Berichten weergeven met het label americana. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label americana. Alle berichten weergeven

vrijdag 7 november 2014

Lucinda Williams - Down Where The Spirit Meets The Bone

Je kan het wel waarderen of je vind 't niks: het stemgeluid van Lucinda Williams is in ieder geval specifiek te noemen Op haar onlangs verschenen album 'Down Where The Spirit Meets The Bone' is dat niet anders.

Rasperig, met veel gekraak en een rafelig randje. Ze is de 60 inmiddels gepasseerd, maar dat heeft bepaald geen negatieve gevolgen voor de muziekproductie: het is zelfs een dubbelaar geworden. Twee cd's dus, vol met 'straight americana' zonder poespas.

woensdag 15 oktober 2014

Jon Allen - Deep River

Verdorie, wat een mooie plaat... En die was toch bijna aan mijn aandacht ontsnapt: Deep River van Jon Allen. Het maken van mijn jaarlijstje zal wel weer een lastige klus worden: keuzes, keuzes...
Grote kans dat deze er in ieder geval in voorkomt. Heerlijke stem, erg mooie pure productie en ook nog eens een gevarieerd album. De luistertip voor de komende dagen (weken?) dus!

vrijdag 18 april 2014

Met korting naar het Heartland Festival op 2 mei!

Ok! Waar jullie vanavond naartoe moeten heb ik al laten weten... Nu een nieuwe tip voor vrijdag 2 mei: Heartland in Metropool! Dat gaat een feestje worden voor rootsliefhebbers, bluesfans en country-adepten... En laat ik er daar nou zelf eentje van zijn... Wat een line-up: The Band of Heathens, Israel Nash Gripka, Eli Paperboy Reed, en nog veel meer moois! Mét platenmarkt en kapper. Wat wil je nog meer? Korting? Ook dat kan geregeld worden...

vrijdag 27 december 2013

Holly Williams - The Highway

Zo! Nu mijn jaarlijstje alweer een paar weken online staat is het tijd voor die platen die aan mijn aandacht ontsnapt zijn. Er zijn gelukkig altijd meer mensen die een mooi lijstje maken aan het eind van het jaar, en daar maak ik graag gebruik van.

Zo was het album 'The Highway' van Holly Williams echt aan mij voorbij gegaan, maar kwam ik 'm gelukkig tegen op een ander lijstje. En bij het beluisteren werd al snel duidelijk dat ik hier alsnog wel even wat aandacht aan wil schenken: wat een heerlijke cd!

vrijdag 13 december 2013

Eck's Jaarlijstje 2013

Het is de tijd van het jaar: bij deze weer mijn jaarlijstje! Ook hier weer een lustrum, want de vijfde op rij...  Jullie kennen het recept inmiddels. Over smaak valt niet te twisten, maar dat betekent niet dat je 't er niet over mag hebben! Dit zijn ze voor mij dit jaar, maar ook ik mis nog genoeg: ik hoor en zie ook niet alles. Er is zoals altijd maar één regeltje voor mij, en dat is dat de albums via de bieb geleend kunnen worden. Dit jaar heb ik echter iets meer vrijheid genomen, omdat er 2 platen zijn die ik niemand wil onthouden. Zie het als...

donderdag 29 augustus 2013

Jason Isbell in Hengelo!

De mooiste plaat van dit jaar. Nu al. Misschien niet zo spannend meer voor mijn jaarlijstje, maar nu inmiddels ook bekend is dat Jason Isbell een concert komt geven in Hengelo kan ik onmogelijk wachten met het delen van mijn enthousiasme.

'Southeastern' moet officieel nog uitkomen in Nederland, maar was natuurlijk al lang en breed te krijgen voor de liefhebbers (ook in de bieb!).
En wat een heerlijk begin van een fantastisch album: rauw, oorspronkelijk, kippenvel, noem maar op...
"In zijn thuisland de VS is Jason Isbell al een behoorlijk grote naam. Toch zal die alleen nog maar groter worden, ook bij ons. En terecht, hij is namelijk één van de beste songwriters van dit moment. Daarnaast is Isbell ook nog eens een klasse muzikant. Dat bewees hij niet alleen als lid van de Drive-By Truckers, maar ook op zijn vorige album Here We Rest (met band 400 Unit). Dat was een mooie schijf, zijn nieuwste soloalbum Southeastern is nog vele malen beter. Nog maar 34 jaren jong maakt de man uit Greenhill (Alabama, in de buurt van het legendarische plaatsje Muscle Shoals) op Southeastern een adembenemend mooie mix van country, rock en folk. Zonder 400 Unit, wat betekent dat een groot deel akoestisch is. En belangrijker, het album is bijzonder persoonlijk. Dat hoor je meteen al, op opener Cover Me Up. Deze gevoelige ballad (let ook op het mooie gitaargeluid) kent vocale uithalen van Isbell die door merg en been gaan. Duidelijk wordt dat hij ervaring heeft met zowel verslaving als afkicken. Op dit nummer maakt hij zijn grootsheid als tekstschrijver ook meteen duidelijk:
“So girl leave your boots by the bed, we ain’t leaving this room 
‘Til someone needs medical help or the magnolias bloom
It’s cold in this house and I ain’t going out to chop wood
So cover me up and know you’re enough to use me for good”
Een andere briljante tekst hoor je op Elephant, een nummer over een stel, waarvan de vrouw kanker heeft. Van deze track is hieronder een live-versie te zien/horen. Een nummer met een heftige tekst, maar oh zo raak en oh zo mooi:
“There’s one thing that’s real clear to me
No one dies with dignity
We just try to ignore the elephant somehow”
Isbell lijkt zijn eigen leven weer op de rails te hebben, hij lijkt weer hoop te hebben. Dat hoor je op nummers als New South Wales en Relatively Easy. Toch gaat hij op dit album nog een keer diep, confronteert hij de luisteraar met zware kost. Alsof hij definitief afscheid wil nemen van ‘dat’ leven. Dit jaar trouwde hij met muzikante Amanda Shires. Op Southeastern is zij ook te horen, op het nummer Traveling Alone zingt ze mee en speelt ze viool. Een nummer eerder, op Stockholm, krijgt hij ook al vocale hulp van een dame. Dan is het van Kim Richey. Zo mooi als de stem van Isbell solo is, zo mooi blijkt die ook te passen bij een goede vrouwenstem. Het album kent niet alleen melancholie en ballads. Flying Over The Water is bijvoorbeeld een lekkere rocktrack, met een gitaarsolo waar fans van Neil Young en Crazy Horse van zullen smullen. Blijf ademen! Southeastern kent nog een heerlijke rocker, het rechttoe-rechtaan nummer Super 8.  Rock and Roll zoals het bedoeld is:
“Don’t want to die in a Super 8 Motel
Just because somebody’s evening didn’t go so well”
Isbell schrijft niet alleen mooie nummers, hij schrijft ook leuke en interessant tweets. Hij is een fanatieke twitteraar, volg hem dus ook vooral op Twitter. Maar belangrijker, luister naar zijn muziek. Luister naar Southeastern. Een tijdloos mooi album, dat hoe dan ook hoort bij het beste wat Americana in 2013 te bieden heeft. En hoewel Isbell – als gezegd – zeker nog verder gaat groeien (hij wordt een héle grote!), dit album verdient echt al 5 sterren. Pijnlijk mooi!" (writteninmusic)
Vrijdag 29 november komt Isbell naar Metropool, onder de noemer 'PopEye Presents': een absolute must voor de roots-liefhebbers! De absolute nummer 1 van komend jaarlijstje moet je natuurlijk live gezien hebben. Om een idee te krijgen: hier is een concert te beluisteren van kort geleden! De verrassing voor mijn persoonlijke ranglijstje is er misschien af, maar mensen: dit moet je horen...

Reserveer in onze catalogus

donderdag 15 augustus 2013

Hollis Brown in Hengelo

Op woensdag 11 september in Metropool: Hollis Brown. Wie? Hollis Brown.

Een puike band uit New York, die authentiek klinkende rootsmuziek maakt en die je in no time 'te pakken heeft'. Dit viertal lijkt uit een ander decennium weggelopen te zijn, zonder dat het uitgekauwd klinkt of direct doet denken aan iets dat je al kent.

Bandnaam
Hollis Brown was een boer uit South Dakota die uit armoede en wanhoop zijn gezin vermoordde en daarop de hand aan zichzelf sloeg. Bob Dylan schreef er een song over, "The Ballad Of Hollis Brown", waarnaar deze New Yorkse groep zich vernoemde. Luister als voorpret in ieder geval naar hun album 'Ride On The Train'. Dat gaat een fijne avond worden in onze lokale poptempel!
"Hollis Brown is de bandnaam van een viertal uit New York dat muzikaal haar oorspronkelijkheid eerder uit het zuiden van The Black Crowes lijkt te halen dan uit het arty farty grootstedelijke van New York. Toch komen de vier uit de Big Apple en maken ze veel tongen los met hun heel makkelijk gespeelde, sterk gezongen, oorspronkelijke liedjes. “Oorspronkelijk” betekent hier dan wel “uit bekend hout gesneden”. Mike Montali is zanger bij Hollis Brown; zo’n frisse surfdude, die dit er even bij lijkt te doen. Zo gemakkelijk klinkt het allemaal. Met de liedjes is niets mis: de gitaarsolo’s doen af en toe sterk denken aan Buddy Holly en The Beatles, de directheid van de songs komt hier en daar angstaanjagend dicht bij de beter Black Crowes-songs. Maar ook de vroege Tom Petty en John Mellencamp zijn nooit ver weg. En voor degenen die het wat dieper zoeken: er liggen ook wat songs op de plaat die de aansluiting vormen richting Wilco en Lowell George’s Little Feat. Wat is het onderscheidende van Hollis Brown? Misschien zijn ze de juiste band op het juiste moment. In veel verhalen lees ik dat singer/songwriters het al weer geruime tijd goed doen, dat wave (lees “indie”) fraaie nieuwe voorbeelden oplevert en misschien moeten we nu dan ook maar eens een plekje creëren voor een stel vertolkers van het oorspronkelijk genre der rock-’n-roll. En dan kom je met Hollis Brown volledig aan je trekken. Alles waar de Amerikaanse rock mee beroemd werd lijkt ook in de muziek van Hollis Brown te schuilen. Het klopt van begin tot eind op Ride on the Train. Het zou mij niets verbazen als Hollis Brown in no time groot is in eigen land. En dat het aan onze neus voorbij gaat omdat het zo Amerikaans is. Ik zou dat jammer vinden. En onterecht, want de groep verdient een groot publiek." (2metersessies)
Als wij nou met z'n allen dat grote publiek worden, dan komt het vast allemaal goed...



Reserveer in onze catalogus

zaterdag 27 juli 2013

Slaid Cleaves - Still Fighting The War

Het mag dan zomer zijn; een deel van mij is zo af en toe al bezig met het jaarlijstje dat vlak voor kerst gaat verschijnen op dit blog.
Dat komt omdat er de afgelopen tijd opeens een paar prachtige albums uitkwamen die om een plekje in mijn lijstje moeten gaan strijden.

En aangezien ik ze niet allemaal opspaar voor dat ene moment...
'Still Fighting The War' is de onlangs uitgekomen plaat van Slaid Cleaves.
En daar word ik dus blij van!

"De in Austin (Texas) woonachtige Slaid Cleaves maakt al vanaf 1990 albums, 2 jaar na zijn debuut (The Promise) brak hij door bij een groter publiek, toen hij tijdens het Kerrville Folk Festival in Texas de New Folk Award won. Toch heeft Cleaves nog bij lang niet alle liefhebbers van Americana de bekendheid die hij zou mogen (of moeten?) hebben. Een sprekend voorbeeld is zijn optreden op 14 september van dit jaar, in het Noord-Hollandse Westwoud. Niets ten nadele van De Schalm (sterker, complimenten voor hun goede werk), maar je zou verwachten dat een man van zijn statuur die dag toch in Groningen te zien en horen zou zijn, bij het TakeRoot Festival
Terug naar Still Fighting The War. Dit nieuwe album telt 13 nummers die passen onder de noemer Americana. Country en folk zijn – zoals we kennen van Cleaves – de belangrijkste elementen. De titeltrack, hieronder te beluisteren, is een mooi nummer over veteranen voor wie de oorlog bij thuiskomst nog lang niet is afgelopen. (...)
Hoe serieus de opener ook is, het album kent ook genoeg vrolijkheid. Dat geldt bijvoorbeeld voor de countrytrack Texas Love Song, een nummer waarin Cleaves zelfs even jodelt (iets wat hij trouwens nog langer doet op God’s Own Yodeler). Niet alleen die jodel geeft een duidelijk countrygevoel, dat doen ook de slide op de Dobro en even later (op God’s Own Yodeler) instrumenten als de pedal steel en de viool. De tekst zorgt voor de grootste knipoog:
“You got Ballaire class and Dallas style
Austin soul and Luckenbach smile
For you I’d trade my truck in for a Lexus
You smell as sweet as the piney woods
I’d marry you if I thought I could
I love you even more than I love Texas”
Wat verder opvalt is hoe goed en zuiver de stem van de inmiddels 49 jarige Cleaves nog altijd is. Een stem die perfect past bij die van Eliza Gilkyson, zoals blijkt op In The Rain. Een prachtige ballad, met een erg mooie gitaarsolo! Cleaves krijgt op Still Fighting The War de hulp van meer bekende namen, zoals van Jimmy Lafave op de openingstrack." (writteninmusic)
Het is kortom een heerlijke plaat, voor wie van het genre houdt (dat dien ik er wel even bij te zeggen). Binnenkort meer van dit soort releases, want het belooft een mooi jaar te worden.


Reserveer in onze catalogus

vrijdag 31 mei 2013

Allison Moorer - Mockingbird

We duiken nog even in de muziek, voordat vanaf morgen de spannende maand juni van start gaat. En deze keer weer een wat ouder album: 'Mockingbird' van Allison Moorer.
Ik stuitte bij toeval op een nummer van deze plaat en ben de rest gaan luisteren. En dat beviel!
Ik zag Allison Moorer een tijd geleden samen met haar ega Steve Earle in Metropool in Hengelo (Steve Earle en consorten waren afgelopen week nog in Paradiso en komen op 5 juni nog naar de Oosterpoort in Groningen). Ook toen zaten er al prachtige nummers in het repertoire. Op deze cd staat een aantal covers en een paar zelfgeschreven nummers, maar vooral de covers maken indruk. Een mooie versie van 'Revelator' (Gillian Welch) en van 'Both Sides Now' (Joni Mitchell), en vooral het prachtige 'Orphan Train' (Julie Miller) maken dit tot een bijzonder folk-pop plaat.
"De Amerikaanse singer-songwriter Allison Moorer (de zus van Shelby Lynne en tegenwoordig ook de vrouw van Steve Earle) heeft de afgelopen twaalf jaar een nogal wispelturige serie platen uitgebracht. Moorer dook in eerste instantie op met nogal gepolijst klinkende Nashville country, wat het veelbelovende Alabama Song (1998) en het stiekem toch wel fraaie The Hardest Part (2000) opleverde. Op de twee platen die volgden, Miss Fortune (2002) en The Duel (2004) bleek Allison Moorer ook te kunnen rocken, wat met name op The Duel (met afstand mijn favoriete Allison Moorer plaat) verrassend goed uitpakte. Op het min of meer samen met Steve Earle gemaakte Getting Somewhere (2006) en het met covers gevulde Mockingbird (2008) koos Allison Moorer tenslotte voor een veelzijdig en veelkleurig rootsgeluid. Alle platen van Allison Moorer hebben een aantal dingen met elkaar gemeen: ze zijn stuk voor stuk mooi geproduceerd, bevatten doorleefde songs vol diepgang en worden gedragen door de werkelijk fantastische stem van Allison Moorer." (De krenten uit de pop)
Ik zou zeggen: probeer het eens uit, luister naar deze (of een andere cd) van Allison Moorer, en ik hoor graag welke indruk ze achter laat...


Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

donderdag 11 april 2013

Daniël Lohues - Ericana

Het kon natuurlijk niet uitblijven: als liefhebber van rootsmuziek moest ik wel de nieuwe plaat van Daniël Lohues bespreken.

'Ericana' is de nieuwste solo-plaat van deze troubadour. Opgenomen in de eigen huiskamer in Erica; een lang gekoesterde wens, zo lezen we op zijn website: "Tot diep in de nacht met vrienden bij z’n eigen houtkachel verse songs spelen en opnemen was een droom die nu uitgekomen is."

En het is te merken dat deze plaat met liefde is gemaakt. Elke keer valt me weer op dat de combinatie van de muziek en de Drentse taal zo 'logisch' klinkt.
Het is nergens krampachtig, nergens onnatuurlijk. Streektalen lijken beter te passen bij muziek die terug gaat naar de wortels...
Ericana moest een plaat ‘van dichtbij’ worden. En dat is ook gelukt. Weliswaar begint het album met een tekst die (op papier) van ver weg lijkt. Maar 'Onderweg naar Idaho' verandert aan het slot toch weer in ‘onderweg naar Erica’. 'Blauwe Maandag' is een van de oudere songs op het album. Lohues schreef het nummer toen hij een jaar of achttien was.
Ik ben niet een twee drie van slag man 
Maar ik weet wat Blauwe Maandag doen kan
Het meest catchy nummer van de veertien op het album is zonder twijfel 'Anders Wa’j Der Nou Ja Wel'. Quasi-opgeruimd bezingt Daniël Lohues hier de handel en wandel van een liefje dat het laat afweten. Lohues, die het album en dus ook dit nummer opnam met Guus Strijbos, Bernard Gepken en Bart Wagenmakers, klinkt hier zoals The Byrds ten tijde van hun eerste hits, rond 1966. Mr Spaceman bijvoorbeeld zing je er zo op mee. Zoals altijd zitten de teksten van Lohues vol met mooie taalvondsten. De zin "Zij is mooier dan Scarlett Johansson en liever dan de meeste mensen" had zomaar uit het oeuvre van Annie MG Schmidt kunnen komen. Niet dat Lohues zichzelf lang de tijd kan gunnen te broeden op dergelijke vondsten. Dit nieuwe album verschijnt exact een jaar nadat hij zijn vorige album Gunder en de daarop volgende theatertour aankondigde. Ook voor Ericana is een uitgebreide tournee langs de theaters aangekondigd. (written in music) 
Daarbij doet Lohues gelukkig ook een aantal plaatsen in Twente aan. Vanavond speelt hij in het Wilminktheater in Enschede, 22 april in het Parkgebouw in Rijssen, 18 mei in het Rabotheater in Hengelo en 30 mei in Hof 88 in Almelo. Alle tourdata zijn uiteraard op de website te vinden.
Dat worden weer prachtige avonden met folk-blues in 't plat...



Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

vrijdag 22 februari 2013

Theo Sieben - Invite To Dance

Ik ben regelmatig op zoek naar nieuwe mooie muziek. Maar het is nog leuker als de muziek mij vindt. Erg leuk dus toen ik een mail kreeg van Theo Sieben, die mij attendeerde op zijn nieuw uitgebrachte plaat 'Invite To Dance'. Of ik daar misschien eens naar zou willen luisteren? Uiteraard wilde ik dat. Sterker nog: ik bood aan de cd toe te voegen aan onze collectie en erover te bloggen: ziehier het resultaat. We zijn (voorlopig dan) de enige bieb in Nederland die 'm in de collectie heeft.


We hebben dus wel wat bijzonders in huis... Maar niet alleen daarom!
'Invite To Dance' is een prachtige ingetogen folk-plaat. Mooie minimale begeleiding, niets te veel, prachtige sfeer... Opnieuw een voorbeeld van fraai singer-songwriter-talent van eigen bodem.
"De Brabantse Amsterdammer Theo Sieben verraste vorig jaar met Until Grass, een prachtige schijf met indiefolk. En nu al ligt er een tweede plaat, Invite To Dance (Kletter Records). Een plaat die ten opzichte van z’n voorganger wat kaler en toegankelijker is geworden. Sieben is een klassiek geschoolde gitarist, maar stelt zijn kunde op dit instrument (en de dobro) geheel ten dienste van zijn liedjes. Verwacht dus geen ingewikkelde solo’s. Hij wordt vaak bijgestaan door Judith Kolen (zang en viool) en in sporadische gevallen b.v. ook door Jelle Paulusma (elektrische gitaar), Rob Klerkx (Moke, drums) en Joost Belinfante (trombone). Slot- en titelnummer is opgenomen aan de rand van een meertje in North Carolina (“live in front of a bullfrog audience”) en laat horen dat Sieben ook op de banjo goed uit de voeten kan. Invite To Dance is een van de beste Nederlandse Americana-cd’s die dit jaar is uitgekomen. Het lijkt me bovendien een mooi startpunt voor een carrière die ook over ’s lands grenzen reikt." (Altcountry.nl)
En daar kan ik alleen maar bij aansluiten. Wellicht dat we Theo een keer mogen verwelkomen in Hengelo, onder het motto 'Popeye Presents' in de Cactus? Zou mooi zijn...
Dan is er in ieder geval reden om de klassieke vraag te stellen: Mag ik deze dans van u?




Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

vrijdag 25 januari 2013

Gretchen Peters - Hello Cruel World

Gretchen Peters kwam met het album 'Hello Cruel World' net niet in mijn jaarlijstje terecht. Waarom? Niet echt een goede reden te noemen... Want waarom hou ik mij eigenlijk aan lijstjes van 10 albums? Waarom geen 12 van 2012? Had gekund, maar goed: alsnog aandacht voor deze prachtige plaat.
In de openingstrack smijt ze er direct flink wat violen tegenaan, maar verder is Hello Cruel World van Gretchen Peters een behoorlijk sobere rootsplaat met invloeden uit de country en de folk. Dat Gretchen Peters de 50 inmiddels is gepasseerd hoor je in haar stem, die is voorzien van een mooi rauw en doorleefd randje, maar zie je ook terug in haar persoonlijke teksten. Iedereen krijgt zijn of haar portie vervelende ervaringen te verwerken, maar Gretchen Peters is afgaande op haar teksten wel erg ruim bedeeld wanneer het gaat om tegenslag en misère. Het komt de kracht van haar muziek alleen maar ten goede, want de van flink wat melancholie voorziene songs raken je stuk voor stuk in het hart. Hello Cruel World valt niet alleen op door de persoonlijke songs van Gretchen Peters en de emotievolle wijze waarop ze deze vertolkt, maar spreekt ook in muzikaal opzicht aan, wat op het conto van ervaren muzikanten als Will Kimbrough, Vicktor Krauss, John Gardner en Barry Walsh kan worden geschreven, waarvan vooral de eerste opvalt door prachtig gitaarspel. Hiernaast zorgt Kim Richey voor achtergrondvocalen en komt niemand minder dan Rodney Crowell opdraven voor een indringend duet. Met Hello Cruel World heeft Gretchen Peters een plaat gemaakt die beter is dan de laatste platen van grootheden als Emmylou Harris en Lucinda Williams en ook de competitie met de jonkies best aandurft. Alle reden dus om deze plaat op te pikken en Gretchen Peters te erkennen als een van de smaakmakers in het genre. Erwin Zijleman
Als ik bovenstaande recensie lees, vraag ik me toch weer opnieuw af of ze geen plekje had verdiend bij al dat moois van vorig jaar.  Want dit is toch wel voer voor mij als liefhebber van americana en roots. Heerlijke stem, opnieuw dat kraakje, en fantastische begeleiding.
Een warm aanbevolen luistertip dus! En daarbij ook nog de mogelijkheid om haar live te bewonderen, want eind maart staat ze op een paar Nederlandse podia.
Het belooft nu alweer een mooi muzikaal jaar te worden...

Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

vrijdag 14 december 2012

Eck's Jaarlijstje 2012

Het is weer zover: mijn volkomen dubieuze en arbitraire lijstje van mooiste albums uit 2012! Ik heb weer eens mijn best gedaan om een fraaie selectie te maken uit al het fraais dat het afgelopen jaar is verschenen. Wellicht weet u het inmiddels wel: het gaat domweg om persoonlijke voorkeur, waarbij ik mij niet gehinderd voel door professionele meningen van wie of wat dan ook. De criteria: ik moet het mooi vinden en u moet het via de bibliotheek kunnen lenen! En als elk jaar is aanvullen en betwisten toegestaan. Let's go...

1. John Hiatt - Mystic Pinball
Voor mensen die mij kennen geen verrassing: John Hiatt moest wel een keer op de eerste plek komen. Maar ik kan gelukkig zonder overdrijven zeggen dat het deze keer niet moeilijk kiezen was. Hiatt rocks! Als nooit tevoren...
"Dat Hiatt in bloedvorm is bewees zijn vorig jaar verschenen (4 sterren) album Dirty Jeans And Mudslide Hyhms. Dat de opvolger nog beter zou zijn hadden we echter niet kunnen verwachten.
Gelijk bij de openingsklanken van We’re Alright Now weet je dat Mystic Pinball een album wordt dat rauwer en directer klinkt dan zijn voorganger. Met het daaropvolgende Bite Marks al helemaal. Waar Dirty Jeans And Muslide Hyhms in het rustiger materiaal nog wel werd opgesierd door slim/slik ingebrachte toetsenpartijen is er voor dit album een kalere koers in bandgeluid gevonden. Producer Kevin Shirley en John Hiatt hebben daarmee het ideale geluid voor Hiatt’s songs uitgevonden. De gitaarpartijen klinken lekker rauw en Hiatt’s band, met een excellerende gitarist Doug Lancio, snapt exact hoe ze de uitstekende Hiatt moeten aanpakken. Prachtig hoe het ingetogen Wood Chopper wordt opgevolgd door het lekker stevig rockende My Business. Het daarop volgende I Just Don’t Know What To Say, zo’n pracht-ballad waar Hiatt alleen patent op lijkt te hebben, geeft het bewijs van mijn eerdere verklaring aan. Geen gladstrijken met keys meer, maar oprechte instrumenten en die prachtstem van Hiatt in topvorm.
Het blijft een wonder waar Hiatt al die prachtsongs toch weer vandaan haalt. Op Mystic Pinball klinkt hij als zijn allerbeste jaren en klinkt elke song zo aanstekelijk en herkenbaar dat je er gewoonweg geen genoeg van kunt krijgen. Luister naar You’re All The Reason I Need en je snapt wat ik bedoel. Zo simpel in opbouw, vervolgens een geweldige gitaarriff en dan die zanglijn die je gelijk tot meezingen aanzet. Ook een geweldige ballad als I Know How To Lose You is daar een prachtig bewijs van. Of een lekkere bluesrocker als One Of Them Damn Days. No Wicked Grin is dan weer een prachtige akoestisch ballad en Give It Up, de meest country georiënteerde song van het album, wederom een lekker aanstekelijke meezinger. En zo mooi als albumafsluiter Blues Can’t Even Find Me hoor je ze echt maar heel weinig. Wat een prachtsong is dat!!
Mystic Pinball is een uitstekend album van een artiest die elke keer weer optimaal bewijst een van de allergrootste songwriters en performers te zijn." (Writteninmusic.com)




2. Matt Harlan - Bow And Be Simple
Ook dit is niet zo verwonderlijk: Matt Harlan was al eerder voor een live optreden in Hengelo, en sindsdien ben ik hem blijven volgen. Een prachtig album en opnieuw een mooi sfeervol concert in Hengelo in oktober van dit jaar. Dat was genieten... Met gepaste trots de video onderaan deze titel!
"Acht van de negen nummers van 'Bow And Be Simple' werden door Matt Harlan samen met de Deense band The Sentimentals in een nacht opgenomen in Kopenhagen, waar een jaar eerder al de laatste song van het album was vastgelegd. De uit Houston afkomstige Harlan past in de traditie van intelligente songschrijvers uit die stad die zich ophouden ergens tussen folk en country. Denk aan Eric Taylor of Robert Ellis. Simple, dat woord komt niet alleen voor in de titelsong, maar ook in het zeer fraaie Simple Song. Simpel gezegd houdt Harlan het bij voorkeur simpel. Dat blijkt ook wel uit Too Much Going On: I know, I know, It sounds better in a song / Aw, but these days it seems, there’s too much going on. En wat te denken van een titel als Darker Shade Of Grey? Cause real life hangs in shadows and the darker shade of grey, aldus de songschrijver. Het gaat Harlan en zijn Deense band niet om spetterend kabaal, ze hebben die ene nacht hard gewerkt aan een collectie lome songs waarvan het droge geluid vooral raakvlakken vertoont met het werk van Boris McCutcheon. Heeft vast ook te maken met de klappen van drummer Jacob Chano." (AltCountry.nl)




3. The Band Of Heathens - The Double Down - Live in Denver, Vol. 1 en Vol. 2
The Band Of Heathens is vooral live enorm genieten: gelukkig met enige regelmaat te vinden op Nederlandse podia (ook komende week!). Inmiddels is de bandbezetting wel gewijzigd; het is even afwachten of het slidewerk van Colin Brooks gemist gaat worden, of dat de band er in geslaagd is om het geluid en de sfeer vast te houden... In ieder geval is dat een geweldige registratie van een band in topvorm!
"The Double Down – Live In Denver Vol. 1 & 2 maakt zijn naam beslist waar: twee (aparte) cd’s met in totaal 24 nummers en met als bonus een aantal dvd-tracks. The Band Of Heathens pakt royaal uit en bevestigt de geduchte live-reputatie. Dat zal het vijftal (plus organist) uit Austin, Texas ook beoogd hebben, want ze produceerden eerder in eigen beheer al twee live-platen. Nu beschikt de band, na drie gave studio-cd’s, over een dermate sterk repertoire dat ze zoals gezegd royaal kunnen uitpakken. Eerder heb ik al eens aangegeven dat de drie zingende frontmannen de coherentie naar mijn smaak niet bevorderen – en dat ik een sterke voorkeur heb voor de soulvolle zang van Gordy Quist. Aan de andere kant genereren diezelfde frontmannen vele gitaarsolo’s, wat een gevarieerd palet oplevert. Hoewel zeker laidback, heeft The Band Of Heathens een lekkere, logge sound die nodig is voor de classic southern rootsrock die elementen in zich heeft van The Allman Brothers Band en de funky Little Feat. Zo is de opener van het bal, You’re Gonna Miss Me, al meer dan tien minuten lang en wordt daarin heerlijk gesoleerd. Al met al is deze live-dubbelaar een klassieke live-dubbelaar met volop ruimte voor Hammond, slidegitaar en lome gitaarsolo’s". (AltCountry.nl)




4. Tift Merritt - Traveling Alone
Veel hoef ik hier niet over te zeggen: gewoon zo mooi... Lees onderstaande recensie maar eens: puur, zonder theatraliteit, een stem die bijna breekt... Da's voer voor mij, zonder twijfel!
"Traveling Alone heet het nieuwste album van Tift Merritt. Dat mag zo zijn, in de studio heeft ze een uitgelezen stel musici tot haar beschikking. En dat is te horen. Niet in een krachtige aanpak, maar juist in de open structuur. De liedjes ademen dankzij het exquise spel van topkrachten Eric Heywood (pedal steel, lap steel, gitaren, banjo), John Convertino (drums, percussie), Marc Ribot (gitaren, Marxophone, ukelele) en Jay Brown (bas, zang). Merritt beseft dat ze in dergelijk gezelschap niets hoeft te forceren. Haar zang is puur, nergens ook maar een spoortje theatraliteit te bespeuren. Op het titelnummer lijkt haar stem bijna wat te breken, alsof een spoortje verkoudheid haar parten speelt. Wat juist heel mooi is. Op het langzame Feeling Of Beauty heeft ze beslist wat van Emmylou Harris, die overigens over haar al eens heeft gezegd dat ze tussen al die anderen opvalt als ”a diamond in a coal patch”. Zoekend naar wat nu precies de betekenis daarvan is kwam ik op deze interessante site terecht. Heeft niets met muziek te maken, maar alles met americana. Afijn, over Traveling Alone ook nog even melden dat er in de vorm van Drifted Apart ook een heel fraai duet opstaat met Andrew Bird. En dat multi-instrumentalist Rob Burger enkele bijdragen levert op accordeon, piano, Wurlitzer en mellotron en dat dit album werd geproduceerd door Tucker Martine". (AltCountry.nl)




5. Kris Berry - Marbles
Onlangs zag ik Kris Berry live in Deventer (want een concert nog verder naar het oosten is nog niet gelukt...). Heerlijke sfeer, als een soort nachtclub. En wát een stem.. Luister naar dit album, en ga haar zien natuurlijk!
"Kris Berry is een nieuw licht aan de inheemse zanghemel dat nu ruim een jaar straalt. Het is een smeuïge stem dieper in de keel met aangenaam timbre, een stem die ritmisch soepel en vonkelend door de nodige bochten gaat en direct de aandacht trekt. Stem en stukken hebben een duidelijk herkenbare signatuur, een lekker in het gehoor liggende herkenbare stijl die door radio en tv gretig opgepakt is. Het is een persoonlijke stijl met allemaal bekende elementen die in deze éne jonge stem op nieuwe wijze verzameld zijn. Tot nieuw leven gebracht ontstaan daaruit klanken van vertrouwelijke verleidelijkheid." (Writteninmusic.com)




6. Nels Andrews - Scrimshaw
Een prachtige ingetogen plaat, die je elke keer weer verrast. Typisch zo'n album dat je heel eventjes terzijde legt om vervolgens weer eens te draaien. En dan gegrepen te worden door de melancholische stem van Nels Andrews. Prachtig.
"De nieuwe (derde) cd van Nels Andrews draagt de naam Scrimshaw. Dat is een Engelse term voor de zelfvlijtproducten die walvisjagers en andere zeelui in vroeger eeuwen tijdens hun lange reizen op zee maakten voor eigen gebruik, om de tijd mee te verdrijven of om een kleine bijverdienste te hebben (Wikipedia). En zoals deze zeelui heeft ook Andrews zitten schuren aan de liedjes op deze cd. Daar zitten echte pareltjes bij, zoals het openingsnummer Tridents, Barroom Bards en Small Victories. Met melancholieke stem zingt deze rondreizende bard (nu neergestreken in Californië) zijn melodieuze en toegankelijke, meestal langzame, liedjes. Jammer is wel dat Andrews en producer Todd Sickafoose er voor gekozen hebben om regelmatig de op zich sterke nummers aan te kleden met extra accenten. Voor mij hadden ze zich op dat punt iets meer mogen inhouden en wat vaker de pedal steel en/of extra gitaar- of toetsenlaag kunnen weglaten. Ik denk dat sommige nummers dan nog meer zeggingskracht zouden hebben. Ondanks dat is Scrimshaw een prima plaat geworden. Het niveau van het debuut Sunday Shoes wordt weliswaar niet niet gehaald maar Nels Andrews is er de man niet naar slechte platen te maken".(AltCountry.nl)




7. Jimmy LaFave – Depending On The Distance
De recensie hieronder vat wel zo'n beetje mijn gevoel samen: veel van hetzelfde, maar als je 't mooi vindt, betekent dat dus domweg 'nog meer moois'.
"Je zou kunnen zeggen dat singer-songwriter Jimmy LaFave al een jaar of dertig dezelfde plaat maakt. Vaste ingrediënten: een smaakvolle mix van folk, country en blues met covers van zijn muzikale goden Bob Dylan en Woody Guthrie en eigen songs, gezongen met een stem die gruizig smacht en smekend breekt, die bol staan van de tedere, net niet té zoete romantiek.Zijn twaalfde album is hierop geen uitzondering. En wat zou het, als die plaat telkens zo mooi uitpakt? Vijf jaar na het wat wisselvallige Cimarron manifesto is Depending on the distance misschien wel de mooiste versie die LaFave van zijn plaat maakte. Opener Clear blue sky is één van de acht zelfgeschreven tracks, en meteen vintage LaFave. Een liefdesliedje om bij weg te dromen, met een tekst die tegelijk ontwapend direct én poëtisch is. Dat vertrouwde pad bewandelt hij vaker, maar hij schudt, bijgestaan door topmuzikanten als Chip Dolan en Eliza Gilkyson, even makkelijk ook hoopvol gestemde protestsongs uit zijn mouw. Zelfs van de gladde jarentachtigkraker Missing you maakt hij meeslepende Americana. En tussendoor bewijst LaFave zich opnieuw als een fantastische Dylaninterpreet, onder meer met een adembenemende uitvoering van Red River shore. Voorspelbaar prachtig." (Parool.nl)




8. Henrik Freischlader - House In The Woods
Vorige maand nog in Metropool. Geen jaarlijstje zonder minstens één stevige bluesplaat. Die hoort er wat mij betreft in thuis. En na het concert in Hengelo ben ik dit album van Henrik Freischlader weer wat vaker gaan draaien. En dat kan ik iedereen van harte aanbevelen...
"Was voorganger "Still Frame Replay" te omschrijven als 'een bluesalbum met meer rock', "House In The Woods" is eerder een 'meer bluesy album met rock'. Echter ook nu bevat het album meerdere muziekstijlen: van het rockende titelnummer en het bluesrockende "Sisters" tot rustige bluesnummers als "Breaking My Heart Again", "Two Young Lovers" en "Won’t You Help Me". Dat laatste nummer is de afsluiter en tevens het langste nummer van de CD. Freischlader gaat zó op in deze song dat het niet anders kan of hij moet zelf beleefd hebben waar hij over zingt. "Nowhere To Go" valt op door het mooie Hammondorgelspel. In "1999" laat Henrik het vette gitaarwerk de boventoon voeren. Gitaarspel staat bij Henrik tegenwoordig in dienst van het nummer: tekst, compositie, melodie en zang dragen de songs. Paul Rodgers (The Free) is daarin een groot voorbeeld." (Bluesmagazine.nl)




9. Michael Kiwanuka - Home Again
De 'jazzy' noot in mijn jaarlijstje. Michael Kiwanuka kom ik inmiddels al vaker tegen op verschillende jaarlijsten, en ook hier mag 'ie niet ontbreken. Een  indrukwekkend debuut!
"Na het uitbrengen van enkele fraaie EP’s en de verkiezing tot winnaar van de BBC Sound of 2012 waren de verwachtingen voor het debuutalbum van Michael Kiwanuka terecht hoog gespannen. Gelukkig worden die ook volledig ingelost op Home Again, een puur en tijdloos klinkend soul-folkalbum dat zelfs na vele draaibeurten blijft boeien en steeds dieper onder de huid kruipt.(...) Want Home Again luistert  namelijk als een zeer constante conceptplaat die zowel vanwege het ontspannen karakter als de emotionele diepgang indruk blijft maken.  Of het nu het vrolijk klinkende I’ll Get Along is, het jazzy, met subtiele koortjes ondersteunde Bones, de meeslepende titeltrack of het emotionele Always Waiting, bijna alles wat Michael Kiwanuka ‘aanraakt’ veranderd in goud, of in ieder geval in zilver. I Won’t Lie luidt de laatste trits in van dit geweldig mooie album en is ook al weer zo’n intense song. Any Day Will Do Fine en Rest zijn voorbeelden van het bedoelde zilverwerk maar slotstuk Worry Walks Beside Me is weer het toonbeeld van een 24 karaat gouden soulfolk-song, waar hij patent op schijnt te hebben"..(Writteninmusic.com)




10. John Fullbright - From The Ground Up
Van John Fullbright zag ik al eens wat materiaal voorbij komen op YouTube, en nadat Matt Harlan (zie nr.2) een nummer van hem live speelde ben ik wat meer gaan luisteren. En da's maar goed ook, want anders had het maar zo kunnen gebeuren dat deze plaat onopgemerkt was gebleven...
"Eerste echte volwaardige studio-album van de 21-jarige singer/songwriter uit Okemah, Oklahoma (waar ook ene Woody Guthrie vandaan komt). Hij ziet er uit als een gewone plattelandsjongen, maar schrijft hele goeie liedjes, speelt behoorlijk goed gitaar, piano, mondharmonica en heeft een mooie doorleefde stem. Het album bevat een collectie afwisselende prachtsongs, soms rustig en mooi gespeeld op piano maar veelal bluesy en rauw zoals in het ronkende "Gawd Above" dat klinkt alsof het wordt voortgestuwd door een monster uit de swamps van Louisiana. Ook het bloedstollende "Satan & St Paul" klinkt alsof het een klassieker van iemand als Townes Van Zandt betreft. In de bluesy songs doet hij soms denken aan Little Feat of een hedendaagse band als Band Of Heathens". (Muziekbank) 



Follow me on Spotify

donderdag 27 september 2012

Matt Harlan in Hengelo 2

Bijna twee jaar geleden stond hij ook op het kleine podium van De Cactus in Hengelo: Matt Harlan. Het café zat vol met liefhebbers van americana, folk en troubadours. Vrijwel allemaal mensen die in platenzaak PopEye gegrepen waren door het debuutalbum van deze Texaan 'Tips & Compliments'. Gezien die verkoopresultaten was het niet gek dat in ieder geval Hengelo aangedaan moest worden op de eerste tour in Nederland.
Inmiddels is het tweede album van Harlan verkrijgbaar: 'Bow And Be Simple'. Een plaat die weer iets anders klinkt dan de voorganger, maar dat mag de pret zeker niet drukken. De Deense band 'The Sentimentals' zorgt voor de begeleiding en dat resulteert in een mooie 'droge' opname en een heerlijke rootsy sfeer.
"Een ontelbaar aantal draaibeurten later weten we het pertinent: Bow And Be Simple zal hoge ogen gooien in ons meedogenloze lijstje van topplaatjes uit 2012. Hoewel Harlan ons op slechts negen nummers onthaalt, staat de kwaliteit van elke song op een zodanig hoog niveau dat we moeten oppassen om niet al te lyrisch te worden zodat we onze geloofwaardigheid niet in het gedrang brengen. Hoewel? Iemand die in staat is om een schrijnende song als The Ring te schrijven, een nummer over huiselijk geweld en de eenzaamheid die daarmee gepaard gaat (‘She married up a mean one, he don’t take no direction / His temper leads him where he needs to go / He has a funny way of showing his affection / And by now you might think that she might know’), heeft recht op minstens de eerste trede van de overtreffende trap. 'Too Much Going On' is ook zo’n voorbeeld van ingetogen schoonheid. Twee stemmen die perfect samen kleuren, even weidse als delicate gitaarloopjes en precies voldoende percussie, soms heb je niet meer nodig om te ontroeren. Een vergelijkbare aanpak maakt van Elevator Ride, een song waarin Harlan de inhoudsloosheid van de rat race met enig erbarmen op de snijtafel legt, een sierlijk maar tegelijk ontluisterend portret. Waarna afsluiter Long Ride Home, met een wederom eminente MC Hansen op elektrische gitaar, veel te snel het einde van Bow And Be Simple inluidt. Droegen wij een hoed, we zouden hem na het luisteren naar dit plaatje maar al te gaarne afnemen voor Harlan en de zijnen." (Altcountryforum.nl)
Genieten dus, en in het bijzonder live genieten volgende week maandag in De Cactus (en ook op andere plekken in Nederland). Breng uw hoed...



Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

donderdag 19 juli 2012

Ray Bonneville

Ik heb weer eens iets nieuws ontdekt. Uit de luidsprekers van mijn pc klinkt nu de gruizige stem van Ray Bonneville. Ik stuitte hier toevallig op door het gebruik maken van Spotify: je krijgt tips voorgeschoteld op basis van de artiesten die je leuk vindt.
De stem en de muziek van Bonneville sprong er uit: een beetje bluesy, ergens doet het denken aan Robbie Robertson. Basale klanken en akkoorden op gitaren, minimale bezettingen, maar de puurheid blijft onaangetast.
Ray Bonneville is a Canadian born, Austin based singer, songwriter, guitarist and harmonica player, who is known for his “loose, darkly funky vibe” (All Music Guide).
Weten we dat ook weer. Regio-genoot Van Eck Blues (nee, dat ben ik niet!) is het met me eens, getuige zijn recensie van het laatste album van Ray Bonneville, 'Bad Man's Blood':
"Op zijn site schrijft hij dat hij voor inspiratie de Mississippi Delta was afgezakt in een poging iets van de geest van John Lee Hooker op te pikken. Een zeer geslaagd ondernemen, waarbij hij eveneens de diensten van Gurf Morlix mocht omarmen. Bad Man’s Blood laat horen uit welk hout een volhardend muzikant gesneden is. Vakmanschap staat buiten discussie. Hetgeen primair afdruipt van deze muziek is de liefde voor het genre. Er is raffinement toegepast zonder de rauwe ingrediënten weg te poetsen. Behalve blues wordt ook cajun niet verwaarloosd. Productie-technisch is het ook helemaal voor elkaar. De muziek is weliswaar traditioneel, maar het geheel is zuiver en eigentijds. (..) Ik kan dan ook geen misser ontdekken op dit zeer fraaie album. (Van Eck Blues)
Bij deze dus een absolute aanrader voor liefhebbers van blues, folk en alles wat daar wat van weg heeft..


Follow me on Spotify
Reserveer 'Bad Man's Blood' in onze catalogus
Meer van Ray Bonneville in onze catalogus

maandag 25 juni 2012

Jonathan Byrd - The Law And The Lonesome

Het is één van de mooiste hoezen die ik ooit heb gezien. De voorkant van 'The Law And The Lonesome' van Jonathan Byrd straalt uit wat er aan muziek op te vinden is. Een beetje desolaat, kaal, woest, noem het maar op.

Het album komt al uit 2008; destijds door mij niet opgemerkt, maar gelukkig niet verborgen gebleven. Ik maakt in 2008 nog geen jaarlijstjes, maar dikke kans dat deze bovenaan zou hebben gestaan...


Prachtige liedjes, voor de liefhebbers van melancholieke nummers. Dat ik er daar één van ben weet u inmiddels wel...

Ik kan uiteraard schrijven over de mooie instrument-keuze, of over de fantastische folk- en countrysfeer die deze oproept. Maar veel beter is het om de muziek voor zichzelf te laten spreken. Luister naar dit heerlijke album (zolang het weer nog niet zomers is, is dat prima te doen hoor) en je snapt waarschijnlijk wel wat ik bedoel...



Follow me on Spotify

Reserveer in onze catalogus

donderdag 10 mei 2012

Rob Lutes & Rob MacDonald in Hengelo

Aanstaande maandag 14 mei in De Cactus in Hengelo: Rob Lutes en Rob MacDonald. Twee Canadezen die ongetwijfeld gaan zorgen voor een prachtig intiem roots-concert zoals we dat in de serie 'PopEye Presenteert' gewend zijn. De combinatie van de donkere ruwe stem van Rob Lutes, zijn gitaarspel én het gitaarspel van Rob MacDonald staan bij mij althans garant voor kippenvel...
Een tijdje terug verscheen van het duo een live-cd: (nog) niet officieel uitgekomen in Nederland en dus helaas (nog) niet via de bibliotheek te leen, maar uiteraard wel te koop bij platenzaak PopEye (en vast ook tijdens het concert). Dit album is een puur verslag van wat er op het podium gebeurt als de twee heren daar plaatsnemen. Qua stijl laat de muziek zich wellicht nog wel het best omschrijven als 'gypsy-blues uit Canada'. Denk aan hartverscheurende blues, donkere bossen en zigeuners, zoiets..
Het album 'Truth and Fiction' was mijn eerste kennismaking met de muziek van Lutes; dat was ook direct de aanleiding om meer van hem te gaan beluisteren. Ik ben fan, da's duidelijk. Een paar van mijn favorieten staan op 'Ride The Shadows' uit 2006: het nummer met de opwekkende titel 'Throw Me From This Train' en Lutes' versie van 'That's How Strong My Love Is'. Prachtig...
Maar ga dat vooral zelf live ervaren komende maandag. Om de prijs hoef je het niet te laten: €6,- in de voorverkoop (Bij PopEye en De Cactus), €8,- aan de deur.
En om het voorprogramma hoef je het ook niet te laten (zei hij zonder gêne), maar dat terzijde..

Follow me on Spotify
Reserveer 'Ride the shadows' in onze catalogus
Reserveer 'Truth and fiction' in onze catalogus

donderdag 16 februari 2012

Fred Eaglesmith - 6 Volts

Wat een heerlijke treurbeuk is dit! Het laatste album van Fred Eaglesmith, '6 Volts', is er eentje van ongekende klasse. Nou is niet iedereen dat wellicht met mij eens: je moet wel een beetje van houden van stoffige opnames, 'stripped down', mono in één keer met één microfoon... Hoezo high tech?

Maar de sfeer is er geweldig door. En het past zo verschrikkelijk goed bij de stem en de instrumenten die je gemoed teisteren zodra je deze plaat opzet.

De klasse van iedere individuele plaat hangt samen met de mate waarin Fred Eaglesmith geïnspireerd is. En deze plaat behoort tot één van die albums waarbij de kwaliteitsnaald extra naar boven veert. 
6 Volts behoort tot de categorie zoals de meesten Fred kennen, en tevens graag horen, inclusief ikzelf. Het album toont Eaglesmith van zijn gevoelige kant, is veelzijdig bovendien. Het herinnert aan zijn tijd met de Squirrels, maar de plaat bevat daarnaast ook rauwere momenten. Zoals het nummer Johnny Cash, dat sterke referenties oproept aan Neil Young’s gitaarspel. Stars is een melancholische wandeling langs memory lane; “We thought it would never end, we played like we were stars.” De instrumentatie hoort thuis in het landschappelijke. Denkbeeldig situeren we de opnames tussen hooiberg en graanschuur. Karakter bezit hij nog steeds deze als Elgersma geboren Canadees. Geen ster met allures, maar een artiest zoals we ze graag zien, met twee benen op de grond. (Rein van den Berg/Johnny's Garden)
Eaglesmith gaf dit album eerst in eigen beheer uit; niet regulier in Nederland verkrijgbaar dus, maar wel te koop bij de concerten die hij eind vorig jaar gaf. Maar inmiddels is de cd regulier te kopen én te lenen.
En daar zijn we dan weer erg blij mee. Verplichte luisterkost voor roots-liefhebbers!



Follow me on Spotify

Reserveer in onze catalogus

donderdag 2 februari 2012

Shelby Lynne - Revelation Road

Een album dat mijn jaarlijstje net niet haalde is Revelation Road van Shelby Lynne. Waarom niet? Tsja, eigenlijk lastig om daar een antwoord op te geven.. Omdat kiezen altijd lastig is? Nou ja, in ieder geval grijp ik de gelegenheid maar aan om alsnog aandacht te vragen voor deze mooie plaat.
"Het is een zeer persoonlijke cd geworden waarop ze voor het eerst over de dramatische gebeurtenis zingt die haar leven ingrijpend heeft veranderd. Toen Lynne zeventien was schoot haar aan alcohol verslaafde vader haar moeder voor de ogen van Lynne en haar jongere zus Allison Moorer dood en sloeg daarna de hand aan zichzelf. De zussen werden opgevangen door familieleden, maar het moge duidelijk zijn dat dit een levenslang trauma heeft opgeleverd. In "I'll Hold Your Head" zingt ze over de ruzies tussen haar ouders en hoe zij als oudste zus haar zusje Allison opvangt en troost. In "Heaven's Only Days Down The Road" zingt Lynne op schrijnende wijze over de moord op haar moeder en zelfmoord van haar vader. 'Can't blame the whiskey or my mammy's ways, two little girls are better of this way, oh yeah'. Het nummer eindigt met twee knallen, de twee schoten die een einde maakten aan het leven van haar ouders. Huiveringwekkend, maar intens en prachtig, en dat geldt voor alle nummers. Tezamen vormen ze een afrekening met demonen uit het verleden. Shelby Lynne bewandelde haar Revelation Road helemaal alleen, ze schreef alle nummers zelf, speelde alle instrumenten op de cd en produceerde de plaat voor haar eigen label Everso Records. Het resultaat is een emotionele en ontroerende cd die louterend werkt op mij als luisteraar en dat effect hopelijk ook heeft op Lynne zelf." (fileunder.nl)
Ik blijf altijd haar album 'Just a little loving' draaien, met nummers geïnspireerd door Dusty Springfield. Da's nou met recht een klassieker die in geen enkele platenkast (hebben mensen die nog?) mag ontbreken.

Maar deze laatste cd mag er ook zijn. Die stem, die stem... Zo mooi!
Op dinsdag 28 februari staat Shelby Lynne in Paradiso: solo zonder opsmuk. Ook dat wordt vast indrukwekkend. Tot die tijd draaien we dit album grijs.



Follow me on Spotify

Reserveer in onze catalogus

donderdag 5 januari 2012

Deadman - Take Up Your Mat & Walk

Onder het motto 'albums die net niet in het jaarlijstje kwamen' kan ik nog wel even verder met het bespreken van mooie muziek. Dit is er zo eentje: 'Take up your mat & walk' van Deadman.

Als je van The Band houdt, dan is dit echt een cd om te beluisteren. Het was voor mij nog net even zo'n ontdekking voor het einde van het jaar (net als de eveneens in 2011 verschenen live-cd, die ook de moeite waard is).


"Vind je Dawes ook zo goed? Dan kun je deze CD blind aanschaffen. Hij scheert langs de scheidslijnen van de klassieke countryrock. The Band is daarbij het voornaamste referentiepunt, vanwege de losse 'swagger', de samenzang en de rollende Hammond. The Jayhawks is de volgende vergelijking, luister maar naar "This Old World’s Not Gonna Change", waarna we bij een contemporaine band als Dawes aanbelanden. De band uit Dallas, Texas levert tien heerlijke countryrocksongs af die zijn opgetrokken uit warmbloedige orgels, twangende Telecasters en fraaie harmoniezang. Ouderwets en beslist retro is Deadmans countryrocksound: precies waar wij van smullen. Een licht swampy toets, een zweem countrysoul en bakken vol seventies countryrock." (Muziekbank)
'Warmbloedige orgels en twangende Telecasters'... Ze weten wel waar ze mij mee kunnen inpakken! Voor de liefhebbers: de band komt naar Nederland en is zelfs te bewonderen 'om de hoek' in Oldenzaal op 2 mei in de Cobblestone Club. Dat wordt ouderwets genieten...
Tot ziens daar dan maar weer!



Follow me on Spotify

Reserveer in onze catalogus