Posts weergeven met het label aidan chambers. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label aidan chambers. Alle posts weergeven

dinsdag 26 november 2013

Mijn mooiste Lezen, Kijken en Luisteren

Doe mee met de BoekFace wedstrijd!
Vijf jaar mijn stem op dit Bieblog. Vijf jaar mijn voorkeuren. Dat was leuk om te doen. En dat is het nog steeds, ondanks dat de inspiratie soms verstoppertje speelt.

Mij bracht het de kunst om net even anders naar onze collectie te kijken. Want bij elk boek en elke film denk ik: "Is dit iets om over te schrijven en wat ga ik dan vertellen?" Het bracht jou hopelijk een beetje inspiratie, of boel herkenning, of een vleugje verwondering wellicht.

donderdag 11 juni 2009

Pesten op school

Donderdag 4 juni gaf drs. Bob van der Meer een lezing in Bibliotheek Hengelo over pesten op school. Tijdens het zichzelf voorstellen ging hij terug in de tijd, om te eindigen bij een pestincident waar hij op zijn eerste schooldag als jonge leraar lichamelijke opvoeding getuige van was. Daardoor zat de zaal binnen vijf minuten in het hart van de problematiek. Want zo groot is dat probleem dus en zo machteloos kun je zijn.

Omdat hij tijdens zijn opleiding nooit iets had geleerd over hoe je omgaat met pesten, is hij zich toen zelf in de materie gaan verdiepen. Dat resulteerde eind jaren 80 in een eerste publicatie over het zonderbok-fenomeen. Ondanks alle reactie die dat opriep, zorgde Zondebok in de klas niet direct voor een pestbeleid in het onderwijs. Het verbaasde me om te horen dat zelfs vandaag de dag scholen niet wettelijk verplicht zijn om een pestprotocol te voeren. Gelukkig wordt de ernst van het probleem inmiddels wel onderkend, mede dankzij alle goede jeugdboeken over dit thema.

Bob van der Meer spreekt over de hele wereld en helpt scholen bij calamiteiten. Zijn 5-stappenplan om het pesten aan te pakken is niet eens zo ingewikkeld, maar vergt wel inzet en discipline van het hele team én alle kinderen. De eerste twee stappen waren al een eye-opener: 1. het mobiliseren van de zwijgende middengroep (zij die niet pesten, maar ook geen stelling nemen tégen de pester) en 2. hulp aan de pester. Ja natuurlijk, je hoeft direct niet het slachtoffer op sociale vaardigheidstraining te sturen. Het is die pester die moet leren wat wel en niet kan.

Het werd een intieme avond, met kleine noodkreten van bezorgde ouders en docenten. Hun vragen waren de leidraad voor Van der Meers verhaal, dat bleef boeien en hele praktische antwoorden gaf. Na afloop sprak ik iemand die Bob van der Meer jaren geleden heeft ontmoet. Het eerste wat ze zei was: "Lacht hij nog steeds zo leuk?" En ja, de avond had ook iets bijzonders vanwege het meest ontwapenende en aanstekelijkje lachje dat ik ooit heb mogen meemaken. Bedankt!

Jeugdboeken

Reserveer bovenstaande titels door in onze catalogus op de knop zoek&boek te klikken.

donderdag 13 november 2008

Beste meneer Chambers,

Waarom? Probéér het me in ieder geval uit te leggen. Ik wil het echt snappen. Waarom?

U hebt me de laatste tijd behoorlijk bezig gehouden. Door een artikel over uw laatste boek uit een serie van zes, besloot ik ze allemaal te lezen. U hebt bijna 30 jaar de tijd genomen voor het schrijven, ik las ze in een paar maanden. U bent een gewaagd schrijver, voor tienerboeken, maar dat kan ik als bijna 40-er wel aan.

De kennismaking via Je moet dansen op mijn graf was gelijk raak. Onderweg merkte ik dat uw boeken toch best verschillen van toon en schrijfstijl. Zo sprak Verleden week, de jongste van de zes, me het minst aan.

Met Nu weet ik het betreedt u het pad van het geloof. Voor iemand zonder godsdienstige achtergrond een interessant pad om samen met de hoofdpersoon te bewandelen. En De Tolbrug was weer subliem. Mooie vorm, goed verhaal. Terecht dat u daar prijzen mee hebt gewonnen en dat het is bewerkt voor toneel.

Niets is wat het lijkt voelde als een thuiswedstrijd. Het speelt in Amsterdam en mengt op een bijzondere manier het heden en de Tweede Wereldoorlog in elkaar. Een periode uit onze geschiedenis die me blijft fascineren.

En dan kom ik eindelijk bij dat laatste boek waar deze reis om begon: Dit is alles. Het hoofdkussenboek van Cordelia Kenn. Een dik boek. Met voor het eerst een vrouwelijke hoofdpersoon. Toch weet u ook hier de thema's homoseksualiteit en depressiviteit terug te laten komen. Het lijkt een rode draad in al uw boeken, wat me overigens wel nieuwsgierig maakt naar de achterliggende gedachte.

Maar goed, Dit is alles dus. Een dagboekvorm dit keer. Waardoor je als lezer niet alleen in het hoofd van de schrijfster kruipt, maar haar zelfs bijna wordt. Misschien raakte het me allemaal wat extra, omdat ik als tiener ook veel dagboeken schreef. En het gaat over die eerste liefde. Geen doorsnee tienerbevlieging, want ze beleeft het allemaal wel erg intens, moet ik zeggen. Misschien was ik stiekem ook wel een beetje jaloers, dat doen verhalen soms met je. Naast de liefde is er ook het volwassen worden, de zoektocht naar wat je wilt maken van je leven. Dat laat toch niemand onberoerd.

En dan ineens... meneer Chambers, waarom? Waarom hoofd-kussenboek zes? Het was toch goed zo? Ik was echt in shock. Heb het boek een dag laten liggen voordat ik het uit kon lezen. U had me hier niet op voorbereid en ik merkte dat ik het ook niet wilde of kon accepteren. Zit ik daar als bijna 40-jarige 30 bladzijden lang stille tranen te druppelen om een tienerboek...

Begrijp me niet verkeerd, ik hou best van een beetje kietelen. Een open einde, rondzingende vragen, diepere lagen. Ik vind het bijna je taak als schrijver om je lezer uit te dagen zijn eigen verhaal te maken. Maar dit is geen uitdaging, dit is... oneerlijk. Dit doet pijn.

Blijf ik met nog een vraag achter: wat zeggen deze tranen me over mijzelf? Of is die vraag het antwoord op uw waarom? Is dat alles?

Voor altijd uw,
Astrid

Reserveer in onze catalogus