Posts weergeven met het label the band. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label the band. Alle posts weergeven

vrijdag 8 februari 2013

Robbie Robertson

Het is alweer even geleden dat ik iets schreef over een 'vergeten album'. En ik zeg er nu gelijk maar bij dat het solo-debuut van Robbie Robertson waarschijnlijk nooit helemaal vergeten is. Maar toch: het nummer 'Somewhere Down The Crazy River' komt nog regelmatig voorbij op de radio, maar wie kent die andere prachtnummers van deze plaat nog?

Het was bijzonder nieuws toen het album verscheen in 1987. Eén van de beroemde leden van 'The Band' maakt een solo-plaat, 11 jaar na het opheffen van The Band.

En dan gelijk ook nog eens met medewerking van andere grootheden. Peter Gabriel, U2: ze waren van de partij. Geproduceerd door Daniel Lanois, ook een grote naam.
Waarom het zo lang duurde voor deze solo-plaat er kwam?
“Ik had mijn kleine akker vele opeenvolgende jaren bebouwd en dat was ten koste van de vruchtbaarheid gegaan. De groenten werden alsmaar kleiner en droger. Het land moest eerst weer rijk worden. Vandaar dat mijn soloplaat zo lang op zich heeft laten wachten. Niet dat ik mij al die tijd niet met muziek heb beziggehouden, integendeel, ik hield praktisch elke dag een gitaar in handen. Daarnaast heb ik mezelf piano leren spelen. Maar ik deed het allemaal zonder enig doel, in die zin dat ik helemaal niet hoopte dat het tot een nieuw liedje zou leiden. Ik probeerde de inspiratie ook op geen enkele manier af te dwingen, sterker nog, zelfs het aardigste aanzetje bewaarde ik niet eens. Zo leefde ik geduldig naar de dag toe dat de muze zich opnieuw zou aandienen.” (...) “Na het afronden van The Last Waltz voelde ik me opgelucht. Voor het eerst in achttien jaar hoefde ik voor onbepaalde tijd geen verplichtingen aan te gaan of na te komen. Ik ervoer het als louterend om eens helemaal niets te kunnen doen. Over een soloplaat dacht ik geen seconde na, laat staan dat ik er speciaal voor ging zitten. Op zekere dag kreeg ik echter toch weer de geest. Plotseling kwam er in een vlaag van inspiratie een heus liedje uitrollen. Eerst geloofde ik nog dat het een kwestie van stom geluk was, maar met steeds kortere tussenpozen volgden er meer. Ik begon er echt serieus werk van te maken toen ik eenmaal had ontdekt dat er een rode draad door die composities liep, namelijk de ritmiek van de Indiaanse hartslag, een woest verdriet van waaruit ik de teksten heb geschreven. Die kant van mijn achtergrond had ik nooit eerder belicht, omdat ik me vroeger min of meer onbewust in dienst van The Band opstelde. Niet dat ik nou een autobiografische plaat heb gemaakt, ik blijf tenslotte, zowel van nature als uit overtuiging, een verhalenverteller, al zou ik niet durven ontkennen dat er een sterk persoonlijk element in zit. Mijn muziek wordt getypeerd door een Indiaanse ondertoon, een onmiskenbare zwaarmoedigheid. Ik dans niet op de maan, ik bid tot de zon.” (Robertson in een interview met Geert Henderickx)
Het is niet erg om lang te wachten op iets dat de moeite meer dan waard is. Robertson leverde een fantastische popplaat af, feitelijk zonder slechte nummers. Een album om nooit te vergeten dus.



Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

Tip: de website waar het interview vandaan komt is 'Popstukken', een absolute aanrader voor muziekliefhebbers. Geert Henderickx schrijft al zo'n veertig jaar over popmuziek. Popstukken verzamelt zijn beste interviews, portretten, reportages en columns uit o.a. (Muziekkrant) Oor en Heaven.

vrijdag 20 april 2012

In memoriam: Levon Helm

Foto: Jay Wright (sound man w/ John Hiatt)
Gisteren overleed op 71 jarige leeftijd Levon Helm, de legendarische drummer en zanger van The Band. Begin jaren '70 was The Band van grote invloed. Als begeleidingsband van Bob Dylan uiteraard, maar zeker ook vanuit de eigen kracht.
"Levon Helm passed peacefully this afternoon. He was surrounded by family, friends and band mates and will be remembered by all he touched as a brilliant musician and a beautiful soul", zo staat te lezen op zijn website.
Helm werd in 1960 lid van The Hawks, de groep die later werd omgedoopt tot The Band en een tijdje de vaste begeleidingsband was van Bob Dylan. In 1968 maakte de groep zich los van Dylan en maakte direct de succesalbums 'Music from Big Pink' en 'The Band'. Kenmerkend was de meerstemmige zang, waarbij Helm opviel door zijn markante zuidelijke tongval. Legendarisch is uiteraard ook het afscheidsconcert 'The Last Waltz'.
Helm, een van de eerste drummers in de popmuziek die ook zongen, maakte ook enkele succesvolle soloplaten. In 2008 kreeg hij voor zijn album 'Dirt Farmer' een Grammy, en twee jaar later werd hem opnieuw een Grammy toegekend voor de opvolger 'Electric Dirt'.

De Amerikaan leed al een tijdje aan keelkanker, maar dat weerhield hem er niet van om op te treden. Ondanks zijn stemproblemen stond hij vorige maand nog enkele keren op het podium.
Het enthousiasme waarmee hij nog steeds muziek maakte, is mooi te zien op de live-dvd 'Ramble at the Ryman'. Een mooi concert, met veel collega-muzikanten.

foto: Ahron R. Foster
Onlangs was ik met enkele collega's nog bij de voorstelling van Leo Blokhuis. In de voorstelling THE BAND Music From Big Pink To The Last Waltz vertelt hij het verhaal van de band terwijl een groep topmuzikanten de muziek van The Band opnieuw tot leven brengt.
THE BAND Music From Big Pink To The Last Waltz is een avondvullende voorstelling vol muziek en vertellingen. De tijdloze composities van Robbie Robertson en zijn bandmaatjes Rick Danko, Levon Helm, Garth Hudson en Richard Manuel worden meesterlijk vertolkt door de band. Blokhuis verzorgt de vertellingen uit de Amerikaanse geschiedenis, verhalen vol persoonlijk drama van de leden van The Band en enthousiaste muzieklessen.
Er staan geen voorstellingen meer gepland, maar wie weet.... Het is in ieder geval een fantastisch mooie manier om na te genieten van prachtige muziek of om kennis te maken met een stukje muziekgeschiedenis:
Ter ere van Levon Helm...

Follow me on Spotify
Reserveer 'Ramble At The Ryman' in onze catalogus

donderdag 5 januari 2012

Deadman - Take Up Your Mat & Walk

Onder het motto 'albums die net niet in het jaarlijstje kwamen' kan ik nog wel even verder met het bespreken van mooie muziek. Dit is er zo eentje: 'Take up your mat & walk' van Deadman.

Als je van The Band houdt, dan is dit echt een cd om te beluisteren. Het was voor mij nog net even zo'n ontdekking voor het einde van het jaar (net als de eveneens in 2011 verschenen live-cd, die ook de moeite waard is).


"Vind je Dawes ook zo goed? Dan kun je deze CD blind aanschaffen. Hij scheert langs de scheidslijnen van de klassieke countryrock. The Band is daarbij het voornaamste referentiepunt, vanwege de losse 'swagger', de samenzang en de rollende Hammond. The Jayhawks is de volgende vergelijking, luister maar naar "This Old World’s Not Gonna Change", waarna we bij een contemporaine band als Dawes aanbelanden. De band uit Dallas, Texas levert tien heerlijke countryrocksongs af die zijn opgetrokken uit warmbloedige orgels, twangende Telecasters en fraaie harmoniezang. Ouderwets en beslist retro is Deadmans countryrocksound: precies waar wij van smullen. Een licht swampy toets, een zweem countrysoul en bakken vol seventies countryrock." (Muziekbank)
'Warmbloedige orgels en twangende Telecasters'... Ze weten wel waar ze mij mee kunnen inpakken! Voor de liefhebbers: de band komt naar Nederland en is zelfs te bewonderen 'om de hoek' in Oldenzaal op 2 mei in de Cobblestone Club. Dat wordt ouderwets genieten...
Tot ziens daar dan maar weer!



Follow me on Spotify

Reserveer in onze catalogus