Posts weergeven met het label bluegrass. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label bluegrass. Alle posts weergeven

donderdag 11 december 2014

Eck's Jaarlijstje 2014

It's the most wonderful time of the year... Tijd voor mijn jaarlijstje! En jullie kennen mijn motto: liever een treurbeuk dan een kerstboom. Dus hieronder weer mijn persoonlijke selectie van de mooiste platen van het afgelopen jaar.

Er is wel één kleine verandering ten opzichte van voorgaande jaren. De albums die (nog?) niet via de bibliotheek te leen zijn, staan op een gedeelde plaats... Een lijstje dat recht doet aan de artiesten in kwestie dus. En stiekem dus een top 12...

vrijdag 13 juli 2012

Alison Krauss & Union Station

Afgelopen woensdag stonden ze in Carré: Alison Krauss & Union Station. Wat mij betreft nu al één van de muzikale hoogtepunten van dit jaar.
Als je kippenvel krijgt op plekken waarvan je nog niet wist dat dat mogelijk was, dan gebeurt er iets bijzonders. Vanaf het eerste nummer werd ik gegrepen door de bluegrass-klanken en de heerlijke ballads. "We like to play sad songs everywhere we are", en da's een motto naar mijn hart...


Waar ik bij het beluisteren van studio-albums sommige uitvoeringen wat te zoet vind, kreeg ik dat gevoel geen enkele keer tijdens het concert. Lees
hier een van de recensies.
Het laatste album dat verscheen is 'Paper Airplane', dat ook weer een mooie mengeling bevat van snellere bluegrass en gedragen ballads.
De totstandkoming van het album Paper Airplane verliep wat moeizaam; de songselectie en überhaupt het bijeen krijgen van de uitstekende muzikanten met hun succesvolle solocarrières. De titelsong van ‘huisliedschrijver’ Robert Lee Castleman betekende de positieve omslag. Dit lied, gebaseerd op de moeilijke tijd die Krauss toen doormaakte, wordt ontroerend vertolkt door de zangeres met haar lichte, kwetsbare stem. Beproevingen en melancholie zijn dan ook de songthema’s, afwisselend vertolkt door Krauss en gitarist Dan Timynski (George Clooney’s ‘zangstem’ in de film O Brother, Where Art Thou). Grofweg zorgt Krauss voor de reflectieve noot en gaat de band lekker los bij Timynski, wat goed werkt. Na enkele zeer sterke nummers in het begin beklijft de tweede helft van het album minder. Paper Airplane zal dan misschien geen klassieker worden, toch blijft het een aangename en degelijk gemaakte plaat vol organische en authentieke bluegrass. (Muziekweb)
Voor de authentieke bluegrass is bovengenoemde film overigens een absolute aanrader; voor de rest zijn er nog een paar fraaie cd's van deze groep. Fantastische muzikanten, heerlijk genieten...

Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

vrijdag 21 oktober 2011

O Brother, Where Art Thou?

De muziek van de film 'O Brother Where Art Thou?' kende ik al veel langer, maar onlangs bedacht ik me dat ik de film nog nooit gezien had. Dat krijg je als je altijd wat meer aan geluid denkt dan aan beeld... Maar goed, de film geleend en op één van die druilerige dagen eens lekker voor gaan zitten.
Dit is een prachtige film. Echt waar. En als je je nog iets meer verdiept in de achtergronden, wordt het nog mooier.

"De door Homerus vastgelegde omzwervingen van Odysseus worden nog eens overgedaan in Mississippi, USA anno 1920. Drie ontsnapte gevangenen gaan op zoek naar een vermeende schat en vinden alle obstakels en verleidingen op hun weg die ook in de Odyssee een rol spelen. Er wordt vrij geciteerd uit deze klassieker door Ulysses Everett McGill (George Clooney), Delmar (Tim Blake Nelson) en Pete (John Turturro) op hun weg te laten kennismaken met: een blinde voorspeller, de zuivering van de zonde (doop door Baptisten), de bedreiging van kwaad in vele gedaanten (bankrover George 'Babyface' Nelson, 'cycloop' Big Dan Teague, boevenjagende sheriff als 'de duivel', Ku Klux Klan, etc), de verleiding door de Sirenen en uiteindelijk, na een allesvernietigend natuurverschijnsel (een soort zondvloed) is daar de verlossing in de goede afloop."

De hele film straalt een soort warmte uit, door het fraaie kleurgebruik, en door de 'loomheid' van sommige scenes. Wat ik persoonlijk een erg leuke verhaallijn vind, is dat de drie ontsnapte gevangenen bij een lokaal radiostation even snel een lied opnemen om snel wat cash te verdienen. Ze noemen zichzelf impulsief de 'Soggy Bottom Boys'. Het lied, "I'm a man of constant sorrow", wordt ongekend populair zonder dat de mannen daar erg in hebben. Op een gegeven moment staan ze 'per ongeluk' op een podium en zingen ze het nummer dat wordt herkend door het enthousiaste publiek.

Het is de combinatie van sfeer, humor, de voortdurende verwijzingen naar Homerus' klassieker én de prachtige muziek die deze film zo bijzonder maakt. Nog nooit gezien? Kijken dan!



Follow me on Spotify

Reserveer de dvd in onze catalogus
Reserveer de soundtrack in onze catalogus
Reserveer 'De reizen van Odysseus' in onze catalogus