Berichten weergeven met het label poëzie. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label poëzie. Alle berichten weergeven

maandag 30 januari 2017

Gedichten voor gelukkige mensen

Het is weer mijn beurt om te bloggen voor de bieb en ik zit even op een leeg spoor. Ik speur m'n geheugen af naar iets moois waar ik nog niet over geschreven heb. Het blijft leeg. Is er dan nergens een haakje? Ach ja natuurlijk, we zitten midden in de Poëzieweek van Nederland en Vlaanderen. Tijd dus voor een dichtbundel. En verhip, ik ontdek dat ik zelfs een Bart Moeyaert in de kast heb staan waar ik nog niet over heb geblogd. Foei! Tijd om dat goed te maken dus.

donderdag 21 juli 2016

Het mechaniek van de ontroering

Een schilderij, een dichtregel, een enkel melodietje: ze kunnen je hart openen. Waarom en op welk moment springt het slot van de ontroering ineens open? Dit is wat Kopland onderzoekt in zijn bundel essays Het mechaniek van de ontroering.

maandag 28 maart 2016

Gedichten die vrouwen aan het huilen maken

Tja, elke bloemlezing moet natuurlijk een soort thema hebben. Want hoe selecteer je verhalen of gedichten als je geen criterium hebt? Isa Hoes kan zelf tot tranen toe geroerd zijn door woorden. En kennelijk dacht ze dat er meer mensen die kwetsbaarheid wel wilden tonen. Een mooie aanleiding dus voor de bundel Gedichten die vrouwen aan het huilen maken.

dinsdag 16 februari 2016

Domweg gelukkig, in de Dapperstraat

"Toen ik vijftien jaar was sneed ik liever weekdieren of planten open dan de poëzie van De Génestet of het vers van Rosalie of Virginie Loveling waarin "een schuifken" een laatje betekent."
Zo begint de inleiding van de gedichtenverzamelbundel Domweg gelukkig, in de Dapperstraat. Nou, ik heb geen zwak voor weekdieren, maar wat betreft de poëzie is het wel ongeveer hetzelfde gesteld. Tijd dus voor een opvoedend verjaardagscadeau, dacht een vriend van mij kort geleden.

vrijdag 27 maart 2015

Waanzin in de poëzie

Rondom de Boekenweek staat het Bieblog in het teken van Waanzin. Onze bloggers schrijven deze maand over hun favoriete ‘waanzinnige’ film, boek of muziek. In deze blog schrijft Miriam Janssen over drie dichters met hun eigen persoonlijke waanzin.

In deze kleine hel
van denken en tegen
de binnenkant van
mijn schedel vliegen

Waanzin in de poëzie: Hans Andreus, Ingrid Jonker en Daniël Billiet.

maandag 30 december 2013

Jij en ik en alle andere kinderen

En dan is het aan mij om dit blogjaar af te sluiten. We hadden op deze plek al een jubileum en een wedstrijd. Er kwamen verschillende jaarlijstjes voorbij. Hoe knal je dan nog een beetje opvallend het jaar uit en in? Ik heb even geen toepasselijke nieuwjaarsfilm of een gezellig goedvoornemensboek paraat. Dus ik kies voor m'n eigen liefde. Wat mij betreft is het laatste woord van dit jaar aan de schrijver die in 2013 zelf ook een bijzonder jubileum in de agenda had staan had. En die dat samen met z'n lezers vierde door een vuistdikke bundel uit te brengen. Of, zoals recensenten schreven: een monumentaal boek.

vrijdag 5 april 2013

Natalie Merchant

Heerlijk vind ik dat: goeie muziektips krijgen waardoor het complete oeuvre van een artiest zich aan je presenteert. Een vriendin liet me onlangs kennis maken met Natalie Merchant. En ik ben verkocht.

Merchant begon in 1981 bij de succesvolle band 10,000 Maniacs waar ze de oorspronkelijke leadzangeres verving. Deze band, vernoemd naar de horrorfilm Two Thousand Maniacs, ontwikkelde zich, evenals "grote broer" R.E.M., tot een maatschappelijk betrokken college rock band. Deze betrokkenheid bij een groot aantal maatschappelijke organisaties (zoals Amnesty International) loopt als een rode draad door de carrière van Merchant. In 1993 verruilt ze de band voor een solocarrière. Haar debuutalbum Tigerlily (1995) is een groot succes. Haar tweede solo-album volgt in 1998. Ophelia bevat 12 nummers die alle zijn opgenomen in de vorm van workshops, uitgaande van verschillende karakters, waaronder "Ophelia" van Shakespeare. Deze karakters worden door Natalie Merchant zelf vertolkt in een korte film die ook de titel Ophelia draagt. Kind & Generous is in 1998 één van de meest gedraaide singles op de adult rock radiozenders in de Verenigde Staten. Ook singles Break Your Heart en Life Is Sweet krijgen veel airplay.
Na een wereldtour en een live album (1999) volgt in 2001 het album Motherland, dat opnieuw erg succesvol is. Het album is opgedragen aan de slachtoffers van 11 september 2001.
In 2003 brengt Merchant The House Carpenter's Daughter uit, een album dat qua stijl afwijkt van de voorgaande drie albums. Het album is het resultaat van Merchants langgekoesterde wens om een album met alleen maar traditionele folkmuziek te maken. In Nederland staat het album wekenlang in de top 10 van best verkochte albums bij "alternatieve" cd-zaken.
Na dit album wordt het even stiller rondom de zangeres. Ze bevalt van een dochter in 2003, en in 2005 wordt het 'best of'-album Retrospective uitgebracht. De deluxe versie met een extra disc, gevuld met zeldzame opnames, groeit uit tot een collector's item onder fans.
In 2010 doorbrak Merchant de stilte met het album Leave Your Sleep. (Wikipedia)
"Stuk voor stuk zijn het door haar op muziek gezette gedichten over de kindertijd, veelal geschreven door zowel beroemde als obscure Britten uit het Victoriaanse tijdperk en Amerikanen uit het begin en het midden van de twintigste eeuw. Liefst honderddertig muzikanten van diverse pluimage kwamen er te pas aan de
uitvoering van dit zeldzaam eclectische magnum opus. Saillant genoeg was Merchant eigenlijk helemaal niet zo’n poëzieliefhebster. Gretig lezen deed ze wel, maar vooral om zich informeren. En wilde ze ter afwisseling iets puur voor haar plezier, dan sloeg ze bij voorkeur een lekker dikke roman open. “Wanneer je bekendstaat als de Emily Dickinson van de popmuziek, ziet men je al gauw in een wei onder een boom zitten met de neus in een gedichtenbundel,”  zegt Merchant zonder een spoor van ironie. “Mijn verhouding tot poëzie was in zekere zin gefrustreerd tot ik een jaar of zeven voor zijn dood Allen Ginsberg leerde kennen. Hij huldigde het principe dat je een gedicht altijd hardop moet lezen. Op zich valt daar natuurlijk sowieso veel voor te zeggen, want in vroeger tijden bestond tenslotte de orale traditie van de epische dichtkunst, net zoals er eeuwenlang sprake was van een hechte band tussen poëzie en muziek.”
Natalie Merchant startte het werk aan Leave Your Sleep met het systematisch doornemen van het rijtje bloemlezingen in haar eigen boekenkast. Wist een dichter haar te bekoren, dan leende of bestelde ze het complete oeuvre. “Tot mijn grote spijt bleek praktisch alle poëzie vanaf het midden van de twintigste eeuw niet geschikt om redenen van structuur, metrum, rijmschema en dergelijke zaken, want de originele tekst moest immers zo goed als onaangetast blijven. Bij vijftig liedjes besloot ik er tegen wil en dank  een punt achter te zetten, terwijl ik op aanraden van mijn platenfirma het plan voor een trilogie liet varen.” (Popstukken)
Een bijzondere plaat dus, die zeker de moeite van het beluisteren waard is. Net zoals de rest van de discografie eigenlijk. Waarmee ik jullie graag deelgenoot maak van mijn enthousiasme, dat moge duidelijk zijn....

Follow me on Spotify
Reserveer 'Selections form Leave Your Sleep' in onze catalogus
Meer van Natalie Merchant in onze catalogus

maandag 8 oktober 2012

Hoe angst klinkt

Ik kende Hans Hagen eerlijk gezegd alleen van z'n heerlijke kindergedichten en de mooie verhaaltjes. En ik kende hem als de man van Monique, die ook zulke mooie boekjes en versjes schrijft. Maar met Hoe angst klinkt - een 'dichtbundel voor jongeren' - verrast hij me. Een aangename verrassing. Op hun website wordt het boekje beschreven als...

Een bundel krachtige gedichten. Over alleen zijn, iemand aan willen raken, verliefd zijn, de dood van een leeftijdgenoot, de lichtheid van een sneeuwvlok, en over het weten hoe angst klinkt. Gevoelig, speels, en vaak ook grappig.

En daarmee is alles wel gezegd. Hans neemt me mee langs herkenbare momenten, van eenzaamheid op de middelbare school, van de liefde, van het dierenrijk, van afscheid nemen.

Maar vooral neemt hij me mee op het ritme en de schoonheid van onze taal.
Tja, en dan ben ik verkocht. Bedankt, Hans.


vers

bloemen zijn aardig
woorden zeggen meer
die blijven vers
bij elke oogopslag
geen water elke keer
geen vaas afwassen
geen afval meer
een bosje goeie zinnen
woorden om te minnen
taal verbindt ons zeer


Reserveer nu in onze catalogus.

vrijdag 6 juli 2012

De gelukkige schizo - Gerrit Komrij

Poëzie is de moeder en bron van alles aldus Gerrit Komrij, die donderdag 5 juli op 68 jarige leeftijd overleed.
In 2005 maakten Jan Louter en Onno Blom in 2005 over de schrijver en dichter de documentaire Een gelukkige schizo.
Wie is Gerrit Komrij? Lastige vraag. Toch zochten documentairemakers Jan Louter en Onno Blom een antwoord, dus ontmoetten zij de schrijver / dichter in zijn eigen universum, om de literaire duizendpoot te doorgronden die als geen ander de verschillende genres uit de literatuur beheerst.
Een sprekend oeuvre waarin de man Gerrit Komrij zichzelf niettemin verhult, verschuilt en met tintelende spot tegenspreekt.
Een hagelwitte villa in Vila Pouca de Beira, een niemandsdorp in een uitloper van de Serra da Estrela. Daar, op de plek waar Komrij woont met zijn vriend en levensgezel Charles Hofman, volgden de filmmakers de dichter bij het schrijven van een nieuwe dichtbundel, gedurende zijn mijmeringen in zijn immense bibliotheek en tijdens het alledaagse leven in het Portugese dorp.

Je ziet in deze documentaire niet alleen de literaire rouwdouwer maar laat Komrij ook de melancholieke kant van zichzelf zien. En waarin hij van zichzelf zegt dat hij zich alleen thuis zal voelen “tussen zes planken”.  Komrij voelde zich eeuwig en altijd een buitenstaande. 'Ik weet niet wat links of rechts is. Ik voel me niet vervreemd of verscheurd. Ik aanvaard de versplintering van de wereldbeelden als een godsgeschenk. Ik ben de eerste gelukkige schizo', aldus de schrijver in de film.
Maandagavond 9 juli is de documentaire te zien, vanaf 20.25 uur op Nederland 2.
Volgens NRC-boekenredacteur Arjen Fortuin "verlaat Gerrit Komrij het literaire leven niet alleen als gelauwerd essayist, dichter en romanschrijver – maar ook als de belangrijkste bloemlezer van zijn generatie”.
Huub van der Lubbe vertelde in 2008 tijdens zijn optreden in de bibliotheek "dat in de dikke Komrij staan tot de aangename dingen hoort". Ook van de huidige stadsdichter van Hengelo, John Heymans, zijn meerdere gedichten opgenomen in “De dikke van Komrij”. En beiden voelden zich apetrots en vereerd.

Vrijdag 6 juli schreef de huidige dichter des Vaderlands Ramsey Nasr naar aanleiding van het overlijden van Gerrit Komrij een gedicht voor Gerrit.
Voor Gerrit
Ze zeiden dat je milder was geworden.
Hij is versoepeld de laatste tijd
verdomd, en schopt niet meer als vroeger.
Ik ken je weinig langer dan vandaag
kwam voor je vijandschap te laat
maar lieve Gerrit, nu je dan voorgoed
bedaard in je gedichten woont
de resten uitgezaaid tussen planken
nu je zonder stem, zonder koperen stem
nu je navelloos, nergens je stem –
kom dan dichter, met je tedere afstand
grijp je vast en vertak, geef ons hier
voor de laatste ondergrondse keer
je donkere kus van de poëzie.
Als ik ooit in dit leven wortelschiet
zal het door jou zijn. Alleen op papier
vinden de vogels reservenesten
bouwen de mensen zichzelf een land.
Ik wilde vandaag een reservedood bouwen
mijn dikke, dunne, zieke Komrij
om enkel de dood in op te vouwen.

Reserveer hier Een gelukkige schizo in onze catalogus

zaterdag 28 april 2012

Zwart als kaviaar - Menno Wigman


Vele gedichten zijn geschreven over dichterschap en schrijven, maar het gedicht Misverstand van Menno Wigman vind ik nog steeds erg mooi. In heldere en strakke taal. Heb je geen universiteit voor nodig om te begrijpen.
Maar nog veel mooier..…. hij komt naar de Art Brute Biënnale voor een optreden. Samen met mijn grote favoriet Gijs ter Haar, de Hengelose stadsdichter Reinier de Rooie en Robin Bleeker. Driemaal raden waar ik zondag 13 mei om 14.00 uur ben….


Misverstand
Dit wordt een droef gedicht. Ik weet niet goed
Waarom ik dit geheim ophoest, maar sinds een maand
of drie geloof ik meer en meer dat poëzie

Geen vorm van naastenliefde is. Eerder een ziekte
Die je met een handvol hopeloze idioten deelt,
Een uitgekookte klacht die anderen vooral verveelt,
En ’s nachts – een heelkunst is het niet
De kamer blijft een kamer, het bed een bed.
Mijn leven is door poezie verpest en ook
Al wist ik vroeger beter, ik verbeeld me niets
Wanneer ik met dit hoopje drukwerk vierenzestig
Lezers kwel, of erger nog, twee bomen vel.
Uit: Zwart als kaviaar (2001)


De titel van de bundel Zwart als kaviaar is ontleend aan de slotregel van het gedicht Jeunesse dorée uit Wigmans debuutbundel ’s Zomers stinken alle steden. Het motto van dit boek luidt: I cried for madder Music and for stronger wine, een dichtregel van de decadente Engelse dichter Ernest Dowson

Reserveer Zwart als kaviaar in onze catalogus

maandag 7 november 2011

Vlees is het mooiste

Toen ik in een Antwerpse boekhandel op zoek was naar boeken van m'n favoriete Antwerpse schrijver kwam ik deze dikke pil tegen: Vlees is het mooiste. De eerste verbazing - want zo'n groot en dik boek ben ik niet gewend van Bart Moeyaert - werd gelijk verstilling toen ik het doorbladerde. Ik stond oog in oog met nietsverhullende naaktfotografie van hele gewone mensen in hun eigen woonomgeving. Wat was dit voor boek?

Wel, dit is een bloemlezing vol mooie gedichten over het lichaam, geboorte, opgroeien, seksualiteit en ouder worden. Uitgekozen en bij elkaar geplaatst door Bart Moeyaert. En voorzien van bijzondere portretten van de Vlaamse fotografe Elisabeth Broekaert. (blader vooral even door de series van haar drie boeken)

Moeyaert beschrijft in het voorwoord hoe hij kennismaakte met Elisabeth en haar fotografie. Hoe hij zag dat zij op dezelfde manier de mensheid bekeek als hij. "We registreerden. We ontdeden de wereld van haar franjes, maar we waren niet blind voor esthetiek." En hoe hij bij alle foto's gedichten zag. Want gedichten verhullen en onthullen, net als de foto's deden.

En dan schrijft hij over zijn kennismaking met deze blootfoto's precies dat wat mij ook overkwam, daar in die boekhandel: "[...] ik had met de foto's allang gedaan wat ieder mens in mijn plaats zou doen, omdat we nu eenmaal zo in elkaar zitten.Ik had bloot bekeken, vergeleken, beoordeeld. Bij mijn eerste indruk had ik tweederangs gedachten."

Het boek staat prominent en frontaal geplaatst in m'n boekenkast. Dat trekt de aandacht en ik vind het altijd mooi om te zien hoe mensen hierop reageren. Want na een eerste blik wordt het vaak snel teruggezet, soms met een opgetrokken wenkbrauw of een achteloze opmerking. Tja, soms moet je gewoon net iets langer kijken om ergens de schoonheid van te zien. Anderen durven het niet eens op te pakken. En de gedichten? Oh, die zijn ook heel mooi, schieten door alle stijlen en tijden heen. Net als de interieurs eigenlijk, die door het opvallende bloot wat naar de achtergrond verdwijnen. Maar jee, wat zijn die fascinerend!

Reserveer in onze catalogus.

maandag 9 mei 2011

Verzamel de liefde

Net als jeugdliteratuur is er nog te weinig poëzie op ons bieblog. Tja, een mooie dichtbundel leest misschien niet als een pageturner, maar kan je wel met heel weinig woorden heel diep raken. En dan leg je hem gewoon weer even weg, voor een volgende prik in je ziel.

De dichter die dat altijd weer bij mij voor elkaar krijgt is Bart Moeyaert. Daarmee verval ik misschien in herhaling wat betreft mijn liefde voor zijn woorden, maar ja, moet 'ie maar niet zo mooi schrijven!

Zijn bundel Verzamel de liefde bevat kleine pareltjes over liefde, verliefdheid, verlaten en verlaten worden. Als je ooit een gedicht zoekt voor je geliefde, moet je echt daar eens in snuffelen. Dat wat jij zo graag wilt zeggen, maar waar je de woorden niet voor vindt, staat er zeker tussen. Voor die momenten waarop de liefde mooi en jong is, waarop de vlam langzaam dooft of er ineens geslagen wordt met deuren, en voor die momenten waarop de gedachte aan de ander te verliezen je bij je strot grijpt.


Kwijt
Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op,
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang
gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.

Voor de liefhebber: hier hoor je hoe Moeyaert dit gedicht voordraagt.


Reserveer nu in onze catalogus.

zaterdag 11 december 2010

Uitzicht met zandkorrel - Wislawa Szymborska

Maarten van Roozendaal vertelde na afloop van zijn voorstelling in de bibliotheek over de poëzie van Wislawa Szymborska, één van zijn inspiratiebronnen. Hij beschreef haar poëzie als “onwaarschijnlijk mooi en geestig en zwart en origineel”. En daar word ik dan weer heel nieuwsgierig van. Haar boek Uitzicht met een zandkorrel heb ik toen maar meteen meegenomen.

Ze schrijft in een spreekstijl, alsof ze hardop tegen zichzelf praat. Haar gedichten lijken af en toe kleine verhalen over iets vreugdevols of iets rampzaligs. Misschien alledaags en met gedachtes die wij allemaal kunnen hebben, maar Szymborska weet heel mooi een moment/gedachte in woorden te vangen en te transformeren tot poëzie. En ze weet mij steeds weer te verbazen. Szymborska publiceert weinig, maar aan één gedicht van haar heb je voldoende om je een tijdje mee bezig te houden.

'Ik had mij kunnen zijn - maar zonder verbazing,
en dat had betekend
Heel iemand anders.'

In 1996 won ze de Nobelprijs voor literatuur en werd beroemd met haar gedicht 'Niets tweemaal'. En blijkt ze ook nog eens in Krakau te wonen, de stad waar ik afgelopen zomer een paar dagen was, een van de mooiste oude steden van Europa en het centrum van de Poolse literatuur. Ze geeft niet veel interviews maar in de NRC van augustus 2007 staat een mooi interview met haar, met als titel “Verwondering is mijn missie”. Mooi motto van Szymborska!

Reserveer Uitzicht met zandkorrel in onze catalogus
Reserveer Moment in onze catalogus

zaterdag 27 november 2010

Hou van mij - Ted van Lieshout

Boekje open
Hoe ga ik open als een boek?
Ik wil mezelf eens lezen,
bladeren en kijken
hoeveel pagina's ik tel.
Of ik een sprookje ben
of meer een studieboek.
Zou ik mij kopen?
Lenen bij de bieb?
Alleen stiekem lezen
hoe ik afloop en zachtjes
terugzetten in de kast?


Zo maar een gedichtje en een tekstje en uit het schitterende boek Hou van Mij van Ted van Lieshout. Hij maakt eigenlijk niet eens boeken speciaal voor kinderen, maar hij kijkt als volwassen schrijver, dichter en kunstenaar door de ogen van een kind naar de wereld.

Een onwijs mooi, vindingrijk en lekker lijvig boek, met ernstige en lichte, grappige en zware gedichten. Achterin staan nog niet eerder gepubliceerde beeldsonnetten. Gedichten waarbij de woorden en het rijm zijn vervangen door afbeeldingen: dropjes, schelpen, luciferhoutjes, dobbelstenen, kurken, appels en ballonnen.
Een boek om steeds weer opnieuw te pakken, naar te kijken, in te bladeren en te genieten.
Een boek waar ik blij van wordt en dus een boek om te hebben.

Sinds 14 november wandel ik in de pauze af en toe ook nog even langs de veertien gedichten van Ted van Lieshout die op de sokkels achter de Basiliek staan. Even weer blij worden.


Reserveer Hou van mij in onze catalogus

donderdag 28 oktober 2010

Plint: poëzie en beeldende kunst

Ik lees zelden gedichten, maar de twee uitgaven van stichting Plint trokken me over de streep. Niet de grijze buitenkant, maar de kleurrijke beeldende kunst met de gedichten op elke pagina. Dat is ook het doel van Plint. Mensen verlokken om poëzie te lezen. En dat is ze gelukt. Ik bleef al die gedichten maar lezen en de beeldende kunst bekijken.

'Plint : 300 combinaties van poëzie en beeldende kunst' is een herdruk. 'Plint : poëzie en beeldende kunst : deel twee' is nieuw vanwege het 30-jarige bestaan van Plint. Beide boeken bevatten een overzicht van de combinaties die Plint maakte voor onder meer posters.

Er is een gevarieerd aanbod van dichters met beeldende kunstenaars. Bekende en onbekende, jong en oud. Volgens mij staat er voor iedereen wel een gedicht in. Er zijn korte, lange, diepzinnige, vrolijke of treurige gedichten opgenomen. Van alledaagse dingen tot een wonderbaarlijk weten. Taal en beeld vormen een geheel of vullen elkaar aan. De beide uitgaven zijn aantrekkelijk voor een eerste kennismaking met poëzie.

De dichter verwoordt de essentie van het thema kernachtig. Is de kern tot je doorgedrongen, sla de bladzijde om en er begint alweer een volgend verhaal.
Een grappig, kernachtig gedicht over de zee van Judith Herzberg:
De zee kun je horen
met je handen voor je oren
in een kokkel
in een mosterdpotje
of aan zee
Tot mijn verbazing heb ik al een poster van Plint thuis hangen. Ik heb dus meer met gedichten dan ik dacht. Ik heb een paar combinaties in de bundels gezien die ik ook mooi vind. Hangt er binnenkort eens een ander gedicht thuis.
Heb je ook de smaak te pakken gekregen van poëzie? Smaakt het naar meer?
In onze bibliotheek staan nog meer gedichtenbundels.

En ieder jaar is er de Gedichtendag, hét poëziefeest van Nederland en Vlaanderen. In 2011 is dat op donderdag 27 januari. Vier het mee!

Reserveer Plint in onze catalogus
Reserveer Plint deel twee in onze catalogus

Joke

donderdag 25 juni 2009

Beaufort-Wes se Beautiful Woorde - Gert Vlok Nel

Woensdag 17 juni 2009, een zwoele avond waarop zo’n 250 mensen naar het Rabotheater gingen voor een Zuid-Afrikaanse poëzie en muziekavond. Georganiseerd door Raakruimtes, ter gelegenheid van de 70e verjaardag van Breyten Breytenbach. Met optredens van Krijn Peter Hesselink uit Amsterdam en Charl-Pierre Naudé uit Zuid-Afrika en natuurlijk Breyten Breytenbach zelf.
Niet voor te stellen dat deze mooie man, die met warme en sonore stem een aantal van zijn gedichten voordroeg, ondersteund door improvisaties van Jeroen van Vliet, bijna 70 jaar is!

Gert Nel Vlok stond ietwat verlegen, introvert en zwetend in zijn zware leren jas op het podium. Zijn repertoire vind ik muzikaal niet echt spectaculair, en ook niet iets om een hele avond naar te luisteren….maar hij heeft wel een hele indringende manier van zingen!
Gert werd begeleid door een fantastische bassist/gitarist, hij leek wat voor zich zelf heen te neuriën over de pijn van het leven en de liefde die hem ontglipt in het verscheurde land.
De een stond, de ander zat, veel was er niet te zien. Maar wat er te horen viel, was verbeeldend genoeg. Een groot projectiescherm toonde tekstvertalingen. Als vanzelf droomde je weg en waande je je in Afrikaanse nachten met al hun ritmes. Ver weg klonk de muziek van Gert Vlok Nel, en tegelijkertijd zo dichtbij, vertrouwd en vreemd. Het lijkt idyllisch maar is het verre van. Luister maar eens goed naar zijn cd Beautiful In Beaufort-Wes!
Na de voorstelling bleek de avond nog zwoel te zijn, het was zelfs nog steeds een beetje licht. Een mooie avond om nog na te genieten met een (of meerdere) glas lekkere Zuid-Afrikaanse wijn op het theaterterras. Gert Vlok Nel was helaas al weg. Maar Breytenbach niet, hij omhelsde velen en werd omhelsd..




En als mooi commentaar stond bij dit filmpje Daai is rerig so beautiful, dit breek my, elke keer weer.

Reserveer in onze catalogus

zaterdag 30 mei 2009

Breyten Breytenbach in Hengelo

Ter gelegenheid van de 70e verjaardag van Breyten Breytenbach organiseren AkkuH, galerie LansUylen, Bibliotheek Hengelo de manifestatie Raakruimtes.

En het allermooiste is natuurlijk dat Breyten Breytenbach vanaf 13 juni een paar dagen in Hengelo is!!
Dinsdagavond 16 juni houdt dichter, prozaschrijver en vertaler H.C. ten Berge op uitnodiging van Raakruimtes een lezing over de literaire werken van Breyten Breytenbach in Bibliotheek Hengelo Beursplein.

Zijn poëzie heb ik al eens eerder gelezen en het herlezen van zijn boek Landschappen van onze tijd, vermaakt aan een beminde was een feestje, zoals bijv. dit gedicht:
de maan is gevallen en de sterren
zijn gesnoten, vogels deftig in grijze
feesttooi uiten een haastige groet van
zilveren olijf tot groene kurkeik. bij Don Ve cino
kraait een bantammer onder de lege vijgenboom,
wijd en veel verder naar het noorden, dicht bij de
grens


Bij zijn poëtische teksten gaat het niet zozeer om de betekenis van de woorden, maar het ervaren van zijn woordweefsels.

Voor Breytenbach is de prachtige uitspraak van Matisse over poezie en
schilderen van grote betekenis:
''Ik schilder tot dat de hand zingt''. Voor hem werkt dat soms ook echt zo bij het schilderen en bij de poëzie. "Als je de technieken beheerst, als je de horden van het bewust kiezen hebt genomen en niet meer denkt aan goede of foute beslissingen, dan kan de hand gaan zingen. En het allermooiste is als je in een schilderij of een gedicht kunt dansen".