Posts weergeven met het label dementie. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label dementie. Alle posts weergeven

maandag 24 september 2018

Away from Her

Heb je de Zomergastenfilm van Esther Perel gezien? Het gesprek met haar was al een feestje, dus ik verwachtte veel van haar filmkeuze: Away from Her. En dat bleek terecht. Inderdaad een hele mooie film. Over de 'volwassen' liefde. En de impact van Alzheimer op die liefde.

zaterdag 28 september 2013

Ik heb alzheimer - Stella Braam

Verschrikkelijk lijkt het mij, om alle grip op jezelf en op de wereld te verliezen zoals gebeurt met de vader van Stella Braam. Met haar boek Ik heb Alzheimer  vertelt onderzoeks-journaliste  Stella Braam  het verhaal van haar demente vader.

René van Neer, Stella’s vader, krijgt in 2003 te horen dat hij Alzheimer heeft, de meest voorkomende vorm van dementie. Hij doet zijn dochter verslag over de veranderende wereld van de Alzheimerpatiënt. belandt in een zorgcentrum te Maastricht. Hij zet er de boel op stelten, 'gijzelt' zijn afdeling en eist inspraak in de zorg. Hij wordt platgespoten met dubieuze medicatie en verdwijnt achter slot en grendel in een ander verpleegcentrum.

Het boek is grappige treffend, aangrijpend én kwaadmakend want het ook een schokkend beeld van het zorgsysteem. Zolang mensen maar oud genoeg worden, wordt iedereen dement. Dit is dus onze toekomst... En is daarmee ook een noodkreet: ‘De grote dementiegolf staat voor de deur. Het aantal dementerenden verdubbelt, het aantal professionele hulpverleners halveert. Politiek, word wakker!’

In deze ontroerende film hoor en zie je de vader Stella Braam vertellen over in wat voor chaos hij is beland. De chaos die Alzheimer heet.



Woensdag 9 oktober interviewt Henk Nihof Stella Braam over o.m. Ik heb alzheimer.

Reserveer Ik heb Alzheimer in onze catalogus  


zaterdag 19 maart 2011

Mevrouw mijn moeder - Yvonne Keuls

De laatste jaren kiezen meerdere schrijvers “oudedagsouder” als thema van hun boeken. Niet verwonderlijk aangezien geestelijke aftakeling meer dan welke ziekte ook, het schrikbeeld is van van deze eeuw. “Als we maar lang genoeg leven, verliezen we allemaal ons verstand”, schreef een Duitse onderzoeker over Alzheimer.

Ook Mevrouw Mijn Moeder van Yvonne Keuls gaat over dit thema en begint in een droom van de schrijfster. Ze droomt over haar moeder en ziet haar langzaam verdwijnen. Net als ze het gevoel krijgt dat ze een oneindige val gaat maken gaat de telefoon. Meteen weet ze dat het haar oudste broer is om te vertellen dat hun moeder is overleden.
Yvonne Keuls vertelt over haar moeder uit het standpunt van zichzelf als dochter. Haar moeder is een echte Indonesische vrouw, getrouwd met een Nederlander en vlak voor de oorlog verhuizen ze naar Nederland. Dan overlijdt de vader van Yvonne.
Met de verhalen van moeder komt de familie de oorlog door. Deze verhalen over Indonesië geven je overigens een heel mooi kijkje in de Indonesische cultuur.
Jaren later gaat Yvonne Keuls op reis naar Indonesië om te kijken hoe het er nu uitziet. Weer terug in Nederland moet alles wat ze heeft meegemaakt aan haar moeder vertellen. Dan is haar moeder nog helemaal gezond, maar ze gaat langzaam achteruit en ze raakt dement. Desondanks is zij er nog steeds van overtuigd dat zij, als Indische vrouw, alles nog zelf kan doen.
Yvonne en haar broers zetten advertenties in kranten om een verzorgster voor hun moeder te vinden, maar steeds krijgt zij het weer voor elkaar dat haar kinderen kwaad vertrekken, omdat hun moeder erg eigenwijs is en op een  respectloze manier met de verzorgsters omgaat.

Ik vond Mevrouw mijn moeder een met veel humor geschreven, persoonlijk en ontwapenend boek. Pijnlijk, en tegelijk charmant, lief en ontroerend.

Vrijdagmiddag 25 maart is Yvonne Keuls te gast in Bibliotheek Hengelo Kulturhus Hasselo.


zaterdag 6 maart 2010

Hersenschimmen - Bernlef

Zo af en toe vergeet ik iets. Dan loop ik de trap op en eenmaal boven aangekomen weet ik niet meer wat ik daar wilde doen. Of dat ik maar niet op een naam kan komen, van een schrijver, een oud-collega of politicus. En dan begint het malen, tot ik het opgeef omdat het niet lukt.  Of omdat ik hoop dat het mij vanzelf wel weer te binnen schiet. En ga vervolgens maar over tot de orde van de dag. Het zal wel normaal zijn dat je af en toe iets vergeet, toch?? Of heb ik gewoon last van verstrooidheid.

Maar nu ik Hersenschimmen van Bernlef opnieuw heb gelezen begin ik bijna te twijfelen. In dit boek vertelt Bernlef op aangrijpende wijze het proces van een dementerende man, van het begin tot het bijna einde. Misschien moet ik mijn hersenen toch maar  eens gaan trainen met de Nintendo Hersentrainer.

Het mooist vind ik het einde, als de zinnen van Maarten steeds korter, simpeler en onbegrijpelijker worden. Zoals aan het einde van het verhaal, als Maarten het contact met de werkelijkheid al volledig kwijt is en zich in de zaal van het verpleeghuis bevindt:

"Helemaal los in de ruimte... meisje met roodbruin krullend haar vlakbij nu... de zon glanst in de randhaartjes van haar kapsel... ruimte... meteen zakken... grond voelen... ze begrijpen niet waarom een mens die zo leeg is wel moet gaan liggen hier... ze begrijpen niets van wat ik zeg... op het idee van een tolk komen ze niet... ik ben van mijn eigen taal nog de enige overlevende."
Niet vergeten! Bernlef komt donderdag 11 maart naar Bibliotheek Hengelo!

Reserveer in onze catalogus