Posts weergeven met het label peter gabriel. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label peter gabriel. Alle posts weergeven

vrijdag 8 februari 2013

Robbie Robertson

Het is alweer even geleden dat ik iets schreef over een 'vergeten album'. En ik zeg er nu gelijk maar bij dat het solo-debuut van Robbie Robertson waarschijnlijk nooit helemaal vergeten is. Maar toch: het nummer 'Somewhere Down The Crazy River' komt nog regelmatig voorbij op de radio, maar wie kent die andere prachtnummers van deze plaat nog?

Het was bijzonder nieuws toen het album verscheen in 1987. Eén van de beroemde leden van 'The Band' maakt een solo-plaat, 11 jaar na het opheffen van The Band.

En dan gelijk ook nog eens met medewerking van andere grootheden. Peter Gabriel, U2: ze waren van de partij. Geproduceerd door Daniel Lanois, ook een grote naam.
Waarom het zo lang duurde voor deze solo-plaat er kwam?
“Ik had mijn kleine akker vele opeenvolgende jaren bebouwd en dat was ten koste van de vruchtbaarheid gegaan. De groenten werden alsmaar kleiner en droger. Het land moest eerst weer rijk worden. Vandaar dat mijn soloplaat zo lang op zich heeft laten wachten. Niet dat ik mij al die tijd niet met muziek heb beziggehouden, integendeel, ik hield praktisch elke dag een gitaar in handen. Daarnaast heb ik mezelf piano leren spelen. Maar ik deed het allemaal zonder enig doel, in die zin dat ik helemaal niet hoopte dat het tot een nieuw liedje zou leiden. Ik probeerde de inspiratie ook op geen enkele manier af te dwingen, sterker nog, zelfs het aardigste aanzetje bewaarde ik niet eens. Zo leefde ik geduldig naar de dag toe dat de muze zich opnieuw zou aandienen.” (...) “Na het afronden van The Last Waltz voelde ik me opgelucht. Voor het eerst in achttien jaar hoefde ik voor onbepaalde tijd geen verplichtingen aan te gaan of na te komen. Ik ervoer het als louterend om eens helemaal niets te kunnen doen. Over een soloplaat dacht ik geen seconde na, laat staan dat ik er speciaal voor ging zitten. Op zekere dag kreeg ik echter toch weer de geest. Plotseling kwam er in een vlaag van inspiratie een heus liedje uitrollen. Eerst geloofde ik nog dat het een kwestie van stom geluk was, maar met steeds kortere tussenpozen volgden er meer. Ik begon er echt serieus werk van te maken toen ik eenmaal had ontdekt dat er een rode draad door die composities liep, namelijk de ritmiek van de Indiaanse hartslag, een woest verdriet van waaruit ik de teksten heb geschreven. Die kant van mijn achtergrond had ik nooit eerder belicht, omdat ik me vroeger min of meer onbewust in dienst van The Band opstelde. Niet dat ik nou een autobiografische plaat heb gemaakt, ik blijf tenslotte, zowel van nature als uit overtuiging, een verhalenverteller, al zou ik niet durven ontkennen dat er een sterk persoonlijk element in zit. Mijn muziek wordt getypeerd door een Indiaanse ondertoon, een onmiskenbare zwaarmoedigheid. Ik dans niet op de maan, ik bid tot de zon.” (Robertson in een interview met Geert Henderickx)
Het is niet erg om lang te wachten op iets dat de moeite meer dan waard is. Robertson leverde een fantastische popplaat af, feitelijk zonder slechte nummers. Een album om nooit te vergeten dus.



Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

Tip: de website waar het interview vandaan komt is 'Popstukken', een absolute aanrader voor muziekliefhebbers. Geert Henderickx schrijft al zo'n veertig jaar over popmuziek. Popstukken verzamelt zijn beste interviews, portretten, reportages en columns uit o.a. (Muziekkrant) Oor en Heaven.

vrijdag 30 november 2012

Peter Gabriel - So

Het is naar mijn bescheiden mening één van de beste popplaten uit de jaren 80: 'So' van Peter Gabriel. Zal ook wel een beetje jeugdsentiment zijn, maar ik was (en ben nog steeds) onder de indruk van deze plaat. Destijds bij het verschijnen van het album in 1986 was het vooral de videoclip van Sledgehammer waar iedereen het over had, maar ik werd ook vooral gegrepen door de invloeden vanuit de wereldmuziek.
Anno 1985 kenden velen de naam Peter Gabriel wel. Als de eerste zanger van Genesis, of als maker van vier zeer bijzondere titelloze albums. Maar hij bleef toch vooral een cultfiguur. In het hoogste echelon - dat dan weer wel. Blijkbaar vonden Gabriel en betrokkenen dat het tijd werd voor de 'big break'. Met de hard aan een topproducersstatus werkende Daniel Lanois (die vlak ervoor aan U2's "The Unforgettable Fire" had gewerkt) dook Gabriel een vol jaar de studio in. Het resultaat is een album dat heel poppy en toegankelijk klinkt, maar waaraan tot in de kleinste details aan geboetseerd is en waar je jaren later nog nieuwe elementen in blijft ontdekken. En de opzet lukte: het werd een enorm hit-album, met o.a. "Sledgehammer" en "Don't Give Up" (duet met Kate Bush) en "Big Time". Gabriel neemt voor alles de tijd, zélfs voor deze jubileumeditie, die eigenlijk een jaar te laat verschijnt. CD1 bevat de geremasterde versie van het hit-album, CD2 en CD3 bevatten een integraal concert, opgenomen in Athene in 1987. (Muziekbank)
De geremasterde cd is dus inmiddels uit: ik blijf geboeid. Voor de echte fans is uiteraard het volledige concert uit 1987 ook prachtig. Erg fijn vind ik dat daar een live versie op te vinden is van 'Mercy Street', dat toch mijn favoriet blijft... Na 25 jaar staat dit album nog steeds als een huis!
Eens?


Luister hier het hele album
Reserveer in onze catalogus