Posts weergeven met het label saxofoon. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label saxofoon. Alle posts weergeven

vrijdag 9 augustus 2013

Benjamin Herman - Café Solo

Tijd voor jazz! Een keer in de zoveel tijd heb ik behoefte aan zo'n lekkere jazz-plaat. Beetje sloom, relaxt, af en toe een beetje meer swingend... Niet te hyperactief bij voorkeur, maar een beetje meer traditioneel.

Ik werd op mijn wenken bediend door Benjamin Herman, met het album 'Café Solo'.

Spannende meeslepende jazztrip
"Een album vol ballads en midtempo jazzklassiekers: anno 2013 klinkt het als een recept voor saai, uitgekauwd muzikaal behang. Het is niets minder dan een bewijs van de wereldklasse van Benjamin Herman dat Café Solo precies het tegenovergestelde is: een spannende, meeslepende jazztrip.
Hoe dat komt? Dat geluid. Klonk Herman door de jaren al steeds eigener en herkenbaarder, zo karaktervol als op deze plaat hoorden we hem nog niet eerder. Het songmateriaal stelt hem in staat af te wijken van het meer scheurende gromgeluid dat hij vaak inzet bij New Cool Collective en het te verruilen voor een meer onderkoelde toon, zwevend tussen ijl en romig, fluisterend en jankend. Toch klinkt Herman nooit braaf en vliegt zijn sax af en toe heerlijk uit de bocht. Herman voorziet zijn toon daarbij van veel valse lucht, wat soms klinkt alsof hij een sliert speeksel door zijn mondstuk jaagt. Ja, dat klinkt vies, maar het geeft precies het juiste randje smerigheid aan het smaakvolle spel.
Herman klinkt nonchalant op een manier die je alleen bereikt door volledige beheersing en geoefende controle. Juist dan kun je het je veroorloven om een noot te laten breken, trillen of overslaan.
Deze karaktervolle benadering zorgt ervoor dat het standaardrepertoire waar Café Solo vol mee staat tot leven komt en nergens afgezaagd klinkt. Want Gershwins oerklassieker 'Summertime' opnemen, dat doe je alleen als je er iets bijzonders en persoonlijks van kan maken en dat is precies wat Herman voor elkaar krijgt.
Café Solo is daarmee niet een wereldveranderende plaat, maar vooral een fascinerende staalkaart van de ontwikkeling van Herman. 's Mans alomtegenwoordigheid in popkringen doet soms bijna vergeten dat we hier te maken hebben met een saxofonist die niet alleen veelzijdig is, maar ook qua spelbeheersing, karakter en eigenheid simpelweg een van de beste jazzmuzikanten van ons land is." (Kindamuzik)
Wat moet ik hier nog aan toevoegen? Dat geluid inderdaad... Zo heerlijk, zo gruizig... Vol 'valse lucht' dus, een term die het ook fantastisch zou doen als romantitel of gedicht.
O ja, nog iets: wat mij betreft ook kanshebber voor de titel 'mooiste albumhoes van het jaar'! ;-)
Ik had al aangekondigd dat er verschillende nominaties voor mijn jaarlijstje voorbij zouden komen. Laat dit er nou ook weer eentje zijn.
Gaat dat luisteren, horen, zien... (of lees hier een interview).

 

Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus