Posts weergeven met het label jazz. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label jazz. Alle posts weergeven

vrijdag 8 mei 2015

Dayna Kurtz - Rise and Fall

Wat een heerlijke sfeer zet Dayna Kurtz neer op haar laatste album 'Rise and Fall'. Ik schreef al eens over haar toen we dit blog nog maar net begonnen waren, en nog steeds krijgt ze het voor elkaar om me een heerlijk kippenvel te bezorgen...

Na een paar mooie platen met klassiekers uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis ligt er nu weer een cd met eigen werk. En daar worden we blij van. Die stem, die stem.. Zo mooi, zo meeslepend.

vrijdag 9 augustus 2013

Benjamin Herman - Café Solo

Tijd voor jazz! Een keer in de zoveel tijd heb ik behoefte aan zo'n lekkere jazz-plaat. Beetje sloom, relaxt, af en toe een beetje meer swingend... Niet te hyperactief bij voorkeur, maar een beetje meer traditioneel.

Ik werd op mijn wenken bediend door Benjamin Herman, met het album 'Café Solo'.

Spannende meeslepende jazztrip
"Een album vol ballads en midtempo jazzklassiekers: anno 2013 klinkt het als een recept voor saai, uitgekauwd muzikaal behang. Het is niets minder dan een bewijs van de wereldklasse van Benjamin Herman dat Café Solo precies het tegenovergestelde is: een spannende, meeslepende jazztrip.
Hoe dat komt? Dat geluid. Klonk Herman door de jaren al steeds eigener en herkenbaarder, zo karaktervol als op deze plaat hoorden we hem nog niet eerder. Het songmateriaal stelt hem in staat af te wijken van het meer scheurende gromgeluid dat hij vaak inzet bij New Cool Collective en het te verruilen voor een meer onderkoelde toon, zwevend tussen ijl en romig, fluisterend en jankend. Toch klinkt Herman nooit braaf en vliegt zijn sax af en toe heerlijk uit de bocht. Herman voorziet zijn toon daarbij van veel valse lucht, wat soms klinkt alsof hij een sliert speeksel door zijn mondstuk jaagt. Ja, dat klinkt vies, maar het geeft precies het juiste randje smerigheid aan het smaakvolle spel.
Herman klinkt nonchalant op een manier die je alleen bereikt door volledige beheersing en geoefende controle. Juist dan kun je het je veroorloven om een noot te laten breken, trillen of overslaan.
Deze karaktervolle benadering zorgt ervoor dat het standaardrepertoire waar Café Solo vol mee staat tot leven komt en nergens afgezaagd klinkt. Want Gershwins oerklassieker 'Summertime' opnemen, dat doe je alleen als je er iets bijzonders en persoonlijks van kan maken en dat is precies wat Herman voor elkaar krijgt.
Café Solo is daarmee niet een wereldveranderende plaat, maar vooral een fascinerende staalkaart van de ontwikkeling van Herman. 's Mans alomtegenwoordigheid in popkringen doet soms bijna vergeten dat we hier te maken hebben met een saxofonist die niet alleen veelzijdig is, maar ook qua spelbeheersing, karakter en eigenheid simpelweg een van de beste jazzmuzikanten van ons land is." (Kindamuzik)
Wat moet ik hier nog aan toevoegen? Dat geluid inderdaad... Zo heerlijk, zo gruizig... Vol 'valse lucht' dus, een term die het ook fantastisch zou doen als romantitel of gedicht.
O ja, nog iets: wat mij betreft ook kanshebber voor de titel 'mooiste albumhoes van het jaar'! ;-)
Ik had al aangekondigd dat er verschillende nominaties voor mijn jaarlijstje voorbij zouden komen. Laat dit er nou ook weer eentje zijn.
Gaat dat luisteren, horen, zien... (of lees hier een interview).

 

Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

vrijdag 3 mei 2013

The James Hunter Six - Minute By Minute

Het was een van de eerste berichten op dit blog in 2008, mijn stukje over James Hunter. En nu is er genoeg reden om dit eens dunnetjes over te doen. Kort geleden verscheen het album 'Minute By Minute' van The James Hunter Six. Opnieuw gebruik makend van een beproefd soulrecept zingt Hunter ons toe, maar helemaal hetzelfde is het niet.
"Twee opvallende ontwikkelingen doen zich voor ten opzichte van het bekende oeuvre van Hunter, dat neerkomt op de twee straffe soulplaten People Gonna Talk uit 2006 en The Hard Way uit 2008. De eerste verandering is die sound van Bosco Mann, gortdroog, bloedje ouderwets, stijlvast en tijdloos. Alsof alles in een huiskamer is opgenomen en dat is het vermoedelijk ook, op van die enorme analoge bandrecorders.
De tweede verandering ligt bij Hunter zelf en die gaat over zijn stem. Die is wat aan het aftakelen en voordat u nu wegzapt zeggen we u vast dat dit goed nieuws is. Op zijn vorige platen en ook op het podium ging Hunter alles vaak een beetje te gemakkelijk af, hij was een stilist die overal doorheen gleed met een bijna gelikte manier van begaafd zingen. Dat is voorbij. Hunters stem breekt nu soms of kraakt en klinkt donkerder dan we gewend zijn.
Ideale combinatie feitelijk: die puristische en gortdroge aanpak van Roth a.k.a. Bosco Mann en de huidige doorleefdheid in Hunters zang. En de songs? Gewoon weer klasse. Ze klinken alsof ze een halve eeuw oud zijn, wat een compliment is in de soulmuziek. Hunters eerste platen zijn prettig in het gehoor liggende inkomers, met Minute by Minute gaat Hunters carrière pas echt spannend worden." Kindamuzik
Afgelopen weekend stond Hunter met zijn mannen nog op het podium tijdens de Rythm & Bluesnight in Groningen. Gemist? Niet getreurd: North Sea Jazz biedt een herkansing.
Want het is zoals James Hunter het zelf uitlegt: "We blijven sowieso de meeste concerten in Engeland en de rest van Europa doen. We hebben over de jaren ook steeds meer publiek bij onze concerten gekregen. En een trouw publiek ook en die mogen we nooit teleur stellen. Als Minute To Minute erg succesvol wordt krijgen we de kans om ons ook via festivals optimaal in het zicht te spelen. Want onze albums mogen dan goed klinken zoals je zegt, live zijn we nog veel beter, vind ik.”
I rest my case...



Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

woensdag 31 oktober 2012

Eric Bibb, Staffan Astner en Habib Koité

Ik ben fan geworden van Eric Bibb & Staffan Astner.
Vorige week was ik in het Hoge Noorden, om familie te bezoeken én om het Umeå Jazz Festival bij te wonen. Eric Bibb bleek op zaterdagavond de mystery guest te zijn, begeleid door de Zweedse gitarist Staffan Astner.

Ik kende de muziek van Eric Bibb wel een beetje, maar na zaterdag ben ik volledig om.
Een geweldige donkere stem, fraai gitaarspel, en nog veel fraaier gitaarspel van Astner op een Telecaster...
Kippenvel op z'n best!


Bij thuiskomst uiteraard gelijk op zoek naar meer muziek, en gelukkig hebben deze twee muzikanten ook samen een cd uitgebracht met live-materiaal: 'Troubadour: Live'. Feitelijk een weergave van wat ik zelf in het weekend mocht meemaken.
Wat ook wel weer leuk was: zondag reisde ik terug naar Nederland, en bleek het vliegtuig vol te zitten met muzikanten, waaronder Bibb en Astner. Zo had ik op het vliegveld van Stockholm nog even de gelegenheid om Mr. Bibb persoonlijk te bedanken voor wat ik het hoogtepunt van het festival vond. Hij vroeg vriendelijk waar de reis verder naar toe ging, en bij het horen van 'Nederland' wees hij nog snel even op komende concerten in ons lage landje. En dat is dan ook weer mooi meegenomen, want deze en volgende week (en later in november) is Eric Bibb op een aantal podia te bewonderen. Niet met Asthner deze keer (helaas), maar met Habib Koité. En met deze man maakte Bibb ook een mooie plaat 'Brothers in Bamako'.
"Tijdens de totstandkoming van het album Putumayo Presents Mali To Memphis ontmoetten de musici Habib Koité en Eric Bibb elkaar. Beide zijn singer-songwriter en gitarist, de een geboren en getogen in Mali, de ander in de Verenigde Staten. Uit die ontmoeting groeide een vriendschap en de wens om ooit samen een ‘transatlantic blues’ album op te nemen. Met het album Brothers In Bamako is die belofte ingelost. De Afro-Amerikaan Bibb kwam voor dit project naar Bamako en voelde zich direct thuis bij Koité en zijn familie. Qua stijl passen Koité en Bibb goed bij elkaar; ze vertolken rustig voortkabbelende introverte folk- en bluesmuziek met Afrikaanse invloeden. Beide bespelen op verfijnde wijze gitaren, banjo’s en ukeleles waarbij ze begeleid worden door percussionist Mamadou Kone. Zowel afzonderlijk als samen creëren ze in hun eigen taal liederen over hun ervaringen en vaak met een sociale boodschap. Met sonore stem zingt Bibb een intieme versie van Bob Dylans Blowing in the wind. Brothers In Bamako bevat geen echte knallende uitschieters, maar ademt de genoeglijke sfeer die heerst als twee goede vrienden genieten van intiem samenspel." (Muziekweb) 
Genoeg redenen om te gaan kijken en luisteren!



Follow me on Spotify
Reserveer 'Troubadour: Live' in onze catalogus
Reserveer 'Brothers in Bamako' in onze catalogus

donderdag 11 oktober 2012

Michael Kiwanuka - Home Again

Nieuw in onze collectie: de cd 'Home Again' van Michael Kiwanuka. Ik zag deze artiest voor het eerst in een uitzending over North Sea Jazz van dit jaar; een interview en een paar fragmentjes waren genoeg om mijn nieuwsgierigheid te wekken. Intrigerend, warm, soul: zomaar een paar termen die me te binnen schoten bij het kijken en luisteren naar deze man.
"De Brits-Oegandese Michael Kiwanuka was in 2011 een van de verrassingen op het festival Into The Great White Open. Hij maakte een paar singles met liedjes op het breukvlak van folk en soul zoals die sinds de jaren zestig door zangers als Terry Callier en Richie Havens is gemaakt, en verrast uiteindelijk toch met dit albumdebuut. Tien vooral beeldschoon gearrangeerde liedjes bevat de plaat waarin de klaaglijke, soms tegen het huilen aan schurkende, stem knap tot uiting komt. Voor de productie tekende Paul Butler, die met zijn eigen band The Bees al heeft bewezen een muzikaal omnivoor te zijn, en hier de liedjes meerwaarde geeft met afroblazers, strijkers en koortjes. Nooit wordt het te vol, altijd is het de warme stem van Kiwanuka die de meeste aandacht afdwingt. Kiwanuka's liedjes klinken fris, en schuwen ieder effectbejag. Het is de droefheid in zijn stem, in combinatie met de kleurrijke arrangementen, die dit debuut zo knap maakt." (Robert van Gijssel, Volkskrant)
Het optreden tijden North Sea Jazz beviel kennelijk veel mensen. Ik was te laat, maar hoop er ooit eens live bij te zijn. Misschien eind deze maand in Utrecht of Rotterdam? Het luisteren meer dan waard!


Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

vrijdag 10 augustus 2012

Kris Berry - Marbles

Ok, ik kom met mijn aandacht voor Kris Berry wel een beetje achter de troepen aan. Gisterochtend stond ze nog bij Giel in de studio voor een paar fraaie live-uitvoeringen: ik smeed het ijzer als het heet is. Dus.
Wie Kris Berry is? Dat kun je het beste lezen in de bio op haar website:
"Knikkers. Van die glanzende glazen, met prachtige kleuren. Er wordt al sinds de Oudheid mee gespeeld. Je kunt ze sparen, je kunt je nek erover breken. In het zuiden van Amerika is iemand met een ‘hole in his bag of marbles’ een beetje vreemd, afwijkend, onalledaags. Kris Berry schreef een liedje over iemand waar de knikkers uit de zak rollen: zichzelf. En ze noemde haar album naar de glinsterende stuiters. Omdat Marbles wat haar betreft ook staat voor wat er uit haar geest, haar ‘mind’, haar ‘marbles’ komt gerold. Kronkels. Bekentenissen. Ervaringen. Sensaties. 
Je zou het niet zeggen als je haar op een podium ziet en hoort, maar het was nogal een stap voor Kris Berry (1982) om te gaan zingen. Ze is opgegroeid met veel muziek, op de Antilliaanse eilanden waar ze woonde tot haar 19e en in de Europese steden waar ze heeft gestudeerd en gewerkt. Haar moedertaal is Engels, pas op haar 11e heeft ze Nederlands geleerd. Kris denkt daarom nog steeds in het Engels. Op familiefeestjes werd verwacht dat ze zong, wat ze dús koppig weigerde. Maar ze bleef luisteren. Ze zoog country, Latin, ska, Cubaanse muziek en jazz op als een spons. Tot ze genoeg zelfvertrouwen had, de schroom van zich afwierp en ging zingen bij een jazzband. Maar ze wilde meer."
Dat 'meer' is er dus gekomen met dat fraaie album 'Marbles'. Wat een heerlijke sfeer straalt er van die plaat af, een fantastische mix van stijlen, geweldige muzikanten, en wat een stem... Muziek voor in de hangmat. Of in de auto. Of gewoon op zo'n lekkere lome middag waar we er dit weekend wel wat van gaan krijgen...
In de pagina met 'upcoming shows' mis ik ons deel van het land nog... Maar dat is vast een gat waar Metropool wel in zou willen springen! Toch? Bij deze dan maar een actie: wil je Kris Berry live in Hengelo zien? Laat het dan weten in een reactie op deze post! Een soort handtekeningenactie eigenlijk...
We want Kris!



Follow me on Spotify

Reserveer in onze catalogus