Posts weergeven met het label onderwijs. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label onderwijs. Alle posts weergeven

maandag 9 januari 2017

Korte lontjes: 99 tips voor het omgaan met jongeren in de klas

In het onderwijs maar ook op het voetbalveld en op straat kun je ze tegenkomen: jongeren met korte lontjes. Een kort lontje kan weinig kritiek verdragen. Waarom zegt u dat? U moet altijd mij hebben. Ze reageren vaak explosief als je ze aanraakt. Wat, raak jij me aan!! Ze ontkennen dat ze iets gedaan hebben, ook als je het duidelijk hebt gezien. En na een brutale opmerking: als ik dat vind dan mag ik dat toch zeggen?

In Korte lontjes geeft Hans Kaldenbach 99 tips praktisch tips hoe je met deze jongeren omgaat en die je morgen al kunt toepassen. En het is ook nodig want hij constateert een duidelijke toename van korte lontjes.

maandag 18 juli 2011

Entre les murs

Omdat alle leerlingen en docenten in onze regio volgende week op hun tandvlees naar de zomervakantie kruipen, leek het me een goed moment om eens een onderwijsfilm in het zonnetje te zetten die laat zien dat het allemaal nog veel erger kan.

Jaren geleden werden we allemaal verliefd op de meester en zijn vertederende klasje uit de docufilm Être et avoir. Een tijdje later volgde Entre les murs. Ook hier worden een docent en zijn klas gevolgd, alleen bevinden we ons nu niet op het platteland maar in een probleemwijk van Parijs en in een multiculturele klas vol recalcitrante pubers. De meeste scènes laten zien hoe de docent door middel van een bijzondere lespraktijk het vertrouwen van z'n klas probeert te winnen en het beste uit hen probeert te halen. En we zien ook hoe die scholieren er alles aan doen om daar vooral niet aan toe te geven. Docenten zijn er om op de proef te stellen, school is er om niet thuis te hoeven zijn, leren doe je op straat. Dat is in ieder geval de korte analyse die ik van deze jongeren maak, maar daarmee doe ik ze natuurlijk onrecht aan.

Wat de film voor mij opvallend maakt is de manier waarop hij tot stand is gekomen. De docent speelt zichzelf. François Bégaudeau heeft namelijk een boek geschreven over zijn ervaringen als docent Frans op een Parijse volksschool. Dat boek was de basis voor deze film. Vervolgens hebben ze een bestaande klas gepakt en alle leerlingen een 'karakter' gegeven. Ze spelen niet zichzelf, maar mochten wel uit hun eigen leven en ervaringen putten om hun personage vorm te geven. Vervolgens hielden ze het script voor de jongeren verborgen. Ze kregen een korte schets van waar een bepaalde scène over moest gaan, daarna werden de drie vaste camera's aangezet en werd er gespeeld. Of eigenlijk geïmproviseerd. En dat levert hier en daar hele spannende scènes op.

Deze recensie uit de NRC - met een andere en ondertitelde trailer! - geeft een mooi beeld van de kwaliteit van de film, die je eigenlijk bekijkt als een documentaire. Voor mij is het in de eerste plaats een ode aan de docenten die graag het verschil willen maken en daarnaast een ode aan het werken met onervaren acteurs en experimentele filmtechnieken. Bise!



Reserveer in onze catalogus.