Posts weergeven met het label ray lamontagne. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label ray lamontagne. Alle posts weergeven

vrijdag 24 september 2010

Ray Lamontagne & The Pariah Dogs - God Willin' And The Creek Don't Rise

Als je vaker over dezelfde persoon blogt, moet 't toch wel wat voorstellen vind ik. dat is met auteurs zo, maar zeker ook met zangers. Ik wist het al bij het horen van de eerste tonen: dit is prachtig en hier ga ik over schrijven.

Het album 'God Willin' And The Creek Don't Rise' van Ray Lamontagne & The Pariah Dogs (lees ook hier) gaat heel hoog in mijn jaarlijstje eindigen. Waarom?

Het gaat door merg en been. Het raakt je tot diep in je hart. En ach wat maakt mij het uit: ik was tot tranen toe geroerd! Verdorie, wat mooi...



Het hese stemgeluid van Ray grijpt je, de begeleidingsband is super (vooral het pedalsteel-werk van Eric Heywood), dit is muziek om heerlijk in te zwelgen. Ik weet niet hoe ik het nog duidelijker moet maken...
Misschien dan met behulp van Kindamuzik:
Opener 'Repo Man' is een stevig liedje waarmee The Pariah Dogs zich doen gelden en 'New York City's Killing Me' dat hierop volgt is een nieuwe klassieker, ongekend melancholiek en zo zacht en soulvol gezongen. Wrakhout zit er nergens tussen. De hele plaat is gevarieerd, subtiel in elkaar gesleuteld en de goede man zelf zingt de sterren van de hemel. Absolute top.
 I rest my case...



Follow me on Spotify

Reserveer in onze catalogus

vrijdag 6 november 2009

Ray LaMontagne

Soms wordt je gegrepen door muziek zonder dat je precies weet waar 't in zit. Dat gevoel had ik in ieder geval bij het beluisteren van Till The Sun Turns Blackhet tweede album van Ray LaMontagne. Een hees stemgeluid, niet helemaal voluit, vreemde arrangementen. Psychedelische folk? Of toch weer wat traditioneler?
Het bleef in elk geval boeien: een echte 'luisterplaat'. De opvolger Gossip In The Grain werd nog enthousiaster ontvangen, zowel door mij als door de pers. Zo schreef nu.nl op de kop af een jaar geleden een recensie, waarin het volgende stukje boekdelen spreekt:
Met zijn derde album 'Gossip In The Grain' heeft Ray LaMontagne een meesterstuk afgeleverd. De songs op het album zijn gevarieerd en bevatten meer rhythm & blues en country invloeden. De door de zeventiger jaren Van Morrison beïnvloedde albumopener 'You Are The Best Thing' verrast. De lome bluesy prachtballade 'Let It Be Me' verovert vervolgens gelijk je hart. Zo speel en zing je dus een ballade.