zondag 28 december 2008

The Last Detective


Lang leve de Engelse detectiveseries! Met al die treurige tv programma's van tegenwoordig (opa spreekt) is het heerlijk om een goed gemaakte detective te kijken. Ik heb net weer een nieuwe serie ontdekt in de nieuwe aanwinsten van Bibliotheek Hengelo: The Last Detective. Gisteren de eerste 2 afleveringen bekeken en dit is een hele goeie!

The Last Detective, met in de hoofdrol Constable "Dangerous" Davies, is gebaseerd op de boeken van Leslie Thomas. Davis is een beetje een loser: hij is heel gewoontjes, ongelukkig in de liefde en ondergewaardeerd op zijn werk. Toch is hij degene die de meeste zaken oplost. Dit soms met hulp van zijn wereldvreemde vriend Mod. De hoofdrolspeler Peter Davison is in Nederland vooral bekend door zijn rol van Tristan Farnon in serie James Herriot.

The Last Detective serie is gestart in 2003 en tot nu toe zijn er vier seizoenen verschenen. Het gerucht gaat dat de KRO de serie heeft aangekocht maar pas vanaf seizoen 4. Wanneer de KRO de serie gaat uitzenden is onbekend. Maar niet op gaan wachten hoor! Gewoon seizoen 1 en 2 lenen bij Bibliotheek Hengelo en kijken wanneer het u uitkomt.

Als voorproefje alvast een scène uit The Last Detective:




Reserveer in onze catalogus

woensdag 24 december 2008

After the wedding

Op aanraden van een collega keek ik onlangs naar After the wedding. Omdat de Deense regisseur Susanne Bier zo goed zou zijn. Ja natuurlijk! Ik had in het verleden al een film van haar gezien (Brothers - helaas niet in onze collectie) en inderdaad, een bijzondere regisseur met een heel eigen handtekening. Samen met Lars von Trier volgens mij het beste wat Denemarken op filmgebied in huis heeft.

After the wedding gaat over Jacob, die - na wat omzwervingen - zijn levenswerk heeft gevonden in het leiden van een weeshuis voor straatkinderen in India. Zakenman Jörgen is bereid veel geld aan het noodlijdende weeshuis te doneren, op voorwaarde dat Jacob persoonlijk naar Kopenhagen komt voor het tekenen van het contract. Met veel tegenzin vertrekt hij naar zijn thuisland, want eigenlijk wil hij 'zijn' kinderen niet achterlaten. Daarnaast voel je als kijker dat hij ook met tegenzin zijn 'oude wereld' weer tegemoet treedt.

Jörgen is een man die krijgt wat hij wil. Als het niet vanzelf komt, is hij niet te beroerd om de boel een handje te helpen. Dus nu Jacob toch in de buurt is, kan hij net zo goed even de bruiloft van z'n dochter bezoeken. Omdat Jörgen dat nu eenmaal wil. Dit huwelijk blijkt een beslissend moment tussen verleden en toekomst en dwingt velen tot het maken van moeilijke keuzes.

Deze film kreeg een Oscarnominatie voor beste buitenlandse film 2007. En terecht. In mooie dialogen, sterk camerawerk en met een perfecte cast, ontpopt zich een aangrijpend familiedrama. Een film over morele dillema's en bedrog, over hoe mensen reageren in emotionele situaties, over het afwegen van eigen belang tegenover sociale belangen. Wat zou je zelf gedaan hebben?




Vind je dit soort films mooi? Bekijk dan ook de andere werken van Susanne Bier uit onze collectie: Open Hearts en Things we lost in the fire. Niets menselijks is haar vreemd en dat laat ze haar publiek op gevoelige wijze meebeleven.

Reserveer in onze catalogus.

maandag 22 december 2008

Hoe Proust je leven kan veranderen

Het eerste boek dat ik las van Alain de Botton was Hoe Proust je leven kan veranderen en ik was meteen een fan. Zijn boek is een unieke combinatie van humor, interessante feiten en filosofische overdenkingen. En het heeft plaatjes, dat helpt bij mij ook altijd.

In Hoe Proust je leven kan veranderen staat de legendarische Franse schrijver Marcel Proust én zijn belangrijkste werk Op zoek naar de verloren tijd centraal. "Á la recherche du temps perdu", zoals het zo prachtig in het Frans heet, bestaat uit 7 delen, ruim 3000 pagina's en bevat 200 figuren. Niet een romannetje dat je effe leest en ik moet bekennen dat ik er ook nooit aan begonnen ben. De lengte van De verloren tijd is altijd een heikel punt geweest, Proust eigen broer zei: "het vervelende is dat mensen heel erg ziek moeten zijn of hun been moeten breken om tijd te hebben voor De verloren tijd". En dan zijn er ook nog de Proustiaanse zinnen van een enorme lengte. In deel vijf zit de langste zin die in standaardletter bijna 4 meter lang is! Het is lastig om heel kort te vertellen waar De verloren tijd over gaat. Hilarisch zijn de samenvattingen van Monty Python in de summerise Proust competition.

Proust bracht een groot deel van zijn leven door in bed, geplaagd door allerlei ziekten. Toch zat hij vol met wijze levenslessen en biedt hij oplossingen voor praktische kwesties zoals: hoe wordt je gelukkig in de liefde?, hoe kun je een goede vriend zijn?, waarom we niet impulsief kleren moeten kopen en nog veel meer. Kortom Hoe Proust je leven kan veranderen is een aanrader voor gelukkiger leven! En misschien waagt u zich daarna ook aan De verloren tijd, hopelijk zonder een gebroken been!

Reserveer in onze catalogus

zaterdag 20 december 2008

De boekendief - Markus Zusak

Soms lees je een boek, zo ontroerend en zo mooi, dat je wilt dat iedereen het gaat lezen.
De Boekendief, geschreven door Markus Zusak gaat over het leven in Nazi–Duitsland gezien door de ogen van het negenjarige meisje Liesel Meminger. Zij is, in 1939, samen met haar broertje op weg naar de familie Hubermann in Molching, een dorp vlakbij München. Onderweg sterft haar broertje en dan moet Liesel niet alleen afscheid nemen van hem, maar ook van haar moeder, die voortdurend ziek is en niet meer voor haar kan zorgen. Rosa en Hans Hubermann worden haar nieuwe ouders. Hans is een aardige anti-Nazi huisschilder en leert Liesel lezen. Boeken worden voor haar zo belangrijk dat ze ze soms steelt. Eind 1940 duikt de zoon van een joodse kennis van Hans bij hen onder en er groeit een band tussen Max en Liesel. Na een bombardement in 1943 is Liesel de enige in de straat die nog leeft. Ze gaat op zoek naar Max en vindt hem in Dachau.

Heel bijzonder vond ik dat het verhaal verteld wordt door de Dood. En je weet het.... "wanneer de Dood een verhaal vertelt, kun je maar beter luisteren". Sommige passages worden vanuit dit perspectief nog schrijnender, bv. wanneer de Dood vertelt over het overlijden van Liesel's broertje, of over het ophalen van Joodse zielen uit de concentratiekampen. Het verhaal springt heen en weer in de tijd. De hoofdstukken worden steeds onderbroken door korte beschrijvingen, citaten en tekeningetjes, waardoor de verschrikkelijke gebeurtenissen iets minder zwaar worden om te lezen.
De Boekendief laat de Duitse kant van de Tweede Wereldoorlog zien. Of zoals de Boekendief zou zeggen: "De woorden staan rechtop in het boek". Alsof het woord je wil tegenhouden en je de gruwelijkheid van die tijd wil laten doormaken.



Reserveer in onze catalogus

vrijdag 19 december 2008

Merry Christmas

Wat bezielt artiesten op het moment dat ze zich vergrijpen aan het kerstgenre? Goed, er blijven natuurlijk altijd klassiekers (I'm dreaming...), maar het lijkt mij geen pretje als je terugkijkt op je carrière en er achter komt dat je kerstshit, eh kersthit zo'n beetje het hoogtepunt was. George Michael timmert natuurlijk aardig aan de weg, maar zal altijd achtervolgd blijven worden door 'Last Christmas'. Tenminste, ik associeer de beginklanken van deze overgewaardeerde compositie direct met z'n foute coltrui...
Nee, vrolijk kan ik er niet van worden, van zo'n Sky Radio Christmas Top 50. Kennelijk vinden we dit met z'n allen het mooist. Draagt het veelvuldig afspelen van dit repertoire bij aan die warme kerstgedachte. Het spijt me, ik heb nu eenmaal meer met treurbeuken dan met kerstbomen. Voor wie het toch graag in huis wil hebben: reserveer in onze catalogus.
Ik hou me wel bij mijn eigen kerstblues:




Vrolijke dagen, mensen!

woensdag 17 december 2008

Geschonden

Op gezette tijden bevind ik mij op het station. En zoals dat gaat op stations, ik sta er vaak te wachten op de trein. Om de tijd te doden lees ik alles wat los en vast zit en wat ik zo onderweg tegenkom. Nou hangen er op het station vaak van die hele grote affiches en soms gaan die over boeken. Enige tijd terug riepen deze affiches mij aan alle kanten toe: Geschonden Amy MacKinnon. Tsja, is het dan de moeite waard om zo'n boek te lezen? Of trap ik in een slimme marketing truc?
Oké, ik ben het gaan lezen. En: het is meer dan de moeite waard! Dit is een prachtig boek.

Dit is zo'n boek dat me van meet af aan bij de strot greep. Het is het verhaal van Clara Marsh. Zeer knap geschreven, in de ik-vorm, waarbij we telkens een beetje meer te weten komen over Clara. Clara is begrafenisondernemer en wordt nog steeds achtervolgd door het Lieve Kind, dat ze enkele jaren daarvoor begraven heeft, dat nooit een naam heeft gekregen, omdat het door niemand werd vermist en dat op een gruwelijke manier was toegetakeld.
Een boek dat uit móest en vervolgens nog dagen door mijn hoofd is blijven spelen. En nu ik dit aan het schrijven ben voel ik weer de beklemming en toch ook wel droefheid als ik denk aan al die kinderen in onze wereld die geen kans krijgen om echt kind te zijn.
En slaat de titel van dit boek op deze kinderen of op Clara of toch op allebei?

maandag 15 december 2008

Het verdwenen leven van Esme Lennox

Ik las Het verdwenen leven van Esme Lennox van Maggie O’Farrell op aanraden van een Engelse vriendin. Ik vertelde haar dat ik van boeken hield met mooie taal, weinig woorden en bijzondere verhaalcompositie. Dan zou ik dit zeker een mooi boek vinden. En ze had gelijk.


De achterflap vertelt:
Op een dag krijgt Iris Lockheart een brief met de mededeling dat haar oudtante ontslagen zal worden uit de psychiatrische inrichting waar ze bijna haar hele leven heeft doorgebracht. Iris is hoogst verbaasd, want ze heeft nog nooit gehoord van deze Esme Lennox, de zus van haar grootmoeder. De enige die meer over Esme zou kunnen vertellen, Iris' grootmoeder Kitty, gaat te veel op in haar eigen herinneringen om Iris' vragen te kunnen beantwoorden. Waarom is Esme haar leven lang opgesloten in een psychiatrische inrichting? En hoe is het mogelijk dat iemand spoorloos verdwijnt uit alle familieverhalen?

Langzaam doemt het hartverscheurende verhaal van twee zussen op uit de vergetelheid; over eenzaamheid die aanvankelijk een band tussen hen smeedt en de rivaliteit die ze uiteindelijk uit elkaar zal drijven. Maar bovenal is dit het verhaal van Esme, een dappere, intelligente jonge vrouw, die een hoge prijs moet betalen voor de reputatie van haar familie.

De taal is compact en poëtisch. De compositie is soms duizelingwekkend. Als lezer volg je de herinneringen van Esme en parallel daaraan de verwarde herinneringen van haar zus Kitty, die Altzheimer heeft. Daartussen weeft zich het verhaal van de jonge Iris; haar leven en de keuzes die zij maakt vertonen grote gelijkenis met vooral het leven van haar oudtante. En het is schokkend om te lezen hoe er met Esme is omgegaan, hoe Kitty heeft kunnen komen tot wat zij deed.

Dit is vooral zo'n boek waarin niet alles wordt uitgesproken. Van de geschiedenis wordt van alles verteld, uit diverse perspectieven. Maar welke puzzelstukjes passen aan elkaar en welke niet? Is de terugblik van Esme correct? Was ze gek of vooral lastig? En wat is er waar van de verwarde herinneringen van Kitty? Je moet als lezer de eindjes aan elkaar knopen. Dat is niet heel moeilijk, maar helaas raak ik aan het slot de draad kwijt. Er gebeurt iets tragisch, zoveel is duidelijk, maar ik krijg het beeld niet helder. Intrigerend, en juist daarom blijft het boek in je hoofd zitten.

Reserveer nu in onze catalogus

zaterdag 13 december 2008

Het Tulpenvirus - Daniëlle Hermans

Daniëlle Hermans schreef geïnspireerd door de tulpenmanie, een fenomeen uit onze vaderlandse geschiedenis, een spannend boek over hebzucht en moord. Tulpen werden in de zeventiende eeuw gezien als de mooiste bloemen en leverden honderden florijnen op. Tot van de een op de andere dag de hele tulpenmarkt instort en iedere belegger berooid achterblijft. En de markt stortte niet zonder reden in…
Haar roman begint met de moord op de bekende herbergier en tulpenhandelaar Wouter Winckel in 1636 in Alkmaar. De tulpen die hij bezit, worden deels ontvreemd en deels geveild. De handel in tulpen is dan op een hoogtepunt. Er worden krankzinnige bedragen voor de bollen betaald. Na de Alkmaarse veiling stort de handel in. Beleggers, die dachten gemakkelijk geld te verdienen, raakten aan de bedelstaf. Eén bol, de kostbaarste en zeldzaamste, is echter niet geveild en sinds de dood van Winckel zoek. En zoals altijd met unieke dingen, leidt dat tot hebzucht en moord.
In 2007 treft Alec zijn oom Frank zwaargewond aan in zijn huis. Frank blijkt te zijn mishandeld en voordat hij sterft, geeft hij Alec een boek mee en fluistert hem iets toe waaruit Alec opmaakt dat de moord iets met tulpen te maken heeft. Samen met zijn vrienden Damian en Emma duikt Alec in de wereld van de tulpenhandel. Als blijkt wat er achter Franks plannen zat en hoeveel er op het spel staat, is niemand van de betrokkenen zijn leven meer zeker.
Hermans heeft met vaart een pakkend verhaal geschreven om een boeiend historisch gegeven. Het was fascinerend om te lezen dat slechts enkele eeuwen geleden zo’n bloeiende handel in tulpen heeft bestaan en dat de geschiedenis van de bekendste bloem in Nederland zo intrigerend is.
Het boek deed mij erg denken aan Dan Brown’s The Da Vinci Code. Het Tulpenvirus gaat dan wel over een heel ander onderwerp maar de verhaallijn is grotendeels hetzelfde: jong persoon vindt net gestorven oudere persoon die hem/haar heeft opgevoed. Er speelt iets waar deze oude persoon lid van was en dat een grote band heeft met het verleden. In beide boeken zit een strijd tussen wetenschap en religie. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.....
Maar al met al vond ik Het Tulpenvirus een boek dat lekker wegleest, en zeker geschikt is om lekker te lezen tijdens bijvoorbeeld de kerstvakantie.

Het boek was overigens dé hit van de Frankfurter Buchmesse.

Nieuwsgierig geworden naar het boek? Lees hier alvast een fragment.
Reserveer in onze catalogus

woensdag 10 december 2008

Aurelio Zen en het Italiaanse politie apparaat

Eindspel van Michael Dibdin
Elfde en laatste roman met commissario Aurelio Zen in de hoofdrol.
Dit keer bevindt Zen zich in Calabrië één van de zuidelijkste provincies van italië. Zen is gedetacheerd omdat de pas benoemde plaatselijke commissario zich per ongeluk in z’n voet geschoten heeft met zijn dienstpistool. Het lijkt een rustige periode te worden maar dat pakt anders uit. Een Amerikaanse staatsburger wordt ontvoerd en kort na zijn ontvoering vermoord aangetroffen op de trappen van de ruïne van een kerk. Al snel blijkt dat de vermoorde man oorspronkelijk uit de streek afkomstig is en een afstammeling was van een eens zeer invloedrijke familie.
Wat is er in het verleden gebeurd dat zovele jaren later deze gruwelijke wraakactie tot gevolg heeft?

Aurelio Zen is oorspronkelijke afkomstig uit Venetië, maar gedurende de serie zien wij hem op verschillende locaties in Italië opduiken: van het noorden tot het zuiden, de toscaanse kust, Rome, Napels en Bologna, Sicilië en hier dus Calabrië. Naast de met veel sfeer en gevoel voor humor beschreven Italiaanse samenleving is het vooral de cynische maar toch steeds ook warmhartige en intelligente persoonlijkheid van Zen die zo enorme aanspreekt in deze romans.

Mooiste zin uit het boek:
'Italië was waarlijk bel paese, onverklaarbaar gezegend (…). Alles liep voortdurend spaak, maar op de een of andere manier deed dat er niet toe, terwijl in andere landen het leven, zelfs als alles op rolletjes verloopt, toch een doffe ellende is.' ... en dat is dus Italië.

Maar er valt nog veel meer te genieten!

Reserveer in onze catalogus

maandag 8 december 2008

Les triplettes de Belleville

De eerste keer dat ik Les triplettes de Belleville zag, was echt een feestje. Je weet het bij animatiefilms nooit van tevoren, het kan heel erg tegenvallen. Maar dit was liefde op het eerste gezicht en dat is het na vele keren nog steeds. Sylvain Chomet vertelt met weinig woorden, wonderlijk absurdistische illustraties en de aanstekelijke muziek van Ben Charest een aandoenlijk verhaal.

Les triplettes is het verhaal van oma Souza en haar ijzeren wil om haar verweesde kleinzoon gelukkig te maken. Het verhaal van de melancholische kleinzoon Champion en zijn liefde voor wielrennen. Het verhaal van hond Bruno en zijn fascinatie voor treinen. Het verhaal van een oude drieling, ooit gevierde sterren, maar inmiddels teruggeworpen tot de achterbuurten en dito kroegen van Belleville (geïnspireerd op New York). En het verhaal van de meedogenloze wielermaffia. Zal het Madame Souza lukken om haar uit de Tour de France ontvoerde kleinzoon terug te vinden voor het te laat is?

Wat mij betreft kreeg Les triplettes een terechte Oscarnominatie voor beste animatiefilm en beste song. De animaties zijn vooral bijzonder doordat alles is uitvergroot: groot en klein, dik en dun, niks is 'gewoon'. En wat ook opvalt is het tempo: de wereld leeft in een wonderlijk soort traagheid. Zonder dat deze verveeld werkt, integendeel, hij trekt je juist naar het puntje van je stoel.

Mijn kijktip: eerst de film zien, dan alle extra's en dan nog een keer de film. Je zult er steeds meer liefdevolle details en subtiele grapjes uit halen. Als onderstaande trailer je nog niet overtuigt, snuffel dat vooral even op de website rond.



Reserveer in onze catalogus

zaterdag 6 december 2008

60 jaar mensenrechten, daar moet je bij stilstaan!

Er is het recht op leven, op onderdak, op voeding, op educatie en op vrijheid van godsdienst en meningsuiting. Ze zijn vanzelfsprekend hier, al dreigt dat laatste recht af en toe ook te kantelen.
Dit jaar bestaat de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens 60 jaar.
Het lijkt een feestelijke gebeurtenis, maar hoe is het eigenlijk gesteld met de mensenrechten? Mensenrechten zijn universeel, en wij allen hebben de taak ons daar druk over te maken; als het gaat om mensenrechten in andere landen maar ook als het gaat om mensenrechten in eigen land.
Dus is het 60-jarige bestaan van de Verklaring wel reden tot een feestje? Hoe staan de mensenrechten er 60 jaar na dato eigenlijk voor en hoe zal dat zijn over nog eens 60 jaar? Gaat het dan beter?
De praktische toepassing van de Mensenrechten blijken echter nog lang niet overal gerealiseerd. Daarom vinden Art.1 Overijssel en Amnesty het van belang om een publiek debat daarover te organiseren waar we onze meningen kunnen uitspreken. Stichting het Debat Hengelo gaat het debat aan met Prof. dr. Theo van Boven. Hij zet zich al decennia lang in voor de mensenrechten, niet alleen op wetenschappelijke wijze, maar ook via talloze internationale organisaties die strijden voor de rechten van de mens. Dit bezorgde hem in internationale kringen de bijnaam ‘Mister Human Rights’.
De gespreksleiding is in handen van Henk Nijhof.

Woensdag 17 december om 20.00 uur in Bibliotheek Hengelo.
WEGENS ZIEKTE VAN THEO VAN BOVEN GAAT HET DEBAT NIET DOOR!

vrijdag 5 december 2008

The hard way

Het was denk ik zo'n 2 jaar terug dat ik met een vriend van mij naar een concert ging in Utrecht. De locatie: Tivoli 'De Helling' (waar ik op dat moment nog niet van gehoord had). De artiest: James Hunter (waarvan ik op dat moment net een cd in mijn bezit had, op aanraden van Plato). Wij zouden ons laten verrassen!
Een citaat uit de nieuwsbrief van Plato:

...deze blanke Engelsman lijkt te zijn weggelopen uit een ander tijdperk.
James Hunter klinkt als Sam Cooke, Jackie Wilson en Van Morrison inéén. Hij
geeft je het gevoel dat je zijn muziek al kent, maar is tegelijkertijd
vernieuwend.

Niets bleek minder waar: kort na het inzetten van de eerste noten en na het kreunen van de eerste zinnen was de zwarte betonnen doos omgetoverd in een nachtclub... Lawaaierig en joelend publiek (maar niet te..) en er mocht nog gerookt worden. Niet dat ik rook, maar je zou er bijna ééntje op gaan steken voor de sfeer. Naast een geweldige zanger bleek James Hunter een zeer begenadigd Rock & Roll-gitarist. Een podiumpersoonlijkheid van grote klasse. Het concert op FabChannel geeft een aaridge indruk. Het onderstaande fragment op YouTube geeft wat mij betreft de sfeer het mooiste weer (ondanks de geluids- en beeldkwalkiteit):



Het album 'People Gonna Talk' was dus mijn eerste kennismaking; de opvolger 'The Hard Way' gaat verder waar hij gebleven was. Allen Toussaint is te horen op de titeltrack en heeft tevens enkele pianopartijen voor zijn rekening genomen. Er zullen mensen zijn die dit 'veel van hetzelfde' vinden.. Ik ben echter iemand die rustig een nummer 28 keer achter elkaar kan draaien en er dan nog van kan genieten... Wie geniet er mee? Alternatieven en andere luistertips zijn uiteraard van harte welkom...
Eck
reserveer in onze catalogus

woensdag 3 december 2008

Twee moorden en vier eeuwen familiegeheimen

In mijn zoektocht naar boeken die zich afspelen in Italië kwam ik 'De Toscaanse tuin' tegen van Mark Mills. Ik heb nog nooit gehoord van Mark Mills, maar wel van Toscane en Toscaanse tuinen. En ik moet zeggen, de tekst op de achterkant van het boek intrigeerde mij dusdanig dat ik het maar ben gaan proberen:

... De derde verdieping van de Toscaanse villa, waar de moord plaatsvond, blijkt net zo hermetisch afgesloten als de tuin waarover Adam wil publiceren.

Twee ruimten, bevroren in de tijd. Wat is het verband? Verleden en heden, liefde en intrige vermengen zich in een uitdagend moordmysterie met een sleutelrol voor de negen kringen uit Dantes Hel.

Adam is een Engelse student kunstgeschiedenis die naar Toscane vertrekt om onderzoek te doen naar een zestiende-eeuwse tuin in de buurt van Florence. De tuin hoort bij villa Docci en deze villa is architectonisch minstens zo interessant als de tuin. Het is dan ook vreemd dat over de architect van het huis niets bekend is.
In de Tweede Wereldoorlog was villa Docci bezet door de Duitsers. In de nadagen van de oorlog heeft zich in de villa een afschuwelijk drama afgespeeld dat nooit helemaal is opgehelderd en de gemoederen nog danig in beweging houdt.
En dan de tuin. Wat is het verhaal van de tuin? Adam kan, zonder al teveel moeite, de mythologische verhalen die de verschillende beeldgroepen in de tuin vertellen achterhalen en waarin Flora een hoofdrol speelt. Maar wat vertelt de tuin werkelijk? Wat is het geheim?

Ik ben niet teleurgesteld. Het boek heeft me van het begin tot het eind geboeid. Een sympathieke hoofdpersoon, veel mythische achtergronden en natuurlijk Dante's hel...

maandag 1 december 2008

IKEA of waar is mijn sleuteltje?

Wie heeft er niet iets van Ikea in huis? Volgens sommigen staat Ikea voor Idioten Kopen Eenvoudig Alles maar dan lopen er wel veel idioten rond op deze wereld. Ikea heeft 260 vestigingen in 37 landen, werden er vorig jaar 191 miljoen catalogussen verspreid en kwamen er 583 miljoen mensen shoppen. Als de boodschap nog niet is overgekomen: Ikea is groot!

Het boek IKEA: het geheim van het succes geeft een prachtig beeld van het bedrijf en van zijn oprichter Ingvar Kamprad (1926). Want met hem is alles begonnen en zijn invloed op Ikea is nog steeds groot. Men denkt dat hij een van de rijkste mensen ter wereld is met een geschat vermogen van 51 miljard dollar. Maar dat wordt ontkend door Ingvar die trouwens bekend staat om zijn zuinigheid (of gierigheid...) én van zichzelf zegt dat hij geen smaak heeft.

In dit lekker leesbare boek kom je meer te weten over de invloed van zijn grootmoeder, de zelfmoord van zijn vader en zijn nazisympathieën in zijn jeugd. De auteur gaat in op de factoren die van een klein postorderbedrijfje in de Zweedse provincie een wereldconcern maakten: prijs, design, de Billy-boekenkast (het meest verkocht Ikea meubel), de catalogus, verpakking (zo plat mogelijk), zelfservice en inbussleutel (laat de klant 80% van het werk zelf doen) en nog veel meer. Als je dit boek hebt gelezen krijgt een bezoekje aan Ikea een heel andere dimensie.

Leuk om te lezen vond ik de systematiek in de naamgeving: banken, stoelen en salontafels hebben meestal Zweedse plaatsnamen, badkamerartikelen zijn genoemd naar Zweedse rivieren en meren en stoelen en bureaus hebben jongensnamen zoals Bror, Alexander en Olle. Voor de liefhebbers hier het Ikea spel : raad welk Ikea product bij een naam hoort. Söcces!

Reserveer in onze catalogus

zaterdag 29 november 2008

Vogelvrij, zo vrij als een vogel

Zestig professionele beeldende kunstenaars, werkend in de regio Hengelo, hebben zich voor het project Vogelvrij, zo vrij als een vogel aangemeld. Een project waarbij hen is gevraagd om dit thema met behulp van een nestkastje te visualiseren in het kader van zestig jaar universele mensenrechten.
Medewerkers van de SWB hebben voor de zomer zestig houten nestkastjes gemaakt. De zestig kunstenaars die hadden aangegeven mee te willen doen, hebben zich de afgelopen maanden uitgeleefd; de één heeft het nestkastje in prikkeldraad gewikkeld, een ander heeft het helemaal aan stukken gezaagd. Eén van de vogelhuisjes heeft vleugels gekregen, maar er is ook een verbrand exemplaar. Het is een prachtig en heel divers geheel geworden.
Deze nestkastjes worden tentoongesteld van 1 december tot en met 20 december in de bibliotheek. De expositie is georganiseerd door Amnesty Hengelo en Art.1 Overijssel.

TC Tubantia schreef afgelopen week al verschillende keren over deze expositie; een aankondiging in dit artikel, maar artikelen zoals deze en deze over een de kunstenares Guusje Beverdam die het nestkastje niet verwerkt heeft in haar kunstwerk.

De nestkastjes kunnen gekocht worden. Dit kan vanaf 2 december door een bod uit te brengen via de website van Art.1. De inzet is vanaf 100 euro per nestkastje. De hoogste bieder krijgt bericht dat hij/zij eigenaar is geworden van het nestkastje. De opbrengst wordt beschikbaar gesteld aan Amnesty ten behoeve van één van haar projecten.

Tijdens de Internationale Mensenrechtendag op woensdag 10 december wordt een tentoonstelling geopend waar de nestkastjes te zien zijn. In de bibliotheek vindt vanaf 20.00 uur de opening plaats van Vogelvrij, zo vrij als een vogel. Janneke Oude Alink,wethouder van de gemeente Hengelo en Mw. Lisette Pelsers, directeur RijksmuseumTwenthe openen de expositie. Deze avond wordt ook de catalogus gepresenteerd.

woensdag 26 november 2008

T staat voor Tevergeefs

Het zal eind jaren 90 zijn geweest toen ik voor m'n verjaardag het boek L staat voor Leugens kreeg. Dat was toen het nieuwste deel uit het Kinsey Millhone-alfabet van de schrijfster Sue Grafton.

Als tiener heb ik alle boeken van Agatha Christie gelezen, dus de voorkeur voor lekker leesbare detectives, met een terugkerende hoofdpersoon, was toen al aanwezig. Na de kennismaking met privé-detective Kinsey Millhone was een trouwe vriendschap geboren en ben ik met terugwerkende kracht bij de A begonnen om al haar avonturen te beleven.

Dit jaar verscheen T staat voor Tevergeefs. Nu eens geen avontuur dat door een opdracht van buiten Kinsey's leven binnendringt, maar problemen dicht bij huis. Buurman Gus komt ongelukkig ten val en heeft tijdelijk thuishulp nodig. De op het eerste oog vriendelijke Solana biedt haar diensten als verpleegkundige aan. Ondanks dat Kinsey bij het natrekken van Solana's referenties niks onregelmatigs had ontdekt, voelt ze steeds sterker dat er iets niet klopt.

Solana blijkt zich op slinkse wijze in het leven van hulpeloze bejaarden binnen te dringen. En haar methoden om bejaarden onder de duim te houden zijn net zo medogenloos als die waarmee ze wantrouwige omstanders uit haar buurt weert. Langzaam wordt de strop om Gus' nek strakker aangetrokken en wordt het voor Kinsey moeilijk om hem te redden uit de klauwen van deze vrouw.

Net als in de andere boeken van Grafton zijn er kleinere verhaallijnen doorheen verweven, wordt er soms verwezen naar een zaak uit een eerder boek en komen dezelfde vrienden en buren voorbij. Je kunt alle delen prima los van elkaar lezen, maar het is wel leuk om bij het begin te beginnen en mee te groeien met Kinsey en haar omgeving. Ze is een zelfstandige, beschouwende, meestal alleenstaande, soms vertwijfelde, pittige dertiger. Ik mag haar wel. Misschien is dat waarom ik de boeken blijf lezen.

Grappig is dat Kinsey langzamer leeft dan dat Grafton de boeken schrijft. Deel 1 stamt uit 1982 en in deel 20 zijn we pas zes jaar verder. Ze moet het doen zonder mobieltje of computer, om maar even twee belangrijke verschillen met die tijd te noemen. Dat maakt het voor Grafton misschien lastig, omdat ze bepaalde (onderzoeks)technieken nog niet ten tonele kan voeren, maar als lezer heeft het wel zo z'n charme. Even weer terug naar die tijd 'toen alles nog gewoon was', zonder dat de thema's of de verhalen achterhaald zijn.

Reserveer in onze catalogus

dinsdag 25 november 2008

In de wolken!

Ik ben altijd al gefacineerd geweest door wolken. Wolken hebben iets sierlijks en liefelijks maar ze kunnen ook donker en dreigend zijn. Ik vind dat wolken niet de aandacht krijgen die ze verdienen! Gelukkig vond Gavin Pretor-Pinney dat ook en schreef daarom de Wolkengids: wolken in de geschiedenis, wetenschap en cultuur.

Het is een fantastisch boek dat systematisch is opgebouwd in drie niveaus van wolken: lage wolken, middenhoge wolken en hoge wolken. Per niveau zijn ze weer onderverdeeld in typen die weer hun soorten en variaties hebben. Dit onderscheid is handig, want soms word je wat duizelig van de latijnse termen. Maar het is prima te volgen voor de natuurkundeleek die ik ben. Je wordt er eigenlijk alleen maar enthousiaster van: hij weet een goeie mix te maken van feiten, fascinatie en humor. Hij geeft ook voorbeelden van de culturele invloed van wolken, van Shakespeares toneelstukken tot de films van Spielberg.

Gavin Pretor-Pinney is ook de oprichter van het succesvolle Wolkenliefhebbersgenootschap met een kleine 14.000 leden wereldwijd. In het boek staan veel foto's die zijn toegestuurd door enthousiaste leden.

Dit boek is een echte aanrader al was het alleen maar tijdens een wandeling te kunnen zeggen: "doorlopen jongens, daar komt een vette cumulonimbus aan".

Reserveer in onze catalogus

Peter

zaterdag 22 november 2008

Huub van der Lubbe

Dinsdag 18 november trad Huub van de Lubbe op in de bibliotheek. Het eerste deel van de avond werd hij geïnterviewd door Ingrid Bosman; een interview met gedichten èn humoristische anekdotes. Over zijn muzikale carrière die ooit begonnen was met een Beatmis in de katholieke kerk in Krommenie, waar zijn vader kapelaan was. En hoe hij elke gelegenheid - geboorte van zijn zusje, Sinterklaas - aangreep om een gedicht te schrijven.
Maar mooie overpeinzingen waren er ook. "De zegen van schrijven is dat je het helemaal zelf mag weten. Heerlijk." En: "Het eerste couplet van een lied kun je vrijwel altijd weggooien." En: "Met een gedicht ben je koning in je eigen rijkje."

Ingrid leest een stukje voor uit de column van haar collega Theo Hakkert Niet de prutser maar de dichter waarin Theo eindigt met de vraag: "Kan Van der Lubbe niet Dichter des Vaderlands worden?" Hij voelt zich gevleid maar zelf relativeert Van der Lubbe liever zijn dichterschap. "Ik moet nog een hoop leren. Ik ben er nog lang niet."Met het verschijnen van Gerrit Komrij's bloemlezing van de Nederlandse poëzie, op de Gedichtendag 29 januari 2007, kreeg Huub van der Lubbe zijn Dichtdiploma uitgereikt, want hij stond erin. "Met drie gedichten! Ook nog hele lange!" Een van die gedichten is Recht door zee. "Dat is super natuurlijk," zei Van der Lubbe. Natuurlijk doe je het er niet voor, maar in de dikke Komrij staan, hoort tot de aangename dingen." Voor de uitreiking van de bloemlezing had hij een gedicht gemaakt.
Hij heeft het ook nog voorgelezen: ik citeer alleen de laatste regels van dit gedicht:
Niets is zomaar hengel, dobber
vis en aas, zoals weer blijkt
want vandaag krijgt deze tobber
zijn dichtdiploma uitgereikt


Huub heeft Komrij gevraagd of hij, als voorzitter van het poëziecomité, het wilde ondertekenen en dat heeft hij gedaan. Het hangt nu bij Huub op het toilet, in een gouden lijstje.
Na de pauze volgde het muzikale deel van de avond. Van der Lubbe grijnst stoer en ondeugend de zaal in voordat hij zichzelf op akoestische gitaar begeleid. Ook zonder de toeters en bellen van De Dijk blijven de nummers overeind staan, al vind ik de verhalen achter de nummers soms nog mooier. Nummers van o.a De Dijk werden afgewisseld met poëzie. Teer en ontroerend soms, maar o zo mooi.

Huub kan gevoelig zingen over de liefde. Mijn Van Straat Geredde Roos van de cd Brussel is daar een mooi voorbeeld van. Ook dit lied zong hij deze avond.Het begon met Barry Hay die hem op een avond in Paradiso een roos gaf: "Kijk, Huub, die heb ik voor jou van straat gered." Dat beeld is in zijn hoofd blijven hangen, al gaat het inmiddels over een meisje dat door hem van straat geplukt wordt.
Af en toe ging een nummer de mist in, dan maakte hij een geintje en begion opnieuw. Het werd hem vergeven door het publiek. Hij kreeg een staande ovatie!

Reserveer in onze catalogus

vrijdag 21 november 2008

JW Roy leeft!

Als fan van het eerste uur heb ik de carrière van JW Roy gevolgd. En het allemaal voorbij zien komen: de mooie rootsnummers, rauwe americana, hartverscheurende ballads. Maar ook de 'ommezwaai' naar het Brabants en het Nederlands en de discussie die dat met zich meebracht: 'is het nou nog wel americana?' Doet dat er feitelijk wel toe? Toegegeven, ik heb ook een duidelijke voorkeur voor het Engelstalige werk (sorry, Jan Willem), maar in zijn Nederlandstalige nummers zit dezelfde hartstocht en passie. Luister maar eens naar Laagstraat 443: als je het hebt over roots, dan lijkt me dit toch echt een schoolvoorbeeld! En hoewel de opvolger JW Roy iets meer richting pop gaat, blijven de optredens van JW een intiem feestje. Steevast 'hebben we het gezellig, mensen', ook al waren er in de voorverkoop maar 8 kaarten verkocht voor zijn concert in metropool begin vorige maand...


Die gezelligheid en het enthousiasme zijn duidelijk hoorbaar op zijn laatste album JW Roy leeft. Een mooie compilatie van nummers van de 2 laatste cd's, met een voortreffelijke begeleidingsband (hoewel ik de hammond van Roel Spanjers blijf missen, maar dat terzijde...). Luister in dit radio-interview wat JW Roy er zelf over zegt. En mocht je zijn muziek niet kennen, dan geeft dit fragment van TV West een kleine indruk.



Een aanrader dus voor liefhebbers van eerlijke folkmuziek, of het nou Nederlands of Engels is. Maar ga hem vooral zien; de live-ervaring laat zich nu eenmaal lastig op een schijfje persen...

Eck

Hyves-pagina JW Roy
Beluister fragmenten op Muziekweb
Reserveer in onze catalogus

dinsdag 18 november 2008

Jonathan Coe: De regen voor hij valt


Jonathan Coe schreef tot nu toe vooral politiek getinte romans. In de "De regen voor hij valt" beschrijft hij de geschiedenis van een familie in het engelse Shropshire gedurende enkele generaties.
Deze geschiedenis wordt op een wel heel bijzondere manier verteld. Het is de stervende Rosamund die twintig foto's beschrijft voor de blinde Imogen. Zij doet dit niet rechtstreeks, want Rosamund heeft Imogen al jaren niet meer gezien en weet zelfs niet of zij nog leeft. Nee, zij spreekt haar verhaal in op bandjes.

Op een gedetailleerde, zeer beeldende wijze, volgen we het verhaal van Rosamund, dat begint tijdens de Tweede Wereldoorlog. Op wel heel natuurlijke wijze komen een aantal controversiele onderwerpen aan bod. Zo verhaalt Rosamund tussen de regels door over haar lesbische relaties en de maatschappelijke complexiteit die dit met zich meebrengt, zeker als je dit plaatst in het tijdsbeeld. Net als in 'Twee vrouwen' van Harry Mulisch speelt de kinderwens een belangrijke rol.
Het hoofdthema van het boek is echter de moeizame en liefdeloze moeder - dochter relatie die generatie op generatie doorgegeven wordt.

Wat het boek zo bijzonder maakt is, dat het nergens gemaakt of overdreven overkomt. Het is het onopgesmukte, heldere verhaal aan de hand van die twintig foto's, die je na het lezen van deze roman voor altijd op je netvlies hebt staan.

Reserveer in onze catalogus

donderdag 13 november 2008

Beste meneer Chambers,

Waarom? Probéér het me in ieder geval uit te leggen. Ik wil het echt snappen. Waarom?

U hebt me de laatste tijd behoorlijk bezig gehouden. Door een artikel over uw laatste boek uit een serie van zes, besloot ik ze allemaal te lezen. U hebt bijna 30 jaar de tijd genomen voor het schrijven, ik las ze in een paar maanden. U bent een gewaagd schrijver, voor tienerboeken, maar dat kan ik als bijna 40-er wel aan.

De kennismaking via Je moet dansen op mijn graf was gelijk raak. Onderweg merkte ik dat uw boeken toch best verschillen van toon en schrijfstijl. Zo sprak Verleden week, de jongste van de zes, me het minst aan.

Met Nu weet ik het betreedt u het pad van het geloof. Voor iemand zonder godsdienstige achtergrond een interessant pad om samen met de hoofdpersoon te bewandelen. En De Tolbrug was weer subliem. Mooie vorm, goed verhaal. Terecht dat u daar prijzen mee hebt gewonnen en dat het is bewerkt voor toneel.

Niets is wat het lijkt voelde als een thuiswedstrijd. Het speelt in Amsterdam en mengt op een bijzondere manier het heden en de Tweede Wereldoorlog in elkaar. Een periode uit onze geschiedenis die me blijft fascineren.

En dan kom ik eindelijk bij dat laatste boek waar deze reis om begon: Dit is alles. Het hoofdkussenboek van Cordelia Kenn. Een dik boek. Met voor het eerst een vrouwelijke hoofdpersoon. Toch weet u ook hier de thema's homoseksualiteit en depressiviteit terug te laten komen. Het lijkt een rode draad in al uw boeken, wat me overigens wel nieuwsgierig maakt naar de achterliggende gedachte.

Maar goed, Dit is alles dus. Een dagboekvorm dit keer. Waardoor je als lezer niet alleen in het hoofd van de schrijfster kruipt, maar haar zelfs bijna wordt. Misschien raakte het me allemaal wat extra, omdat ik als tiener ook veel dagboeken schreef. En het gaat over die eerste liefde. Geen doorsnee tienerbevlieging, want ze beleeft het allemaal wel erg intens, moet ik zeggen. Misschien was ik stiekem ook wel een beetje jaloers, dat doen verhalen soms met je. Naast de liefde is er ook het volwassen worden, de zoektocht naar wat je wilt maken van je leven. Dat laat toch niemand onberoerd.

En dan ineens... meneer Chambers, waarom? Waarom hoofd-kussenboek zes? Het was toch goed zo? Ik was echt in shock. Heb het boek een dag laten liggen voordat ik het uit kon lezen. U had me hier niet op voorbereid en ik merkte dat ik het ook niet wilde of kon accepteren. Zit ik daar als bijna 40-jarige 30 bladzijden lang stille tranen te druppelen om een tienerboek...

Begrijp me niet verkeerd, ik hou best van een beetje kietelen. Een open einde, rondzingende vragen, diepere lagen. Ik vind het bijna je taak als schrijver om je lezer uit te dagen zijn eigen verhaal te maken. Maar dit is geen uitdaging, dit is... oneerlijk. Dit doet pijn.

Blijf ik met nog een vraag achter: wat zeggen deze tranen me over mijzelf? Of is die vraag het antwoord op uw waarom? Is dat alles?

Voor altijd uw,
Astrid

Reserveer in onze catalogus

donderdag 16 oktober 2008

Bibliotheek Hengelo gaat bloggen!


Vanaf 1 januari 2009 gaat dit weblog van Bibliotheek Hengelo officieel van start... Lees, luister en kijk met ons mee!