Posts weergeven met het label fotografie. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label fotografie. Alle posts weergeven

vrijdag 18 juli 2014

Opruimen, dat is de kunst

Sommige mensen vermaken zich het beste als het gezellig rommelig is. Anderen - ja, mensen zoals ik - gedijen beter als de boel een beetje is opgeruimd. En dan zijn er mensen - nou ja, in elk geval één - die orde tot kunst verheffen. Ursus Wehrli is een Zwitserse kunstenaar (en komiek!) met oog voor detail. Wat begon als een project om bestaande kunst 'op te ruimen', kreeg een vervolg in het sorteren van alledaagse situaties op kleur, vorm en grootte.

zaterdag 4 augustus 2012

Fotodetective - Hans Aarsman


Bij het lezen van De Fotodetective van Hans Aarsman moest ik denken aan mijn favoriete gedicht van Willem Hussem.

Wanneer je kijkt

Zie je nog niet
Wanneer je ziet
Grijpt het je aan

Want dat is precies waar dit boek over gaat, het verschil tussen zien en kijken. “Het begon ermee dat vorm vaak niet meer samenviel met inhoud, schrijft Aarsman. Smetteloze galeries die gruwelfoto’s in gave lijsten exposeren. Laat maar, dat is fraai tentoongestelde wanhoop”.
Hij is op zoek gegaan naar het verhaal achter het beeld. Op zoek naar details in een foto, details die niemand opmerkt maar die meer onthullen over het verhaal achter het beeld. Door zich te verplaatsen in een situatie, alle beschikbare gegevens te verzamelen en vervolgens weer afstand te nemen, komt hij op originele gedachten en onverwachte hypothesen. De hoofdstukken hebben intrigrerende titels: Een doodgewone foto of Wat we niet zien, of Wat twee mensen mooi vinden. Elk hoofdstuk bevat korte teksten over één of meerdere foto's. Bijvoorbeeld bij de wereldberoemde foto van Steve McCurry van het Afghaanse meisje Sharbat Gula.  

“Zo’n foto waarvan iedereen denkt: oh, wat is dat een bijzondere foto. Maar ik zie het tegenovergestelde van betrokkenheid. Posters met de naam van die man eronder. Steve McCurry! De maker, de stijl, de referentie naar schilderkunst, het stijgt allemaal boven het onderwerp uit. Dat is geen engagement, dat is kitsch. Je ziet duidelijk dat er heen en weer is geschoven met alles. Hoe de kleding is geschikt bijvoorbeeld. Het is glamour fotografie. Velen zien een sterke blik. Dat Afghaanse meisje zat in een vluchtelingenkamp in Pakistan! Kun je je een grotere hel voor een vrouw voorstellen? Dat is geen sterke blik, dat is een posttraumatisch stressyndroom”.


Sinds 2004 schrijft Hans Aarsman over foto’s van anderen in zijn wekelijkse rubriek ‘De Aarsman collectie’ in de Volkskrant. Deze columns zijn gebundeld in het boek Ik zie ik zie.
Nico Dijkshoorn schreef na het lezen van De fotodetective: “Ik heb de ziekte van Aarsman. Weg is het wilde kijken, onbekommerd om mij heen loeren”. 
En als je de presentatie van Aarsman bij TEDxAmsterdam ook nog eens hebt bekeken, ben je (vrijwel) zeker besmet met de ziekte van Aarsman. Maar of dat zo erg is …




Reserveer De fotodetective via onze catalogus

maandag 7 november 2011

Vlees is het mooiste

Toen ik in een Antwerpse boekhandel op zoek was naar boeken van m'n favoriete Antwerpse schrijver kwam ik deze dikke pil tegen: Vlees is het mooiste. De eerste verbazing - want zo'n groot en dik boek ben ik niet gewend van Bart Moeyaert - werd gelijk verstilling toen ik het doorbladerde. Ik stond oog in oog met nietsverhullende naaktfotografie van hele gewone mensen in hun eigen woonomgeving. Wat was dit voor boek?

Wel, dit is een bloemlezing vol mooie gedichten over het lichaam, geboorte, opgroeien, seksualiteit en ouder worden. Uitgekozen en bij elkaar geplaatst door Bart Moeyaert. En voorzien van bijzondere portretten van de Vlaamse fotografe Elisabeth Broekaert. (blader vooral even door de series van haar drie boeken)

Moeyaert beschrijft in het voorwoord hoe hij kennismaakte met Elisabeth en haar fotografie. Hoe hij zag dat zij op dezelfde manier de mensheid bekeek als hij. "We registreerden. We ontdeden de wereld van haar franjes, maar we waren niet blind voor esthetiek." En hoe hij bij alle foto's gedichten zag. Want gedichten verhullen en onthullen, net als de foto's deden.

En dan schrijft hij over zijn kennismaking met deze blootfoto's precies dat wat mij ook overkwam, daar in die boekhandel: "[...] ik had met de foto's allang gedaan wat ieder mens in mijn plaats zou doen, omdat we nu eenmaal zo in elkaar zitten.Ik had bloot bekeken, vergeleken, beoordeeld. Bij mijn eerste indruk had ik tweederangs gedachten."

Het boek staat prominent en frontaal geplaatst in m'n boekenkast. Dat trekt de aandacht en ik vind het altijd mooi om te zien hoe mensen hierop reageren. Want na een eerste blik wordt het vaak snel teruggezet, soms met een opgetrokken wenkbrauw of een achteloze opmerking. Tja, soms moet je gewoon net iets langer kijken om ergens de schoonheid van te zien. Anderen durven het niet eens op te pakken. En de gedichten? Oh, die zijn ook heel mooi, schieten door alle stijlen en tijden heen. Net als de interieurs eigenlijk, die door het opvallende bloot wat naar de achtergrond verdwijnen. Maar jee, wat zijn die fascinerend!

Reserveer in onze catalogus.