Posts weergeven met het label romantiek. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label romantiek. Alle posts weergeven

maandag 31 december 2018

New Year's Eve

Wat is er nu leuker dan op de laatste dag van het jaar bloggen over een film die helemaal gaat over de laatste dag van het jaar. Precies, niks! New Year's Eve is een Amerikaanse sterrencastfilm met inmiddels bijna dezelfde reputatie als Sissi, Annie en Dinner for One: hij wordt elk jaar tijdens de feestdagen wel ergens uitgezonden. En deze film kijk je natuurlijk juist op die laatste avond van het jaar! Een heerlijke feelgood, van de maker van Pretty Woman, met voor ieder familielid van elke generatie wel een favoriete acteur of actrice. Heel slim.

maandag 5 december 2016

Esio Trot

Het is weer december. Tijd voor samen op de bank met iets warms en zoets. En een liefdevolle familiekerstfilm. Daar zijn er genoeg van natuurlijk. Maar ik ontdekte zelf nog maar kort geleden de fantastische verfilming van Roald Dahls kinderboek Ieorg Idur. Ook al speelt dit verhaal zich in een zonnige en bloemige zomer, ik kreeg er een enorm kerstgevoel van. Met dank aan de heerlijk ontroerende Dustin Hoffman en Judi Dench.

maandag 22 juni 2015

Aanrijding in Moscou

Heb je dit weekend de film Aanrijding in Moscou op tv voorbij zien komen? Ik was alweer vergeten dat ik hem ooit zag, maar moest gelijk weer glimlachen. Die was echt grappig. Romantiek en humor tegen de achtergrond van Gentse grauwheid en een huwelijkscrisis. Wat doe je bij een aanrijding? Wees hoffelijk, blijf klam en word vooral niet verliefd...

dinsdag 11 september 2012

The Artist

De overgang van de stomme film naar de geluidsfilm is een leuk thema om een film over te maken. Het beroemdste voorbeeld is volgens mij Singin' in the Rain, je weet wel, van die titelsong die de hele dag door je hoofd zoomt. Met Gene Kelly in de hoofdrol werd het natuurlijk een lekkere zing-en-dans film, maar het thema was hetzelfde: de hilarische en soms pijnlijke taferelen achter de schermen, als je als acteur ineens ook moet gaan praten.

En dan verschijnt er een Franse regisseur (Michel Hazanavicius), die het net even anders wil aanpakken met dat thema. Hij maakt er gewoon een stomme film over. Gewaagde keus, in deze tijd van groot-groter-grootst. En hij heeft het heel gedegen aangepakt. Het beeld is misschien net iets te scherp voor de jaren 30, maar voor de rest ga je echt terug in de tijd. Kleur, beweging, snelheid, muziek, maar misschien vooral nog wel het eenvoudige verloop van het romantische verhaal: beroemde acteur ontmoet onbekend meisje - acteur zorgt dat meisje actrice wordt - ontluikende liefde mag/kan/wil niet bloeien - acteur weigert te geloven in de geluidsfilm en raakt aan lager wal - meisje wordt beroemde filmster en redt de gevallen held - the end.

The Artist was begin dit jaar een hit. De film won talloze prominente filmprijzen en trok volle zalen. En om heel eerlijk te zijn snap ik dat niet zo goed. Het is een lieve film, het is mooi gedaan, het is een bijzondere ode aan een bijzondere tijd, het is een feestje voor de zaterdagavond met je lief op de bank. Het is ook vakwerk, het resultaat van zorgvuldige research en vasthouden aan je idealen. Dat is absoluut prijzenswaardig. Maar dan nog. Misschien moet ik hem gewoon een keer zien in een echte grote zwarte bioscoopzaal, misschien zit daarin de kracht. Wat niet wegneemt dat ik me ook op de bank uitstekend heb vermaakt!




Reserveer nu in onze catalogus.

maandag 7 mei 2012

Midnight in Paris

Voor mij is Matchpoint nog altijd de beste film van Woody Allen. Dit is ook gelijk zijn meeste non-Allen achtige film. Wat wel iets zegt over mijn haat-liefde voor deze man. Zijn Midnight in Paris zit weer vol met die typische intellectuele, rommelige humor. Waarmee ik hopelijk niet te hard tegen de schenen van Allen-lovers trap.

De hoofdpersoon Gil lijkt zelfs in alles op hoe Woody Allen zichzelf altijd neerzet. Een jonge, wat verwarde en zoekende schrijver. Ik stel me zo voor dat de regie-aanwijzingen vrij simpel waren:  'just be me'. Zijn verloofde Inez komt uit zo'n typische rijke familie, met twijfelachtige meningen en vooroordelen, en met lekkere foute of pedante vriendjes, zoals de museumgids ze zo heerlijk tussen neus en lippen door beschrijft. En die natuurlijk lekker uitvergroot worden neergezet.

Gil werkt aan z'n eerste roman, die zich afspeelt in zijn favoriete jaren 20. Maar hij zit vast in z'n verhaal en in het idee dat toentertijd alles beter was. Als hij dan even de 'pedante' sfeer ontvlucht en 's nachts door Parijs gaat zwerven, gebeurt het wonder. Klokslag 12 uur rijdt een oude taxi voor die hem precies daar brengt waar hij graag wil zijn, in de jaren 20. Daar ontmoet hij al z'n grote helden, die hem helpen met z'n roman en met z'n leven, en daar wordt hij verliefd. Wat zachtgezegd niet erg handig is. Niet in de laatste plaats omdat zij het liefje is van Pablo Picasso.

Dit levert niet alleen grappige situaties op, maar ook een leuke puzzel. Want wie is wie? Herken je ze wel allemaal? Het echtpaar Fitzgerald, Ernest Hemingway, Josephine Baker, Juan Belmonte, Gertrude Stein, Salvador Dalí, Man Ray... En waarom waren ze ook alweer zo beroemd? Direct gevolgd door de vraag welke grote acteurs je allemaal voorbij ziet komen! Goed opletten dus. Het wordt pas echt bizar als dit tijdspelletje ook dat meisje waar Gil zo verliefd op is overkomt en hij ineens aan tafel zit bij Henri Matisse, Henri de Toulouse-Lautrec en Paul Gauguin. Pas dan snapt hij de boodschap.

Dat het verlangen naar een 'gouden verleden' iets is van alle tijden. En dat mensen kennelijk liever een nostalgisch en geïdealiseerd verleden verkiezen boven het rommelige heden of de onbekende toekomst. En voor die boodschap maakte Woody Allen een vermakelijke film.




Reserveer nu in onze catalogus.

woensdag 23 maart 2011

Bright Star, would I were stedfast as thou art


John Keats is één van Engelands grootste 19e eeuwse dichters uit de romantische periode. Zijn korte leven van slechts 25 jaren kenmerkt zich door de intensiviteit ervan. Er zit veel tragedie in het leven van Keats: zijn vader overlijdt als Keats 8 jaar oud is. Zowel zijn moeder als zijn broer Tom overlijden aan tuberculose en ook John wordt getroffen door deze ziekte en sterft eraan.
Bright Star is een (prachtig, lees de toelichting!) gedicht van Keats waarvan men aanneemt dat het is opgedragen aan zijn grote liefde Fanny Brawne. Het was echter een onmogelijke liefde in deze tijd van strenge mores en zeden. Met een niet geregeld inkomen was Keats geen partij voor een meisje als Fanny Brawne.

De film Bright Star van Jane Campion (bekend van o.a. The Piano) is niet een geschreven, maar gefilmd portret van de laatste levensjaren van Keats. Campion toont dit door de ogen van Fanny. Fanny Brawne is een modepopje. Druk bezig met het maken van haar eigen kleding, plezier makend met haar jongere zusje en broer gaat ze dansend door het leven met een, binnen de grenzen van die tijd, onafhankelijke geest. Poëzie is niets voor Fanny. Dit verandert als ze Keats leert kennen die, onder de hoede van zijn vriend en mededichter Charles Brown, naast haar komt wonen.



Een paar weken terug schreef ik over The Dutchess. Net als in die film gaat het in Bright Star over een onmogelijke liefde en net als in die film werd ik in Bright Star gegrepen door de zinloosheid van de normen en waarden die mensen in een keurslijf persen en nutteloze beperkingen opleggen. Ik begrijp heel goed dat dit de manier is waarop wij, in onze tijd, naar dit soort vraagstukken kijken en, jazeker, ik realiseer me ook dat over 200 jaar de mensheid wellicht met eenzelfde ongeloof naar de normen en waarden kijken die voor ons nu zo vanzelfsprekend zijn. Desondanks voel ik een soort plaatsvervangend, of misschien wel een uitgesteld medeleven met deze personages van vlees en bloed die echt geleefd hebben en dit echt hebben meegemaakt.

Jane Campion heeft een film gemaakt met prachtige beelden van een Engelse 19e eeuw, een film die ontroert en je meeneemt in een pure liefde.
Als biografisch drama weet ‘Bright Star' steeds te boeien. Nog interessanter is de film in zijn uitbeelding van het romantisch levensgevoel, als een constant verlangen naar een betere werkelijkheid. Romantiek heeft hier niets te maken met kaarslicht, kussen of verstrengelde lijven, maar met bedden en lichamen die door een houten wand zijn gescheiden. Wordt het verlangen al ingelost, dan is er dat andere verlangen, om de tijd stil te zetten en het geluk te laten voortduren tot in de eeuwigheid.
Als je van veel actie houdt en snelle beelden sla deze film dan absoluut over. Als je meer wilt weten over Keats en de romantiek, ga dan beslist kijken. Deze film werd overigens genomineerd voor een Gouden Palm.

Reserveer in onze catalogus