om te vertellen over haar woestijnreizen en ontmoetingen met mensen uit andere culturen. Haar laatste boek, Desert Songs, gaat over haar trektochten door de woestijnen van Egypte en Soedan. Darfur, een deelstaat in West-Soedan, was jarenlang een felbegeerd reisdoel voor haar.
Ook in haar boeken Regen van eeuwig vuur en Woestijnnomaden schrijft zij beeldend over haar reizen in Afrika.
Dinsdagavond vertelde Arita hoe zij zich voorbereidt, hoe zij op de kamelenmarkt de dieren kiest om mee te gaan trekken. Over de problemen die ze had met de drie nomaden met wie ze reisde. Deze waren het vaak niet eens met haar plannen: ze vertrouwden haar kaart en kompas niet, de ruïnesteden bestonden volgens hen niet en de prehistorische rotstekeningen lagen te ver uit de route. Haar reizen verliepen daarom bepaald niet zonder problemen. Desondanks ontstond onderweg een hechte band tussen de schrijfster en haar begeleiders.

Ze nam ons mee naar de woestijnnomaden en liet aan de hand van foto’s ook zien hoe deze overleven in de extreme omstandigheden van de woestijn.
Het waren verhalen van mensen die tegen wil en dank betrokken raken in een complex conflict en iedere dag levensbepalende keuzes maken. Over hoe het leven doorgaat in een uitzichtloze situatie.
Aan het eind van de avond vertelde zij dat we aan iets heel anders toe was en binnenkort een literaire reis te paard door de Siberische Altai maakt. Hou je van (Russische) literatuur, Siberië en je kunt paardrijden.... grijp nu je kans!
Ik vond het in ieder geval een fascinerende avond en ook de bezoekers van de lezing waren na afloop erg enthousiast.

Reserveer Desert Songs in onze catalogus
Reserveer Woestijnnomaden in onze catalogus
Reserveer Een regen van eeuwig vuur in onze catalogus

donderdag 12 november 2009

Charles Palliser - De Quincunx

Dit boek kreeg ik jaren geleden op mijn verjaardag van een vriend die dacht dat ik wel van avontuurlijke jongensboeken zou houden. Ik wist het niet van mijzelf, maar het bleek te kloppen. Tenminste, als je dit boek als zodanig kan beschouwen.

Ik las De Quincunx van Charles Palliser tijdens een vakantie op het Griekse eiland Kos. We gingen voor de zon, maar het grootste gedeelte van de week regende het. Hard. Het had een niet al te positieve invloed op het vakantiegevoel, maar droeg wel bij aan het lettervreten. Het is een dikke pil, maar echt zo'n boek dat je niet aan de kant kunt leggen.
"Kom nou ook even het water in", hoorde ik tijdens de enige twee zonnige dagen. "Ja, zometeen..." mompelde ik, een beetje verstoord opkijkend vanachter mijn geliefde boek.

Ik heb het zelfs even weggelegd en om me heen gekeken, om het vervolgens met hetzelfde gemak weer op te pakken en verder te lezen. Eerlijk is eerlijk: er zijn weinig boeken waarbij dat gebeurt.

Heerlijk: je kwaad kunnen maken op hoofdpersonen (Hoe kan die moeder nou zo stom zijn!), nadenken over de haast filosofische passages in het boek, en gegrepen worden door de spanning, door die wervelwind van gebeurtenissen.

Waar het over gaat?
In de 19de eeuw leidt een Engelse jongetje met zijn moeder een rustig bestaan op het platteland. Over zijn vader weet hij niets en zijn moeder wil hem pas later over het geheim van zijn afkomst vertellen. Als zij bedreigd worden door vijanden uit het verleden vluchten zij naar Londen, maar ook daar kunnen zij niet aan hun belagers ontsnappen. Nadat zijn moeder volkomen berooid is overleden, wordt de jongen het vuur na aan de schenen gelegd, maar hij weet uiteindelijk het raadsel van zijn afkomst op te lossen. Charles Palliser doceert literatuurgeschiedenis aan een Schotse universiteit en weet veel van de 19de-eeuwse Engelse roman. In die traditie van lange, sociaal bewogen romans (o.a. Dickens) past deze boeiende, goedgeschreven geschiedenis. Door de sterke plot, de vele spannende avonturen en het goede tijdsbeeld blijft deze roman meer dan 800 blz. lang de aandacht vasthouden.

Het staat er simpel in zo'n recensie, het geeft niet helemaal het gevoel weer dat je bekruipt tijdens het lezen van dit meesterwerk. Nee, dat moet je toch echt zelf ervaren...

Reserveer in onze catalogus

maandag 9 november 2009

Good bye Lenin!

Nog eentje dan, echt de laatste. Omdat het een beetje feest is vandaag. Precies twintig jaar geleden viel De Muur, dus er is nu veel moois te lezen en zien over Berlijn en de DDR. De film Good bye Lenin! is van een heel andere toon dan Das Leben der Anderen. Deze film zoekt het in de humor en relativering. Een tragikomedie eigenlijk. Het was in 2003 een enorme hit en maakte van de aaibare Daniel Brühl een nationale held.

De synopsis vraagt natuurlijk ook om die glimlach. Moeder (Oost-Duitse pur sang) raakt in coma als ze haar zoon ziet demonstreren bij De Muur. Acht maanden later wordt ze weer wakker, onwetend over de gevallen muur en het kapitalisme dat welig om zich heen tiert. En doktoren raden aan dat vooral zo te houden, vanwege haar zwakke hart. Wat doe je dan als liefhebbende zoon? Dan bouw je de slaapkamer van moederlief weer om naar hoe hij voor de Val was en haal je alles uit de kleren- en keukenkast om die DDR-wereld levend te houden. Dat gaat goed, tot moederlief zo opknapt dat ze steeds meer vragen gaat stellen...

Waar je in alle filmbesprekingen vrij weinig over leest, is de rol van de vader. Die vluchtte naar het westen toen de kinderen nog klein waren en verdween spoorloos. Dat gegeven tekent natuurlijk het leven van moeder en kinderen. Als aan het eind van de film dat verhaal nog een staartje krijgt, blijkt eigenlijk pas de werkelijke tragi van deze komedie , waarbij ik me toen al afvroeg: hoeveel van dit soort tragische gezinnen waren er toen eigenlijk?

Van wat ik me ervan herinner was dit één van de eerste films die met een zekere luchtigheid terugkeer op de periode van de muur. Een film waardoor ook een soort DDR-revival opkwam en de term Ostalgie z'n intrede deed. Toch ken ik ook mensen die er helemaal niet zo om konden lachen. Mensen die het - zelfs nu nog - moeilijk hebben met het systeem waar ze onder hebben geleden, dan wel met het verdwijnen (en ook nog eens belachelijk maken) van hun idealogie. Kortom; het is allemaal helemaal niet zo eenvoudig als het misschien lijkt of we het graag zouden willen maken.

Ook te zien op tv: vrijdag 13 november - 23:40 - Ned2



Reserveer in onze catalogus

vrijdag 6 november 2009

Ray LaMontagne

Soms wordt je gegrepen door muziek zonder dat je precies weet waar 't in zit. Dat gevoel had ik in ieder geval bij het beluisteren van Till The Sun Turns Blackhet tweede album van Ray LaMontagne. Een hees stemgeluid, niet helemaal voluit, vreemde arrangementen. Psychedelische folk? Of toch weer wat traditioneler?
Het bleef in elk geval boeien: een echte 'luisterplaat'. De opvolger Gossip In The Grain werd nog enthousiaster ontvangen, zowel door mij als door de pers. Zo schreef nu.nl op de kop af een jaar geleden een recensie, waarin het volgende stukje boekdelen spreekt:
Met zijn derde album 'Gossip In The Grain' heeft Ray LaMontagne een meesterstuk afgeleverd. De songs op het album zijn gevarieerd en bevatten meer rhythm & blues en country invloeden. De door de zeventiger jaren Van Morrison beïnvloedde albumopener 'You Are The Best Thing' verrast. De lome bluesy prachtballade 'Let It Be Me' verovert vervolgens gelijk je hart. Zo speel en zing je dus een ballade.

woensdag 4 november 2009

Nachttrein naar Lissabon

Net terug uit Lissabon liep ik tegen de titel 'Nachttrein naar Lissabon' aan. Dat overkomt me wel vaker. Ben ik net ergens geweest loop ik tegen een boek op dat ik eigenlijk vóór mijn bezoek had moeten lezen. Niet dat 'Nachttrein naar Lissabon' zo heel erg over Lissabon gaat, maar het heeft wel een sfeer die erg goed bij de stad past. 'Nachttrein naar Lissabon' is een sterk filosofisch boek, niet altijd makkelijk om te lezen, maar wel schitterend om te lezen. Enerzijds kun je jezelf verliezen in de sfeer van de stad en z'n tumultueuze verleden (denk aan de dictator Salazar en de verschrikkingen die hebben plaatsgevonden tijdens zijn bewind), anderzijds duik je in een verhaal op microniveau van een man en zijn omgeving en zijn levensvragen waar we uiteindelijk weer allemaal mee worstelen.

Pascal Mercier is het pseudoniem van de Zwitser Peter Bieri, hoogleraar filosofie aan de Vrije Universiteit van Berlijn. Naast fictie heeft hij ook enkele filosofische werken gepubliceerd waaronder 'Handboek van de vrijheid: Over de ontdekking van de eigen wil' een onderwerp dat je ook terugziet in 'Nachttrein naar lissabon'.

Het boek gaat over Raimund Greogorius, leraar klassieke talen aan het gymnasium van Bern. Door een toevallige ontmoeting met een verwarde Portugese vrouw en een citaat uit een boek, geschreven door ene Amadeu Inácio de Almeida Prado, besluit hij van de een op de andere dag naar Lissabon te vertrekken om deze schrijver te ontmoeten. Gregorius is nog nooit eerder in Lissabon geweest, kent de taal niet en begint derhalve vanuit het niets. Eenmaal in Lissabon ontdekt hij dat de schrijver van het boek al vele jaren geleden gestorven is. Een zoektocht leidt hem naar verschillende personages die een nauwe band met de schrijver hadden en langzaam maar zeker ontstaat er een beeld van een buitengewoon intelligente, charismatsche persoonlijkheid: briljant als leerling op het lyceum, superieur tijdens zijn medicijnenstudie te Coimbra, gevierd als arts in zijn hoofdstedelijke praktijk. Deze bijzondere man heeft in zijn leven echter een paar beslissingen genomen die hem voortdurend zijn blijven achtervolgen en waarvoor hij tot op het laatst heeft geprobeerd verklaringen te vinden. Met zijn kritische geest onderwerpt hij zijn doen aan laten een diepgaand zelfonderzoek.

Tot slot natuurlijk de grote allegorie van het verhaal:

Ieder van ons reist in een afgesloten coupé met vieze ramen, haperende verlichting en defecte verwarming, in een trein van onbekende lengte en twijfelachtige makelij, zonder duidelijke bestemming of dienstregeling, maar met een geheimzinnige conducteur en een grillige machinist, soms razend snel, soms tergend langzaam, via anonieme tussenstations met uit het niets opdoemende perronopzichters door duistere tunnels, totdat het voertuig definitief tot stilstand komt.

Reserveer in onze catalogus

maandag 2 november 2009

Je eigen boek uitgeven

Nederland telt een miljoen (!) mensen van 18 jaar of ouder die schrijven als hobby hebben (onderzoek van NTS NIPO in opdracht van Trouw). Nog eens 1.5 miljoen schrijven nu nog niet maar zijn dat wel van plan. Dat zijn gigantische cijfers! Sommige hebben de ambitie om door te breken als bestsellerauteur, voor de meeste is het een uitlaatklep of ontspanning. Veel mensen willen best wel publiceren maar uitgevers zijn heel selectief: van de gemiddeld 250 manuscripten die binnenkomen bij een uitgever wordt er maar één gepubliceerd. Er is dus een gat in markt voor aanbieders van laagdrempelig publiceren en wat is laagdrempeliger dan internet?

Geen wonder dus dat het barst van de "geef je eigen boek uit" aanbieders op internet zoals mijneigenboek, boekenplan, boekscout, lulu, boekuitgevers, bergboek, gigaboek, mijneigenboekenuitgeven, boekenmaker en unibook. Ik maak er geen linkjes van alle aanbieders hoor: zoek in Google op "je eigen boek uitgeven" en je hebt de hele lijst. De verschillende aanbieders hebben een verschillende aanpak. Bij de ene (b.v. mijneigenboek) krijg je enige persoonlijke begeleiding, bij de ander (b.v. Lulu) kun je via een wizard op de site het hele proces zelf doen. Bij de meeste kun je je boek laten opnemen in de online winkel en ontvang je royalty`s bij verkoop! Je kunt je boek ook een echt ISBN nummer geven.

Die online boekwinkels zijn trouwens de moeite waard om eens te bekijken! Zo was ik wel gefascineerd door "Cruise Curieus" van Arno Raymakers. Aan boord van de meest luxe cruiseschepen beleefde Arno als cruisedirector ongelooflijke avonturen ;-) Maar er staan op de verschillende online winkels ook boeken die mij echt de moeite waard lijken. En het is toch mooi dat deze boeken nu wel gepubliceerd kunnen worden en (hopelijk) hun lezers vinden.

zaterdag 31 oktober 2009

Das Leben der Anderen

Trouwe lezers weten dat ik iets heb met Berlijn. Dat zit hem niet alleen in de stad zelf, maar dat zit hem vooral in 'het verhaal van Berlijn'. Het was het centrum van de Tweede Wereldoorlog en later het centrum van de DDR. Beide perioden in onze geschiedenis fascineren me; om de vraag hoe het heeft kunnen gebeuren, om het wat er is gebeurd en om het hoe de stad, het land en de wereld er na afloop mee om is gegaan. Beide perioden laten nog altijd zichtbare en voelbare sporen na in Berlijn. Opdat wij niet vergeten...

De film Das Leben der Anderen toont op indringende wijze een verhaal over individuele vrijheid en ethiek binnen een repressief systeem. Een succesvolle toneelschrijver wordt afgeluisterd door een eenzame stasi-officier. Deze komt hierdoor in aanraking met een wereld van liefde, literatuur en het vrije denken, waardoor hij niet alleen verliefd wordt op de vriendin van de schrijver, maar ook begint te twijfelen aan het systeem en het leven dat tot dan toe het fundament van zijn bestaan was.

Ik vond het echt een kippenvel film. Om de angst waarin de mensen leefden, om de manier waarop het systeem in stand werd gehouden en 'geleefd', om de oprechtheid waarmee het in beeld is gebracht. Niemand is alleen goed of slecht is, omdat het nu eenmaal nooit zo simpel is, in welk systeem dan ook. En ik vond het heel bijzonder dat ik de film mocht zien samen met mijn Oost-Berlijnse vriendin, die in dit systeem is opgegroeid en alles van heel dichtbij heeft beleefd. Ook zij vond het een topfilm, wat het napraten alleen maar mooier maakte.

Saillant detail is natuurlijk het feit dat Ulrich Mühe kort na het ontvangen van een prijs voor zijn rol als officier overleed aan de gevolgen van kanker, wat hij voor iedereen verborgen had gehouden. Voor mijn gevoel geeft deze film eenzelfde eerbetoon aan hem als acteur, als dat het aan het eind een eerbetoon aan die officier blijkt te zijn.

Voor wie niet wil wachten: woensdag 4 november om 21:20 uur is hij te zien op CANVAS.

En ook bijzonder: In de Enschedese TwenseWelle is tot eind februari een mooie tentoonstelling te zien over de DDR. Ik ga kijken, mét m'n DDR-vriendin natuurlijk!



Reserveer in onze catalogus

donderdag 29 oktober 2009

Kleine Bij - Chris Cleave

Donderdag 4 november start Afrika Mon Amour in Hengelo, een evenement met vele activiteiten op verschillende locaties, waaronder de bibliotheek. De vele gezichten van Afrika worden tijdens dit evenement zichtbaar en voelbaar, want Afrika is kleurrijk en prachtig, maar heeft ook een droevige kant.
Eén van de deelnemers aan dit evenement attendeerde mij op Kleine Bij van Chris Cleave.

Op de achterflap las ik deze tekst:
We willen je eigenlijk niet vertellen waar dit boek over gaat. Het is een uiterst bijzonder verhaal en we willen je leesplezier niet verpesten. Maar toch moet je genoeg weten om het boek te kunnen kopen. En daarom vertellen we je dit:
Dit is een verhaal over twee vrouwen. Ze hebben elkaar ontmoet op een paradijselijk Afrikaans stans, en een van hen heeft een verschrikkelijke keuze moeten maken. Twee jaar later ontmoeten ze elkaar opnieuw en dat is waat het verhaal begint. Op het moment dat je begint te lezen, wil je je vrienden erover vertellen. Maar vertel hun ook alsjeblieft niet waar dit boek over gaat. Door de magie van het boek komen ze het vanzelf te weten
.



Dat maakt het meteen lastig er een blogpost aan te wijden, dus dát laat ik nu maar achterwege. Maar één ding is zeker, het laat mij voorlopig niet meer los. Dit boek verdient echt een heel groot publiek.
Sterker nog….het zou verplichte literatuur moeten zijn voor (aanhangers van) Geert Wilders.

Reserveer hier in onze catalogus

maandag 26 oktober 2009

Eternal sunshine of the spotless mind

Stel je voor dat je een nare gebeurtenis of een vervelend persoon uit je geheugen zou kunnen wissen. Echt helemaal weg. Zo weg, dat als je weer langs die bewuste plek loopt of die persoon tegenkomt, er helemaal niks gebeurt. Geen kippenvel, geen hartkloppingen. Stel dat er een techniek bestaat waarmee je zo'n 'vlekkeloos' geheugen kunt maken. Zou de zon dan altijd schijnen?

Leuk gedachte-experiment. Dat moet de regisseur van Eternal sunshine of the spotless mind ook gedacht hebben. Hij zag er in ieder geval een leuk filmscript in. In dit experiment laat Kate Winslet alle herinneringen aan haar relatie met vriendje Jim Carrey wissen. Als Carrey dat ontdekt, is hij zo verbaast en beledigt en boos, dat hij bij diezelfde 'arts' ook zíjn geheugen laat opschonen. Want met iemand die zijn liefde en hun relatie zo verkwanselt, wil hij niks meer te maken hebben. En de pijn die hij voelt als hij haar ziet en zij hem niet, die wil hij nooit meer voelen. Logisch...

Maar ja, wat doe je als je tijdens dat opschonen ontdekt dat je eigenlijk nog steeds heel veel van die persoon houdt en dat je de herinneringen - mooi of niet - helemaal niet kwijt wilt. Nou, dan moet je je dus als een gek (liefst samen) verstoppen voor die poetsmachine, op plekken in je geheugen waar die machine niet zal zoeken, omdat er in dat plekje van je hersenen geen herinneringen zitten.

Snap je het nog? Zie je al voor je dat dit gedachte-experiment hele verwarrende, komische, maar ook ontroerende scènes oplevert? Dat klopt! En je moet vanaf het begin goed opletten, want alles en iedereen springt net zo door de tijd als die poetsmachine door het geheugen. Verder zorgt de briljante cast voor het even briljante vermaak.

Ik bleef na afloop niet alleen zitten met een gevoel van 'nog een keer zien, nog beter opletten', maar ook met de vraag: welke herinnering zou ik moeten laten wissen om voor altijd de zon te zien schijnen?

Nee, ik kon niks bedenken. En jij?



Reserveer in onze catalogus
Wie niet kan wachten: woensdag 28 oktober om 21:20 uur ook te zien op CANVAS

vrijdag 23 oktober 2009

Eck on the railroad - Part 3: plaatjes kijken


Het eindstation is nog niet in zicht. Na een overstap van poëzie naar muziek, nu een korte tussenstop bij de foto's. Want treinen en rails zijn natuurlijk dankbare objecten. Voor de één zijn het de zware locomotieven, of de stoomwolken over de perrons; voor de ander de regelmatigheid van de bielzen, de patronen en de slingers door het landschap. En vergeet vooral de perron overkappingen niet!
Ook hier lijkt het reizen per trein weer een bijzondere bron van inspiratie.
Ik licht er eentje uit, hoewel er uiteraard veel meer moois te vinden is.

'De Mooiste Treinreizen' is een fraai fotoboek van Martin Kers. Het geeft een mooie indruk van beroemde treinreizen over grote afstanden. Bij het doorbladeren is het een kwestie van zwijmelen en dromen over de reizen die je nog niet gemaakt hebt (of misschien al wel natuurlijk!).
Zijn beelden maken duidelijk dat het nog steeds, overal ter wereld, mogelijk is om de romantiek van het reizen te ervaren en onderweg de prachtigste landschappen en taferelen te aanschouwen.

Nou, daar gaat het dus om. Veel kijkplezier, en een goeie reis!

woensdag 21 oktober 2009

Het zijn net mensen

Ergens in de jaren negentig van de vorige eeuw woedde er een afschuwelijke oorlog in het Balkan gebied, in wat eens Joegoslavië heette. Ik kan me nog goed herinneren hoe we geïnformeerd werden over de wandaden die er plaatsvonden en hoe Serviërs werden beschuldigd van genocide en we daar ook in de dagelijkse verslaggeving de niet te beschrijven beelden van zagen.
Een vriend van ons is getrouwd met een Servische vrouw en in die tijd praatten we natuurlijk veel over de oorlog en hadden we het over hoe het dagelijkse leven doorgang vindt in een door oorlog geteisterd land. Maar ook hadden we het over hoe je als Servische de berichtgeving in Nederland ondergaat en hoe je daarover met je geliefden in je geboorteland communiceert. Nou is onze vriendin zeer integer en was zij in haar reacties naar ons, verontwaardigde Nederlanders die het allemaal zo goed wisten, altijd zeer diplomatiek in haar woordkeuze als het ging om de rol van de Serviërs (die was ook niet goed te praten, en dat deed ze ook niet). Wat mij daarin altijd is bijgebleven is haar commentaar dat als je er zelf woont en het allemaal zelf meemaakt de waarheid er soms heel anders uitziet.

En dat is nu precies waar 'Het zijn net mensen' van Joris Luyendijk over gaat. Aan elk verhaal zitten twee kanten en wat is nu eigenlijk dé waarheid? Hoe ver ga je om je boodschap in de wereld zetten en hoeveel macht hebben de media eigenlijk?
Zonder dat ik iets wil afdoen aan alle vreselijkheden die er hebben plaatsgevonden en die nog steeeds plaatsvinden, is de belangrijke boodschap van dit boek natuurlijk dat je altijd ook je eigen gezonde verstand moet gebruiken en niet bij voorbaat klakkeloos moeten aannemen wat je krijgt voorgeschoteld door de media. Kon je bij mijn vriendin nog zeggen dat ze, als Servische, misschien niet anders kon, Joris Luyendijk wás 'de media' (in dit geval in het Middenoosten) en weet dus als geen ander hoe verslaggeving in z'n werk gaat. Sinds ik zijn boek heb gelezen bekijk ik 'het Journaal' in ieder geval met een (nog) kritischer blik.

Reserveer in onze catalogus

maandag 19 oktober 2009

Hoe schrijf je een familiegeschiedenis?

De oma van mijn vrouw is 97 jaar en kan heel leuk vertellen over haar jeugd in Nieuw-Beijerland. Over haar vader die zich van marskramer opwerkte tot een succesvolle kruidenier met een eigen winkel, over de halte van de paardentram voor hun huis en hoe ze rijles kreeg in een T-Ford. Het gaat niet zo goed met haar en al die mooie verhalen dreigen verloren te gaan. Eigenlijk zouden we ze zo snel mogelijk moeten vastleggen, maar hoe pak je dat nou aan?

Dat is precies waar het boekje Hoe schrijf je een familiegeschiedenis? over gaat. Marijke Hilhorst heeft zelf een familiekroniek geschreven over haar ouders: De vader, de Moeder & de tijd, dat inmiddels al vier keer is herdrukt. Ze werd vaak gevraagd hoe ze alle gebeurtenissen zo helder op papier heeft kunnen krijgen en ze geeft daar ook regelmatig workshops over. In Hoe schrijf je een familiegeschiedenis? geeft ze allerlei tips hoe je dit het beste kunt aanpakken. Hoofdstukken als "Waar te beginnen", "Bronnen, hoe kom je aan informatie", "Interviewen, hoe voer je een vraaggesprek?" en "Schrijven, hoe begin je?" maken van het boekje een hele praktische handleiding.

Stel dat je besluit om je ouders te gaan interviewen dan kan dat een verrassend bijeffect hebben. Het Trimbos instituut heeft onderzocht dat ouders die gedurende 3 maanden een aantal keren door hun kinderen werden geïnterviewd over hun levensloop, na afloop een verbeterde relatie met hun zoon of dochter ervaren. Ook de kinderen beoordeelden de vraaggesprekken als zeer positief voor de omgang. Maar het kan ook anders uitpakken want je kunt tijdens je onderzoek ook op pijnlijke zaken stuiten. In het hoofdstuk "Elke familie heeft zijn geheim" geeft Marijke Hilhorst tips hoe je daar mee om kunt gaan.

Trouwens, je kunt je familiegeschiedenis niet alleen zelf schrijven maar ook zelf uitgeven! Er zijn tegenwoordig plenty "geef je eigen boek uit" sites. Over in eigen beheer een boek uitgeven meer in mijn volgende bieblogpost.

Reserveer in onze catalogus