Posts weergeven met het label talkies. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label talkies. Alle posts weergeven

dinsdag 11 september 2012

The Artist

De overgang van de stomme film naar de geluidsfilm is een leuk thema om een film over te maken. Het beroemdste voorbeeld is volgens mij Singin' in the Rain, je weet wel, van die titelsong die de hele dag door je hoofd zoomt. Met Gene Kelly in de hoofdrol werd het natuurlijk een lekkere zing-en-dans film, maar het thema was hetzelfde: de hilarische en soms pijnlijke taferelen achter de schermen, als je als acteur ineens ook moet gaan praten.

En dan verschijnt er een Franse regisseur (Michel Hazanavicius), die het net even anders wil aanpakken met dat thema. Hij maakt er gewoon een stomme film over. Gewaagde keus, in deze tijd van groot-groter-grootst. En hij heeft het heel gedegen aangepakt. Het beeld is misschien net iets te scherp voor de jaren 30, maar voor de rest ga je echt terug in de tijd. Kleur, beweging, snelheid, muziek, maar misschien vooral nog wel het eenvoudige verloop van het romantische verhaal: beroemde acteur ontmoet onbekend meisje - acteur zorgt dat meisje actrice wordt - ontluikende liefde mag/kan/wil niet bloeien - acteur weigert te geloven in de geluidsfilm en raakt aan lager wal - meisje wordt beroemde filmster en redt de gevallen held - the end.

The Artist was begin dit jaar een hit. De film won talloze prominente filmprijzen en trok volle zalen. En om heel eerlijk te zijn snap ik dat niet zo goed. Het is een lieve film, het is mooi gedaan, het is een bijzondere ode aan een bijzondere tijd, het is een feestje voor de zaterdagavond met je lief op de bank. Het is ook vakwerk, het resultaat van zorgvuldige research en vasthouden aan je idealen. Dat is absoluut prijzenswaardig. Maar dan nog. Misschien moet ik hem gewoon een keer zien in een echte grote zwarte bioscoopzaal, misschien zit daarin de kracht. Wat niet wegneemt dat ik me ook op de bank uitstekend heb vermaakt!




Reserveer nu in onze catalogus.