Posts weergeven met het label 2012. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label 2012. Alle posts weergeven

donderdag 20 maart 2014

Stadsdichter: Hommage in duplo

HOMMAGE IN DUPLO

Geen schrijversnaam leeft sterker voort in deze stad
van beken en buiten hun oevers dan die van de oude

Staring, vrijheer van de Wildenborch, per adres
de Achterhoek, niet te verwarren met de landelijke

streek tussen Dinkel en Regge: weliswaar nooit erg
gewaardeerd als dichter, kreeg hij alhier een straat


woensdag 19 maart 2014

Stadsdichter: Kasbah

KASBAH

Hier heeft saamhorigheid haar heil gevonden, ver
van de stad, het lege hart, nog voorbij de laatste

bouw: een oase, halflandelijk neergezet, eind-
bestemming van een lokale Marrakesh Express,

Stadsdichter: Metafoor

METAFOOR

Nog even over het vierkant in de toendra,
het scherp omlijnde beeld, bedacht voor

deze stad, op schrift gesteld,- waar is het
terug te vinden in de werkelijkheid van

alledag: duidt het op de plaats, op de kaart
gezet tussen venen en vennen, het eiland

zaterdag 22 december 2012

De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry - Rachel Joyce



Zoals Harold Fry moest blijven doorlopen, zo kon ik niet meer stoppen met lezen in De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry door Rachel Joyce.

Van de achterflap
Wanneer Harold Fry op een doordeweekse ochtend zijn huis verlaat om een brief te posten, weet hij nog niet dat hij op het punt staat naar de andere kant van het land te lopen. Hij draagt geen wandelschoenen, heeft geen kaart en geen telefoon bij zich. Hij weet alleen dat hij moet blijven lopen. Tijdens zijn pelgrimstocht vanuit het zuidelijkste puntje van Engeland naar Berwick-upon-Tweed, de noordelijkste stad van het land, ontmoet Harold Fry allerlei mensen die begaan zijn met het doel van zijn reis en die hun verhaal aan hem vertellen. Zijn vrouw probeert er ondertussen achter te komen waarom Harold vertrok, en ze besluit hem uiteindelijk achterna te gaan. Ondanks de fysieke afstand tussen de twee komen ze steeds dichter tot elkaar. 

‘Ik ben onderweg. Je hoeft alleen maar te wachten. Want ik ga je namelijk redden. Ik zal blijven wandelen en jij moet blijven leven.’ – Harold Fry 

Ik bleef maar doorlezen omdat ik wilde weten of Harold zijn wandeling volhoudt, en of hij op tijd komt om Queenie nog te spreken. En waar ik eerst nog dacht dat het leuk avontuurlijk reisverhaal was, bleek het later een meeslepend verhaal te zijn over een gewone sympathieke man.
Gaandeweg kom je steeds meer te weten over het leven van Harold en zijn echtgenote Maureen is en waarom hun aanvankelijk zo liefdevolle verhouding in de loop der tijd zo verkild raakte. En over de emotionele ontwikkeling die zowel Harold als Maureen doormaken. Mooi ook vond ik de beschrijvingen van het Engelse platteland, en hoe de zintuigen van Harold worden gescherpt door de kleine details uit de natuur. Steeds meer mensen sluiten zich aan en lopen mee waardoor het een compleet mediacircus wordt. Gelukkig weet Harold op tijd daaraan te ontsnappen en uiteindelijk het hospice te bereiken. Het einde vond ik ontroerend.

Kortom… een heerlijk feelgood boek om te lezen tijdens de kerstdagen.

Reserveer De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry in onze catalogus

donderdag 20 december 2012

Stadsdichter: Bij wijze van rondeel


In de week van 18 t/m 22 december geven we een heleboel verrassende kersttassen weg met materialen om te lenen én om te houden.
We zijn druk bezig geweest om verrassingstassen voor u klaar te maken. Alle collega's hebben er er een persoonlijk tintje aan gegeven.


In ruil vragen we u om een (vrije) gift voor Serious Request. Kom dus gauw langs tussen 18 en 22 december, want Op = Op!

Stadsdichter John Heymans heeft speciaal voor deze tas een gedicht geschreven.


BIJ WIJZE VAN RONDEEL

Kinderen moeten niet in bomen achterblijven,
zoals ver weg van hier, in een voorbije kolonie

wel geschiedt, waar reine baby’s, in hun eerste
levensjaar uit de tijd geraakt, worden bijgezet

in een holte van een stam die dicht zal groeien,
twijgen naar de hemel, zoet fruit naar de aarde.

Kinderen moeten niet in bomen achterblijven,

maar spelen, dat het een lieve lust is, overal,

in gaarden, onder rijpe appels, op het gevaar af
dat een tak, stokoud of niet, altijd af kan breken.

John Heymans

vrijdag 14 december 2012

Eck's Jaarlijstje 2012

Het is weer zover: mijn volkomen dubieuze en arbitraire lijstje van mooiste albums uit 2012! Ik heb weer eens mijn best gedaan om een fraaie selectie te maken uit al het fraais dat het afgelopen jaar is verschenen. Wellicht weet u het inmiddels wel: het gaat domweg om persoonlijke voorkeur, waarbij ik mij niet gehinderd voel door professionele meningen van wie of wat dan ook. De criteria: ik moet het mooi vinden en u moet het via de bibliotheek kunnen lenen! En als elk jaar is aanvullen en betwisten toegestaan. Let's go...

1. John Hiatt - Mystic Pinball
Voor mensen die mij kennen geen verrassing: John Hiatt moest wel een keer op de eerste plek komen. Maar ik kan gelukkig zonder overdrijven zeggen dat het deze keer niet moeilijk kiezen was. Hiatt rocks! Als nooit tevoren...
"Dat Hiatt in bloedvorm is bewees zijn vorig jaar verschenen (4 sterren) album Dirty Jeans And Mudslide Hyhms. Dat de opvolger nog beter zou zijn hadden we echter niet kunnen verwachten.
Gelijk bij de openingsklanken van We’re Alright Now weet je dat Mystic Pinball een album wordt dat rauwer en directer klinkt dan zijn voorganger. Met het daaropvolgende Bite Marks al helemaal. Waar Dirty Jeans And Muslide Hyhms in het rustiger materiaal nog wel werd opgesierd door slim/slik ingebrachte toetsenpartijen is er voor dit album een kalere koers in bandgeluid gevonden. Producer Kevin Shirley en John Hiatt hebben daarmee het ideale geluid voor Hiatt’s songs uitgevonden. De gitaarpartijen klinken lekker rauw en Hiatt’s band, met een excellerende gitarist Doug Lancio, snapt exact hoe ze de uitstekende Hiatt moeten aanpakken. Prachtig hoe het ingetogen Wood Chopper wordt opgevolgd door het lekker stevig rockende My Business. Het daarop volgende I Just Don’t Know What To Say, zo’n pracht-ballad waar Hiatt alleen patent op lijkt te hebben, geeft het bewijs van mijn eerdere verklaring aan. Geen gladstrijken met keys meer, maar oprechte instrumenten en die prachtstem van Hiatt in topvorm.
Het blijft een wonder waar Hiatt al die prachtsongs toch weer vandaan haalt. Op Mystic Pinball klinkt hij als zijn allerbeste jaren en klinkt elke song zo aanstekelijk en herkenbaar dat je er gewoonweg geen genoeg van kunt krijgen. Luister naar You’re All The Reason I Need en je snapt wat ik bedoel. Zo simpel in opbouw, vervolgens een geweldige gitaarriff en dan die zanglijn die je gelijk tot meezingen aanzet. Ook een geweldige ballad als I Know How To Lose You is daar een prachtig bewijs van. Of een lekkere bluesrocker als One Of Them Damn Days. No Wicked Grin is dan weer een prachtige akoestisch ballad en Give It Up, de meest country georiënteerde song van het album, wederom een lekker aanstekelijke meezinger. En zo mooi als albumafsluiter Blues Can’t Even Find Me hoor je ze echt maar heel weinig. Wat een prachtsong is dat!!
Mystic Pinball is een uitstekend album van een artiest die elke keer weer optimaal bewijst een van de allergrootste songwriters en performers te zijn." (Writteninmusic.com)




2. Matt Harlan - Bow And Be Simple
Ook dit is niet zo verwonderlijk: Matt Harlan was al eerder voor een live optreden in Hengelo, en sindsdien ben ik hem blijven volgen. Een prachtig album en opnieuw een mooi sfeervol concert in Hengelo in oktober van dit jaar. Dat was genieten... Met gepaste trots de video onderaan deze titel!
"Acht van de negen nummers van 'Bow And Be Simple' werden door Matt Harlan samen met de Deense band The Sentimentals in een nacht opgenomen in Kopenhagen, waar een jaar eerder al de laatste song van het album was vastgelegd. De uit Houston afkomstige Harlan past in de traditie van intelligente songschrijvers uit die stad die zich ophouden ergens tussen folk en country. Denk aan Eric Taylor of Robert Ellis. Simple, dat woord komt niet alleen voor in de titelsong, maar ook in het zeer fraaie Simple Song. Simpel gezegd houdt Harlan het bij voorkeur simpel. Dat blijkt ook wel uit Too Much Going On: I know, I know, It sounds better in a song / Aw, but these days it seems, there’s too much going on. En wat te denken van een titel als Darker Shade Of Grey? Cause real life hangs in shadows and the darker shade of grey, aldus de songschrijver. Het gaat Harlan en zijn Deense band niet om spetterend kabaal, ze hebben die ene nacht hard gewerkt aan een collectie lome songs waarvan het droge geluid vooral raakvlakken vertoont met het werk van Boris McCutcheon. Heeft vast ook te maken met de klappen van drummer Jacob Chano." (AltCountry.nl)




3. The Band Of Heathens - The Double Down - Live in Denver, Vol. 1 en Vol. 2
The Band Of Heathens is vooral live enorm genieten: gelukkig met enige regelmaat te vinden op Nederlandse podia (ook komende week!). Inmiddels is de bandbezetting wel gewijzigd; het is even afwachten of het slidewerk van Colin Brooks gemist gaat worden, of dat de band er in geslaagd is om het geluid en de sfeer vast te houden... In ieder geval is dat een geweldige registratie van een band in topvorm!
"The Double Down – Live In Denver Vol. 1 & 2 maakt zijn naam beslist waar: twee (aparte) cd’s met in totaal 24 nummers en met als bonus een aantal dvd-tracks. The Band Of Heathens pakt royaal uit en bevestigt de geduchte live-reputatie. Dat zal het vijftal (plus organist) uit Austin, Texas ook beoogd hebben, want ze produceerden eerder in eigen beheer al twee live-platen. Nu beschikt de band, na drie gave studio-cd’s, over een dermate sterk repertoire dat ze zoals gezegd royaal kunnen uitpakken. Eerder heb ik al eens aangegeven dat de drie zingende frontmannen de coherentie naar mijn smaak niet bevorderen – en dat ik een sterke voorkeur heb voor de soulvolle zang van Gordy Quist. Aan de andere kant genereren diezelfde frontmannen vele gitaarsolo’s, wat een gevarieerd palet oplevert. Hoewel zeker laidback, heeft The Band Of Heathens een lekkere, logge sound die nodig is voor de classic southern rootsrock die elementen in zich heeft van The Allman Brothers Band en de funky Little Feat. Zo is de opener van het bal, You’re Gonna Miss Me, al meer dan tien minuten lang en wordt daarin heerlijk gesoleerd. Al met al is deze live-dubbelaar een klassieke live-dubbelaar met volop ruimte voor Hammond, slidegitaar en lome gitaarsolo’s". (AltCountry.nl)




4. Tift Merritt - Traveling Alone
Veel hoef ik hier niet over te zeggen: gewoon zo mooi... Lees onderstaande recensie maar eens: puur, zonder theatraliteit, een stem die bijna breekt... Da's voer voor mij, zonder twijfel!
"Traveling Alone heet het nieuwste album van Tift Merritt. Dat mag zo zijn, in de studio heeft ze een uitgelezen stel musici tot haar beschikking. En dat is te horen. Niet in een krachtige aanpak, maar juist in de open structuur. De liedjes ademen dankzij het exquise spel van topkrachten Eric Heywood (pedal steel, lap steel, gitaren, banjo), John Convertino (drums, percussie), Marc Ribot (gitaren, Marxophone, ukelele) en Jay Brown (bas, zang). Merritt beseft dat ze in dergelijk gezelschap niets hoeft te forceren. Haar zang is puur, nergens ook maar een spoortje theatraliteit te bespeuren. Op het titelnummer lijkt haar stem bijna wat te breken, alsof een spoortje verkoudheid haar parten speelt. Wat juist heel mooi is. Op het langzame Feeling Of Beauty heeft ze beslist wat van Emmylou Harris, die overigens over haar al eens heeft gezegd dat ze tussen al die anderen opvalt als ”a diamond in a coal patch”. Zoekend naar wat nu precies de betekenis daarvan is kwam ik op deze interessante site terecht. Heeft niets met muziek te maken, maar alles met americana. Afijn, over Traveling Alone ook nog even melden dat er in de vorm van Drifted Apart ook een heel fraai duet opstaat met Andrew Bird. En dat multi-instrumentalist Rob Burger enkele bijdragen levert op accordeon, piano, Wurlitzer en mellotron en dat dit album werd geproduceerd door Tucker Martine". (AltCountry.nl)




5. Kris Berry - Marbles
Onlangs zag ik Kris Berry live in Deventer (want een concert nog verder naar het oosten is nog niet gelukt...). Heerlijke sfeer, als een soort nachtclub. En wát een stem.. Luister naar dit album, en ga haar zien natuurlijk!
"Kris Berry is een nieuw licht aan de inheemse zanghemel dat nu ruim een jaar straalt. Het is een smeuïge stem dieper in de keel met aangenaam timbre, een stem die ritmisch soepel en vonkelend door de nodige bochten gaat en direct de aandacht trekt. Stem en stukken hebben een duidelijk herkenbare signatuur, een lekker in het gehoor liggende herkenbare stijl die door radio en tv gretig opgepakt is. Het is een persoonlijke stijl met allemaal bekende elementen die in deze éne jonge stem op nieuwe wijze verzameld zijn. Tot nieuw leven gebracht ontstaan daaruit klanken van vertrouwelijke verleidelijkheid." (Writteninmusic.com)




6. Nels Andrews - Scrimshaw
Een prachtige ingetogen plaat, die je elke keer weer verrast. Typisch zo'n album dat je heel eventjes terzijde legt om vervolgens weer eens te draaien. En dan gegrepen te worden door de melancholische stem van Nels Andrews. Prachtig.
"De nieuwe (derde) cd van Nels Andrews draagt de naam Scrimshaw. Dat is een Engelse term voor de zelfvlijtproducten die walvisjagers en andere zeelui in vroeger eeuwen tijdens hun lange reizen op zee maakten voor eigen gebruik, om de tijd mee te verdrijven of om een kleine bijverdienste te hebben (Wikipedia). En zoals deze zeelui heeft ook Andrews zitten schuren aan de liedjes op deze cd. Daar zitten echte pareltjes bij, zoals het openingsnummer Tridents, Barroom Bards en Small Victories. Met melancholieke stem zingt deze rondreizende bard (nu neergestreken in Californië) zijn melodieuze en toegankelijke, meestal langzame, liedjes. Jammer is wel dat Andrews en producer Todd Sickafoose er voor gekozen hebben om regelmatig de op zich sterke nummers aan te kleden met extra accenten. Voor mij hadden ze zich op dat punt iets meer mogen inhouden en wat vaker de pedal steel en/of extra gitaar- of toetsenlaag kunnen weglaten. Ik denk dat sommige nummers dan nog meer zeggingskracht zouden hebben. Ondanks dat is Scrimshaw een prima plaat geworden. Het niveau van het debuut Sunday Shoes wordt weliswaar niet niet gehaald maar Nels Andrews is er de man niet naar slechte platen te maken".(AltCountry.nl)




7. Jimmy LaFave – Depending On The Distance
De recensie hieronder vat wel zo'n beetje mijn gevoel samen: veel van hetzelfde, maar als je 't mooi vindt, betekent dat dus domweg 'nog meer moois'.
"Je zou kunnen zeggen dat singer-songwriter Jimmy LaFave al een jaar of dertig dezelfde plaat maakt. Vaste ingrediënten: een smaakvolle mix van folk, country en blues met covers van zijn muzikale goden Bob Dylan en Woody Guthrie en eigen songs, gezongen met een stem die gruizig smacht en smekend breekt, die bol staan van de tedere, net niet té zoete romantiek.Zijn twaalfde album is hierop geen uitzondering. En wat zou het, als die plaat telkens zo mooi uitpakt? Vijf jaar na het wat wisselvallige Cimarron manifesto is Depending on the distance misschien wel de mooiste versie die LaFave van zijn plaat maakte. Opener Clear blue sky is één van de acht zelfgeschreven tracks, en meteen vintage LaFave. Een liefdesliedje om bij weg te dromen, met een tekst die tegelijk ontwapend direct én poëtisch is. Dat vertrouwde pad bewandelt hij vaker, maar hij schudt, bijgestaan door topmuzikanten als Chip Dolan en Eliza Gilkyson, even makkelijk ook hoopvol gestemde protestsongs uit zijn mouw. Zelfs van de gladde jarentachtigkraker Missing you maakt hij meeslepende Americana. En tussendoor bewijst LaFave zich opnieuw als een fantastische Dylaninterpreet, onder meer met een adembenemende uitvoering van Red River shore. Voorspelbaar prachtig." (Parool.nl)




8. Henrik Freischlader - House In The Woods
Vorige maand nog in Metropool. Geen jaarlijstje zonder minstens één stevige bluesplaat. Die hoort er wat mij betreft in thuis. En na het concert in Hengelo ben ik dit album van Henrik Freischlader weer wat vaker gaan draaien. En dat kan ik iedereen van harte aanbevelen...
"Was voorganger "Still Frame Replay" te omschrijven als 'een bluesalbum met meer rock', "House In The Woods" is eerder een 'meer bluesy album met rock'. Echter ook nu bevat het album meerdere muziekstijlen: van het rockende titelnummer en het bluesrockende "Sisters" tot rustige bluesnummers als "Breaking My Heart Again", "Two Young Lovers" en "Won’t You Help Me". Dat laatste nummer is de afsluiter en tevens het langste nummer van de CD. Freischlader gaat zó op in deze song dat het niet anders kan of hij moet zelf beleefd hebben waar hij over zingt. "Nowhere To Go" valt op door het mooie Hammondorgelspel. In "1999" laat Henrik het vette gitaarwerk de boventoon voeren. Gitaarspel staat bij Henrik tegenwoordig in dienst van het nummer: tekst, compositie, melodie en zang dragen de songs. Paul Rodgers (The Free) is daarin een groot voorbeeld." (Bluesmagazine.nl)




9. Michael Kiwanuka - Home Again
De 'jazzy' noot in mijn jaarlijstje. Michael Kiwanuka kom ik inmiddels al vaker tegen op verschillende jaarlijsten, en ook hier mag 'ie niet ontbreken. Een  indrukwekkend debuut!
"Na het uitbrengen van enkele fraaie EP’s en de verkiezing tot winnaar van de BBC Sound of 2012 waren de verwachtingen voor het debuutalbum van Michael Kiwanuka terecht hoog gespannen. Gelukkig worden die ook volledig ingelost op Home Again, een puur en tijdloos klinkend soul-folkalbum dat zelfs na vele draaibeurten blijft boeien en steeds dieper onder de huid kruipt.(...) Want Home Again luistert  namelijk als een zeer constante conceptplaat die zowel vanwege het ontspannen karakter als de emotionele diepgang indruk blijft maken.  Of het nu het vrolijk klinkende I’ll Get Along is, het jazzy, met subtiele koortjes ondersteunde Bones, de meeslepende titeltrack of het emotionele Always Waiting, bijna alles wat Michael Kiwanuka ‘aanraakt’ veranderd in goud, of in ieder geval in zilver. I Won’t Lie luidt de laatste trits in van dit geweldig mooie album en is ook al weer zo’n intense song. Any Day Will Do Fine en Rest zijn voorbeelden van het bedoelde zilverwerk maar slotstuk Worry Walks Beside Me is weer het toonbeeld van een 24 karaat gouden soulfolk-song, waar hij patent op schijnt te hebben"..(Writteninmusic.com)




10. John Fullbright - From The Ground Up
Van John Fullbright zag ik al eens wat materiaal voorbij komen op YouTube, en nadat Matt Harlan (zie nr.2) een nummer van hem live speelde ben ik wat meer gaan luisteren. En da's maar goed ook, want anders had het maar zo kunnen gebeuren dat deze plaat onopgemerkt was gebleven...
"Eerste echte volwaardige studio-album van de 21-jarige singer/songwriter uit Okemah, Oklahoma (waar ook ene Woody Guthrie vandaan komt). Hij ziet er uit als een gewone plattelandsjongen, maar schrijft hele goeie liedjes, speelt behoorlijk goed gitaar, piano, mondharmonica en heeft een mooie doorleefde stem. Het album bevat een collectie afwisselende prachtsongs, soms rustig en mooi gespeeld op piano maar veelal bluesy en rauw zoals in het ronkende "Gawd Above" dat klinkt alsof het wordt voortgestuwd door een monster uit de swamps van Louisiana. Ook het bloedstollende "Satan & St Paul" klinkt alsof het een klassieker van iemand als Townes Van Zandt betreft. In de bluesy songs doet hij soms denken aan Little Feat of een hedendaagse band als Band Of Heathens". (Muziekbank) 



Follow me on Spotify

donderdag 29 november 2012

Stadsdichter: Moderniteit




Donderdag 22 november was de kick-off van de culturele kaart van Hengelo, een nieuwe frisse website die een overzichtelijk beeld geeft van wat Hengelo allemaal te bieden heeft op cultureel gebied, waaronder culturele organisaties, verenigingen, educatieve instellingen, podia, ateliers en galerieën.
De Hengelose stadsdichter John Heymans staat er (nog) niet op met een eigen website. Die volgt binnenkort. Tot zolang kun je zijn gedichten hier lezen.







MODERNITEIT

Ze staat gelukkig op de stoep, weggelopen
uit een wereld van tegels aan de wand, Delfts

blauw ingekleurd,- vrijmoedig het melkmeisje
dat de knecht van haar kinderjaren ten afscheid

had gekust, het ouderwetse glazuur achter zich
gelaten, op de nieuwste tijd af,  een  fiere deerne

van het land in de wildernis van de stad, verleid tot
shoppen bij de Apple Store , meegaan in het moderne

sprookje van E.T., ‘nu in 3-D’, en dan, op een hoek
van de straat, even een telefoontje,- naar huis.  Of niet.


John Heymans

vrijdag 16 november 2012

Zout - John Heymans

Gisteren was de presentatie van de nieuwe stichting Hengelo Lees (in oprichting) in de bibliotheek. De belangrijkste doelstelling is bekendheid geven aan initiatieven en activiteiten op het gebied van literatuur en poëzie.

Hengelo Leest wil hiermee verbindende rol spelen bij de vele lopende projecten die al in Hengelo bestaan, zoals de poëzie op het Sokkelproject Achter de basiliek van Heartpool, het stadsdichterschap, de poëzie- en verhalendag van Kunsten op Straat, Hengelo (O) hoort, de activiteiten in de bibliotheek en bij Broekhuis en het gedichten­bordjesproject in Groot Driene.
Maar ook nieuwe plannen:  een project om blinde muren te verfraaien met grafisch vormgegeven gedich­ten  en lege etalages in de binnenstad pimpen met poëzie. Hengelo Leest wil ook het stadsdichterschap promoten, zodat zich meer kandidaten voor deze functie melden.

Hengelo Leest is voor iedereen. De site www.hengeloleest.nl is één dezer dagen online.


Bij de presentatie van deze aanstormende stichting kreeg burgemeester Sander Schelberg, lid van het Godfried Bo­mans Genootschap, het eerste exemplaar van Feestelijkheden te Hengelo aangebo­den van Godfried Bomans.
Bomans beschrijft daarin de denkbeeldige en absurde feestregle­menten van de gemeente Hengelo ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van de Kon. Nederlandse Zoutindustrie in 1968.



Beeldend kunstenaar Jozef de Bot maakte de tekeningen voor het boekje, dat in een oplage van tweehonderd exemplaren is gedrukt. De vormgeving werd verzorgt door de Hengelose grafisch ontwerper Paul Scheuring.
Feestelijkheden te Hengelo kost € 9,95 en is verkrijgbaar bij boekhandel Broekhuis. 

Stadsdichter John Heymans las tijdens deze bijeenkomst het gedicht Zout voor, dat hij speciaal hiervoor geschreven heeft.


ZOUT

Op een dag en na miljoenen jaren van verduurde
druk raakte het zout bevangen door de diepere

 gronden van het bestaan, een gebalsemde rivier,
zo verborgen onder het Twentse maaiveld: kristal

dat zich liet meevoeren in een achtbaan vol water
en talloze avonturen later, te veel om hier te duiden,

vond het zichzelf terug op een hoog gedolven berg
bij de Boortorenweg, met uitzicht op het zwerk, maar

God noch ionen daar te bekennen,- een besef waarin
het witte goud afgevoerd, uitgestrooid als zilte sneeuw.

donderdag 25 oktober 2012

Stadsdichter: Elsbeek



Op dinsdag 2 oktober vond een avond plaats in de grote zaal van ’t Swafert waarbij de Elsbeek aan de wijk Groot Driene werd teruggegeven. Bij deze gelegenheid trad ook de stadsdichter John Heymans op. Hij vertelde dat hij, woonachtig in de Kasbah, aanvankelijk niet zo’n grote voorstander van het project was, omdat daarvoor nogal wat bomen hadden moeten sneuvelen. Gelukkig was de Japanse kers gespaard gebleven. Na verloop van tijd evenwel groeide bij hem het inzicht dat de terugkeer van de Elsbeek in Groot Driene een verrijking voor de buurt is. Hij besloot zijn korte optreden met het voorlezen van het volgende gedicht:


ELSBEEK

Geen mooier voorbeeld van aangelegde natuur
dan het volgende: hoe de loop van dit water, ooit

verzonken, aan de oppervlakte werd gebracht,
zoals vroeger, maar in de vorm van een verse

bedding waar geen vis zich al waagde, geen golf
te gronde ging, een vreemde groeve, openlijk

slingerend door de serene ruimte van een grasveld,
een gaarde met stille bomen, en verder nog, een lege

beek die lag te wachten op de vervulling van eeuwig
stromen,- alsof het daarna nooit anders was geweest.


John Heymans

Stadsdichter: Engelbewaarder


Zaterdagmiddag 29 september kon de bevolking van Hengelo in de stadhuishal afscheid nemen van haar burgemeester Frank Kerckhaert. Voordien had een besloten afscheidsreceptie in de Burgerzaal plaatsgevonden. Bij die gelegenheid mocht ook John Heymans de burgemeester kort toespreken.  De stadsdichter  stond daarbij op het balkon, zoals in vroegere tijden wel vaker gebeurde.

Het aan het afscheid van de burgemeester gewijde gedicht gaat als volgt:

ENGELBEWAARDER

Dit meisje belichaamt de kunst van het overleven
als geen ander in de gemeente, de eerste burger

incluis, een blonde engel, uit de vergetelheid getild
staat ze in haar mooiste jurk  op doek, maagdelijk

wit, een rode mantel, op haar hand een vink, maar
zonder naam, de schilder die haar maakte, al even

anoniem. Sinds haar portret in het raadhuis hangt, vlak-
bij de burgervader, zijn bureau, waakte ze over hem en

toen hij die kamer verliet, voor de laatste keer, wilde ze
niet langer toezien in stilte: ‘Dag man van stad en mensen’.


John Heymans

vrijdag 28 september 2012

Stadsdichter: Creatieve Fabriek


Op vrijdagmiddag 21 september sloot de stadsdichter John Heymans de openingsmanifestatie van Seats2Meet af, een vestiging van het Nieuwe Werken op de Creatieve Fabriek. Bij deze gelegenheid las hij drie gedichten voor waarin het maken van een creatief product een rol speelt: de eerder al op dit bieblog gepubliceerde gedichten Herinnering en Berenlust, gevolgd door het nieuwe gedicht Creatieve Fabriek.

Het is de bedoeling dat dit laatste gedicht op een later tijdstip een definitieve bestemming op het terrein van de Creatieve Fabriek krijgt.


CREATIEVE FABRIEK

Achter deze gevels maakten handen vele jaren
de dienst uit, eentonige gebaren van overalls

die de machines aanzetten tot lawaai, begeleid
door Arbeidsvitaminen, bijbehorende hoofden

droomden weg onderwijl, gedachten doolden
op een rustiger bestemming, maar hier heersen

zulke tijden niet meer: hoofden en handen werken
samen nu, in zacht gonzende stiltes, overhemden

bij elkaar, de vingers aan notebooks, tastenderwijs
naar virtuele vergezichten,- hoe snel die ook sterven.


John Heymans

zaterdag 8 september 2012

Stadsdichter: Watereiland


Vandaag is het Open Monumentendag met in Hengelo onder meer de opening van het Watereiland en de onthulling van een glasplaat die het Huys zichtbaar maakt.
De stadsdichter John Heymans droeg een gedicht voor dat hij voor deze gelegenheid geschreven heeft.





WATEREILAND

De beken, van heinde en verre stromen ze toe
naar de plek waar het verhaal van deze stad

begon, het kleine eiland, de laatste resten
van een havezate, door water omgeven, waar

ze zich onderdompelen, een samenscholing
die fraaie bespiegelingen wijdt aan wat er is

gebeurd rond dat huis, ze gaan daar zo in op
dat ze de fundamenten overspoelen met vragen,

antwoorden in lege kamers, en vloeien ze weg
van tijd tot tijd, ze komen erop terug, de beken.

John Heymans

vrijdag 7 september 2012

Stadsdichter: Summersquare en Even bij Popeye langs

Afgelopen weekend trad John Heymans op bij Summersquare op met 3 gedichten over muziek. Summersquare, Even bij Popeye langs en Herinnering. Het laatste gedicht is gepubliceerd in de vorige post.

SUMMERSQUARE

Ach, konden de muren van deze school maar vertellen
over de voorbije gesprekken en wat de jeugd bewoog,-

hoe ze, geslaakt als zachte verzuchting, onder algebra
en levenslessen, overgingen in gefluister, luidruchtiger

dan het klaslokalen uit, de opgeschoten praatjes die
het plein bevolkten, druk gebarend over, zeg, Santana,

Jingo Lo Ba Ba... Lo Ba Ba... en zo voort, de tamtam, de
stampij, oude helden en nieuwe namen, zoals Chef' Special,

al die gesprekken, opgeroepen door dit gebouw, hun terugkeer
geheel overstemd: de muziek waar ze eerder over waren begonnen. 





EVEN BIJ POPEYE LANGS

Wie het geluk heeft een email van Popeye te ontvangen
weet zich als een stripheld aangesproken: ‘Binnnennn!!!’

met de klemtoon op de uitroeptekens, en inderdaad,
op gezette tijden staat de deur van deze verzamelplek

open voor het publiek, de nodige koffieleut en straffe
muziek, ingekleurd met gitaarsolo in houthakkershemd,

doorgangshuis voor cd en lp, de bestelde titels opgetast
voor elke Brutus die, z’n gewilde Olijfje afgehaald, monter

weer naar buiten stapt, in de traditie van keep on trucking,
begeleid door de akkoorden van een volgende, trage blues.


John Heymans


zaterdag 18 augustus 2012

Stadsdichter: Berenlust, Herinnering en Vogelvlucht

Foto: Irma Bruggeman
De derde stadsdichter van Hengelo John Heymans kon niet bij de opening van het Berenkunstwerk zijn maar heeft er wel een gedicht Berenlust over gemaakt.

Het tweede gedicht Herinnering bevat ‘lyrics’ uit een roemrucht concert dat de Canadese rockgroep The Tragically Hip op 23 mei 1991 gaf in poptempel Metropool te Hengelo. Het het nummer At the Hundredth Meridian werd mede geschreven naar aanleiding van herinneringen van Johan Dollekamp en Tom Kuipers aan dat optreden van Gordon Downie en zijn mannen. 

Het gedicht Vogelvlucht is geschreven op verzoek van Ricardo Liong-A-Kong, de initiatiefnemer van MHHKHengelose kunstenaars zijn uitgenodigd om een kunstwerk te maken geïnspireerd op Vogelvlucht. In november 2012 wordt de tentoonstelling met deze kunstwerken in het MHHK geopend.




BERENLUST

In de verre oudheid, toen de Grieken al schreven
over hun avonturen en hoe de dieren in de hemel

kwamen, verschenen de beren op het toneel van
de toendra waar ze, zoals Aristoteles beweerde,

hun kroost in vorm likten. In de Middeleeuwen
zwierven hun nazaten uit, rondom metropolen,

vlaggen veroverd. En nog een paar eeuwen later
bereikten ze ook deze stad, de rand van het lege

marktplein, om doodleuk te wachten op de verse
vis, de kraam, twee maal weeks, voor hen neergezet.


Foto: Albert Boling




HERINNERING

Hengelo, Hengelo, Hengelo… still hurt my back
when I sing it slow, zo heugt zich de zanger nog

van dit optreden de stad, een mondvol klanken
die bij hem, verkondiger van de esdoorn rock,

was blijven hangen, een woord dat teruggaat
tot een stukje bos, dansend in stemmig land,

in zijn hoofd reisde het mee, de wereld rond:
I like that name, it trips off my tongue… vertolkt

op elke meridiaan, tot en met Ontario, en steeds
weer dat souvenir: Hengelo, Hengelo, Hengelo...




VOGELVLUCHT

Was daar een duif opgevlogen, z’n buitenpost verlaten,
hij werkte zich omhoog, uit alle macht, op vleugelslag

naar hoger perspectief, het verlangen naar overzicht,
het ondermaanse en al die grijze daken, het gedoe

ter plaatse - van daaruit begon hij gaandeweg te dalen
in de richting van de binnenstad, steeds lager, zwevend

rond drie torens, de kerk en het stadhuis, het baken op
de brink - nog een knipoog: dag verre verwant in koper -

om dan als vanzelf te landen op het plein, nieuwsgierig
naar de voeten van wie de hele vlucht gevolgd had,- tot hier.


John Heymans

zaterdag 23 juni 2012

John Heymans - derde stadsdichter van Hengelo

Sinds 7 juni is John Heymans de derde stadsdichter van Hengelo, na Fred van de Ven  (2008-2010) en Reinier de Rooie (2010-2012).
John Heymans schreef voor deze verkiezing het gedicht "Voorgeschiedenis".


VOORGESCHIEDENIS

In zijn dagelijkse stukjes voor de Volkskrant
reed Martin Bril om deze stad steeds heen,

afstandelijk middelpunt van zout en metaal
ooit, in een grote bocht, snel naar naburige

grond, en ook de Reisgids van Querido gaat
aan dit oord goeddeels voorbij,- drie alinea’s

slechts, over een eerste burger van eeuwen her,
vergeten verzen en de man van de Twentse Post.

Wordt het niet de hoogste tijd voor een nieuwe 
vent die bij dit alles, al dichtend, stil blijft staan?

In zijn motivatiebrief verwijst John o.a. naar Een vierkant in de toendra van Kees Verheul. Een boekje waarin Kees Verheul over zijn Hengelose jeugd schrijft, waaronder over de verschillende Hengelose beken. 

Uit: Een vierkant in de toendra
"Het onopdringerige, haast onmerkbare van deze allure hangt denk ik samen met een speciaal verband tussen woonplaats en water. Hengelo ligt in een wirwar van beken….. 
Eens moet de stad van nu een willekeurige plek zijn geweest in de toendra tussen de IJssel en de Oeral. Een stuk subpolaire bos- en weidegrond, zich nauwelijks onderscheidend van zijn omgeving, rondom de samenvloeiing van vier stille  beken. De namen Drienerbeek, Elsbeek, Woolderbeek en Berflobeek zullen gegeven zijn in de tijd toen de primitiefste nederzettingen in dit gebied waren uitgegroeid tot woonkernen; combinaties van drie of vier boerenerven, elk met eigen  akkers  een hut of huis, veilig in de noordeuropese rimboe."

Over deze beken schreef John ook gedichten.




DRIENERBEEK
Wat herinnert nog aan dit eenvoudig

water als ondergronds het verder gaat,

buiten beeld? Kunst en andere werken
duiden op diepere stromen: een staande

golf, sierlijk in een hellend maaiveld
weggezakt, lijkt eeuwig leeg te lopen,

azuurblauwe rimpelingen in een dreef,
vastgeklonken tussen klinkers, een brugleuning

waaronder de kreek, opgedoken
na een heel stuk spoorloos, weer verdwijnt.

De gedichten over de andere beken zijn te lezen in zijn Hengelose Hymnen.
Reserveer Een vierkant in de toendra in onze catalogus

zaterdag 3 maart 2012

Wat doen we met Fred? - Tineke Beishuizen

Van de achterflap
In De Maegd, de stamkroeg waar een groep vriendinnen elkaar iedere week ontmoet, lijken alle problemen overzichtelijk en soms zelfs amusant. Dat is niet de laatste plaats te danken aan de witte wijn die er met royale hand geschonken wordt. Toch geeft hun vriendschap meer scherpe kantjes dan ze elkaar willen toegeven. Maar het had allemaal nog jaren heel gezellig kunnen blijven, als Fred niet op het toneel was verschenen. En als vriendschap in haat verandert, vallen er doden. Een geestig, spannend en volstrekt eigentijds verhaal.

In Wat doen we met Fred? van Tineke Beishuizen wordt het verhaal verteld door Tess, op een wat laconieke en af en toe cynische toon. En ook met de nodige humor waardoor het een luchtig en lekker leesbaar boek is. Je zit meteen in het verhaal en blijf je doorlezen. Ik heb in ieder geval een paar lekker ontspannende leesuurtjes gehad en heb het nieuwste boek Lot van haar ook maar aangevraagd. Voor ff lekker lezen….

En nog leuker, dinsdag 20 maart kun je haar ontmoeten. Dan komt Tineke op uitnodiging van Bibliotheek Hengelo in de Boekenweek 2012 een lezing geven in Kulturhus Hasselo.

Reserveer Wat doen we met Fred? in onze catalogus
Reserveer Lot in onze catalogus

woensdag 6 oktober 2010

2012

De Azteken wisten het al: in 2012 vergaat de wereld. Dit gegeven inspireerde Roland Emmerich tot het makern van de film 2012.  Een interessant gegeven natuurlijk dus laten we maar eens gaan kijken. Jammer dat hij niet wat meer vertelt over die achtergrond van de Azteken.

En tja, echt alle clichés hebben we langs zien gaan. Kijk ik ben een enorme huilebalk bij films, wat binnen ons gezin altijd de nodige hilariteit oplevert. Ook bij het kijken van deze film werd me regelmatig gevraagd of ik moest huilen, maar echt, dit was te erg, te dik erboven op en dan moet zelfs ik niet meer huilen.
We moesten niet zeuren vond onze jongste. Het ging tenslotte vooral om de special effects en vooruit, die hebben we gezien. Geweldig vuurwerk, machtig mooie scheuren in brede asfaltwegen, fraai ineen stortende gebouwen en daar tussendoor onze held die telkens net aan al die ellendige ontsnapt. O ja, en niet te vergeten een happy end!?

Eerlijk is eerlijk, het is niet mijn ding, maar voor wie van dit genre (rampenfilm) houdt zeker goed voor ruim twee  uur kijkplezier.