Posts weergeven met het label 2009. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label 2009. Alle posts weergeven

vrijdag 4 december 2009

Tijd voor jaarlijstjes!

Ah! December... Tijd voor alerlei jaarlijstjes. Heeft u er al een gemaakt? Het 'woord van het jaar' zal ook wel in aantocht zijn. Als regelmatig treingebruiker stel ik graag 'perronjogger' voor (zeker sinds de laatste wijziging in de dienstregeling waardoor mijn dagelijkes routine ernstig werd aangetast). Maar dat terzijde.
Laten we het maar over muziek hebben, zoals u dat van mij gewend bent. De 10 mooiste platen van 2009 volgens Eck... (met dank aan alle recensenten). Doe er mee wat u wilt; betwisten en aanvullen mag altijd!

The Band Of Heathens komt op het juiste moment met het uiterst soulvolle countryrock-album 'One Foot In The Ether', pas de tweede studioplaat overigens. Het kwintet uit Austin, Texas heeft een geduchte live-reputatie en bracht dan ook al twee live-platen uit. Het geheim van de Texaanse heidenen is de line-up van drie songschrijvende, zingende en gitaarspelende frontmannen die zorgen voor variatie terwijl een homogene sound bewaard wordt. We horen van alles langskomen: Bottle Rockets, Jayhawks, Black Crowes, maar ook de swingende sound van Little Feat en het landelijke rootsgeluid van The Band. Daarbij heeft The Band Of Heathens beslist iets eigens; een laidback groove die in de countrysoul-nummers intrigeert en in de countryrock-’n-rollende liedjes meesleept. One Foot In The Ether is met zijn orgels, akoestische gitaren en luie slidegitaren eerlijke eenvoud, uitermate geschikt voor een uur en nog wat live-plezier. (altcountry.nl)


Dit is het vierde studio album van de viervoudig Grammy winnaar John Mayer. Het album is geco-produceerd door John Mayer en Steve Jordan en volgt drie jaar na het volprezen "Continuum". De eerste single "Who Says" ging in première op zijn website www.johnmayer.com en is reeds opgepikt door Radio 3FM. "Battle Studies" werd opgenomen in het huis van John Mayer in Californië waar hij leefde en werkte gedurende zes maanden en is afgewerkt in de beroemde Capitol Studio’s in Los Angeles. Mayer raakte geïnspireerd door de Californische rock/pop uit de jaren '70 en '80, waarvan de invloeden goed zijn terug te horen. "I approach music like a director doing a period piece," vertelt Mayer. "Where "Continuum" was R&B and soul, "Battle Studies" was written with the timelessness of Tom Petty, Fleetwood Mac and Neil Young in mind. The melodies and message are concise and from-the-gut with the efficiency of simplicity."


Achin in Yer Bones is werkelijk een schoonheid van een plaat. Deze plaat is niet alleen 10 nummers rijk, maar bovendien tref je geen enkele zwakke broeder aan in de samenstelling. De nummers gaan over drank, sex, drugs en alles wat Romi op haar rondtrekkend circus voor de voeten komt. Qua zang is een vergelijking met Janis Joplin allerminst geplaatst, maar het zou me niet verbazen wanneer hun levensstijl de nodige parallellen vertonen. Romi is rauw, ruw en grof als het moet, maar kan even zo goed liefdevol en zacht zijn.Evenals de laatste cd van Buddy & Jullie Miller wordt werkelijk het beste uit de kast getrokken binnen dit genre. Het moet wel absurd verlopen wil deze plaat evenmin opduiken in je collectie. Authentieke Rock’n Roll, blues geïnjecteerd werk en intense balladen wisselen elkaar in een uitgebalanceerd tempo af. Als je het mij vraagt wordt 2009 een monumentaal muziekjaar. (plato.nl)
 
TIP: Romi Mayes speelt a.s. zondagmiddag 6 december in ,De Cactus in Hengelo!


"Dit zou eigenlijk een soloplaat van Buddy Miller worden, maar omdat het vanwege al zijn productionele werk en gezondheidsklachten maar niet wilde vlotten, nam Julie het heft in handen. Het levert uiteindelijk een plaat op die moet worden gerekend tot één van de hoogtepunten in het oeuvre van beiden. De uitstekende songs werden grotendeels door Julie geschreven en sluiten aan bij haar solowerk. Het zijn vooral ingetogen, fraai verzorgde en emotievolle songs die vrijwel niemand onberoerd zullen laten. In vocaal opzicht is het smullen geblazen, want naast de doorleefde stem van Julie en de hiermee prachtig contrasterende gruizige vocalen van Buddy, horen we vocale bijdragen van Robert Plant, Patty Griffin en Emmylou Harris. En dan werkte er nog een imposante lijst muzikanten mee, zoals Brady Blade, Larry Campbell en Gurf Morlix. Het album verenigt invloeden uit country, blues, jazz en rock in muziek die aldoor kwaliteit ademt. Een plaat die je raakt door zijn puurheid." (Erwin Zijleman)


Op Shoot the Moon Right Between the Eyes vertolkt Jeffrey Foucault de songs van zijn muzikale held met hart en ziel en geeft hij deze songs bovendien een persoonlijk tintje. Shoot the Moon Right Between the Eyes werd gemaakt met betrekkelijk eenvoudige middelen, waardoor deze plaat in technisch opzicht aan alle kanten rammelt. Op een of andere manier komt dit de kwaliteit van deze plaat echter alleen maar ten goede. Shoot the Moon Right Between the Eyes is een intiem, gepassioneerd en overtuigend eerbetoon aan het werk van John Prine. Foucault zingt prachtig, heeft gekozen voor een fraaie mix van bekende en minder bekende parels uit het rijke oeuvre van John Prine en vertolkt alle songs even smaakvol. Een aantal songs heeft genoeg aan de akoestische gitaar van Jeffrey Foucault en zijn warme stem; een aantal andere songs is fraai aangekleed met onder andere pedal steel bijdragen van Eric Heywood , gitaarwerk van Mark Erelli en achtergrondzang van Kris Delmhorst. Shoot the Moon Right Between the Eyes is uiteindelijk niet alleen een fraai eerbetoon aan John Prine, maar ook een waardig opvolger van de twee prachtige platen die Jeffrey Foucault de afgelopen jaren heeft gemaakt. Zeer warm aanbevolen derhalve aan een ieder die pure en intieme singer-songwriter muziek een warm hart toedraagt. (Erwin Zijleman)

Cotton is het laatste deel van een in 2004 met Mercy begonnen trilogie, waarmee Sam Baker zijn leven op orde hoopt te krijgen. En we mogen blij zijn dat hij dat en plein public doet. Met zijn 55 jaar is hij nog steeds een groot talent als singer-songwriter: prachtige bedachtzaamheid in zijn stem, alle geduld van de wereld in zijn composities, smaakvolle terughoudendheid in de arrangementen. En bij dat alles heel veel te vertellen. Over de aanslag op de trein in Peru in 1986 die hij ternauwernood overleefde, en hoe zijn leven daarna nooit meer hetzelfde zou worden. (Volkskrant)


"Met Townes lost Steve Earle een ereschuld in aan de man die ongetwijfeld zijn grootste zielsverwant is geweest. Townes van Zandt, de bij vlagen geniale, maar ook autodestructieve singer-songwriter, ging door waar Earle net op tijd inhield. Toen Van Zandt op nieuwjaarsdag 1997 de geest gaf, kapot van de drugs en de drank, liet hij een berg liedjes na, waarvan er velen nooit de uitvoering hadden gekregen die ze verdienden. Dat wordt met dit album goedgemaakt. De intimiteit is te danken aan de thuisopnamen, in Earle’s woning in New York. Elders toegevoegde instrumenten zorgen dat de ramen worden opengezet. Earle voegt discipline toe aan de poëzie en verbetenheid in de teksten van Van Zandt." (Ariejan Korteweg, Volkskrant)


“So Dark You See” staat barstensvol met een gerevitaliseerde John Gorka, die overigens weinig opzienbarend anders klinkt als zijn eerste albums, maar wel verrassend sterk. Afsluiter Diminishing Winds dankt tenslotte voornamelijk zijn klasse aan het uitzondelijke mandolinespel van Peter Ostroushko. Een eindconclusie is dan ook simpel: Gorka heeft zichzelf weer gerangschikt waar hij thuis hoort, tussen de besten!(altcountryforum.nl)

 
 
 
"Delbert McClinton leeft al z'n leven lang op een mix van R&B, soul, blues en country. Het is op voorhand uitgesloten dat deze man ooit nog eens nieuwe wegen zal bewandelen. Maar dat hoeft ook niet, want met elke nieuwe plaat lijkt zijn muziek aan verdieping te winnen. Onder productionele leiding van Don Was is McClinton er ook met "Acquired Taste" in geslaagd een klein meesterwerkje uit zijn hoed te toveren. Zijn stem raakt inmiddels aardig versleten, maar dat komt Sam Cooke-achtige soulballads als "Starting A Rumour" alleen maar ten goede. Dat geldt ook voor de rechttoe-rechtaan countrysong "Can't Nobody Say I Didn't Try", die klinkt alsof hij tegen sluitingstijd in een kroeg barstensvol notoire zuipschuiten is opgenomen. Dit doorleefde liedje krijgt trouwens een extra lading doordat de onlangs aan keelkanker overleden gitarist Stephen Bruton er nog in te horen is." (Harry de Jong, Revolver)


Guy Clark, de man die ons klassieke songs als 'L.A. Freeway', 'Desperados Waiting For A Train' en 'That Old Time Feeling' gaf, is zuinig met zijn albums maar ze zijn altijd het wachten meer dan waard. Op dit elfde studio album evolueert hij zijn zijn meesterschap in songschrijven. Maar weinigen creëren hun songs met zulke resonerende schoonheid en dat deelt hij graag. Alle songs op dit album zijn namelijk geschreven samen met anderen. Niet alleen met oude vrienden als Rodney Crowell en Shawn Camp, maar met Patrick Davis, Jedd Hughes en Ashley Monroe wordt ook een brug geslagen naar een jongere generatie. Verhalend, ingetogen, indrukwekkend. Guy wordt bijgetaan door een aantal erg fijne muzikanten (alle op akoestisch instrumentarium), waaronder vooral gitarist Verlon Thompson excelleert. Hij is een van de meest gerespecteerde singer/songwriters van de afgelopen decennia en weet als geen ander een portret te schetsen van de zelfkant van de Amerikaanse maatschappij. (Revolver Magazine)

Een indruk krijgen van bovengenoemde artiesten? Natuurlijk kan dat:



Ik wens u nu alvast fijne feestdagen en op naar een wederom prachtig muzikaal nieuw jaar!

zaterdag 28 november 2009

Het literaire Aardappelschiltaart Genootschap van Guernsey - Mary Ann Shaffer & Annie Barrows


Het verhaal
Voor de kust van Frankrijk, op het Engelse eiland Guernsey, heeft een groepje bewoners de oorlog doorstaan door geregeld samen te komen en onder het genot van een eenvoudige aardappelschiltaart te praten over Hamlet, Jane Eyre en andere grote werken uit de wereldliteratuur. Wanneer zij per toeval in contact komen met Juliet, een schrijfster uit Londen die op zoek is naar een onderwerp voor haar nieuwe boek, ontspint er zich een uiterst levendige correspondentie. Middelpunt van de eilanders is een jonge vrouw die is afgevoerd door de Duitsers. De grote onbekende heeft een ongelooflijke aantrekkingskracht op Juliet en ze besluit haar boek over deze mysterieuze vrouw te schrijven.

Het literaire Aardappelschiltaart Genootschap van Guernsey bestaat voor het grootste gedeelte uit brieven en dat was wel even wennen bij het lezen er van. Eenmaal aan deze vorm gewend leverde het juist variërende perspectieven op.
De Kanaaleilanden werden door de Duitsers bezet op weg naar Engeland. De eilanden waren helemaal afgesloten van de buitenwereld en wisten dus niet wat er in de rest van de wereld gebeurde.
Er wordt verteld hoe de eilandbewoners de WO II hebben meegemaakt waardoor je een aardig beeld krijgt van hoe het leven tijdens de bezetting op Guernsey moet zijn geweest. Ook als de wederopbouw is begonnen, is de pijn en het verdriet om de strijd met de Duitsers nog lang niet vergeven en vergeten.
Een mooi verhaal zonder dramatisch of sentimenteel te worden.

Als je Eten, bidden en beminnen van Elizabeth Gilbert met plezier hebt gelezen dan is dit boek ook iets voor jou!

Reserveer hier via onze catalogus

zaterdag 17 oktober 2009

Nederland Leest: Oeroeg - Hella Haasse

"Oeroeg was mijn vriend". Deze openingszin uit het boek Oeroeg van Hella Haasse kent vrijwel iedereen wel. Want wie heeft dit boek niet op zijn of haar boekenlijst gehad. Ik wel in ieder geval. Het was in mijn tijd, en ook nu nog, een heel populair “lijstboek”. Niet alleen vanwege de inhoud maar vooral omdat het zo’n lekker dun boekje was. De omvang van een boek zegt echter niet alles over de leesbaarheid ervan. Volgens Ewoud Sanders is "makkelijk leesbaar" een betrekkelijke, tijdgebonden kwalificatie.
Hoe dan ook…ik heb het in ieder geval weer met veel plezier opnieuw gelezen.

In Oeroeg vertelt Hella S. Haasse het droevige verhaal van een vriendschap tussen twee jongens in Nederlands Indië die bijna gelijktijdig geboren worden en samen opgroeien. Alleen is de ene een zoon van een blanke theeplanter en de andere de zoon van een bediende, een inboorling, Oeroeg.

De vader van Oeroeg sterft op onnodige wijze door lichtzinnigheid van de theeplanter en vrienden die op bezoek zijn. Als compensatie krijgt Oeroeg een opleiding betaald die parallel loopt aan die van het blanke jongetje. Als kind beleven ze alles samen, zijn de dikste vrienden.
Geleidelijk aan groeien de twee jongens uit elkaar. Wanneer de Nederlandse jongen, na een studie in Delft terugkeert in het Indie dat nog net geen Indonesië is geworden, staan de twee zwaar bewapend tegenover elkaar. Oeroeg vertelt zijn jeugdvriend dat die niets meer in het land te zoeken heeft. De "ik-figuur" komt tot de conclusie dat Oeroeg net is als het meer: "Ik kende hem als een spiegelende oppervlakte. De diepte peilde ik nooit".

In het kader van Nederland Leest kunnen bibliotheekleden op vertoon van hun bibliotheekpas vanaf vrijdag 23 oktober tot en met 20 november, één gratis exemplaar van het boek Oeroeg meenemen. Zolang de voorraad strekt.
Maar er is meer zoals: zaterdag 24 oktober kunt u vanaf 13.00 genieten van live muziek en dans en op vertoon van het exemplaar Oeroeg een Indische hapje halen, Hella Haasse-kenner Nelleke Noordervliet komt 3 november, de film Oeroeg is te zien op zaterdag 7 november en Evelien Harberink en Magda Nij Bijvank van Theaterzaken treden op met de voorstelling rond Oeroeg op 19 november 2009.


Dit jaar bieden de bibliotheken uit Almelo, Enschede en Hengelo een gezamenlijk programma aan. Op vertoon van uw Nederland Leest exemplaar van Oeroeg krijgt u korting op alle activiteiten.

zaterdag 4 april 2009

De voorlezer - Bernard Schlink

Als we ons openstellen
jij je voor mij en ik voor jou mij
Als we verzinken
in mij jij en ik in jou
Als we vergaan
jij mij in en jou in ik
Dan ben ik ik en ben jij jij

Prachtig hé? Zulke pareltjes van teksten kun je lezen in De Voorlezer van Bernhard Schlink. Dit boek is in meer dan 40 talen vertaald en is de eerste Europese roman die de nummer 1 positie op de New York Times Bestseller List heeft bereikt.

Het wonderlijke verhaal gaat over een volwassen man (Michael) die terugkijkt op de relatie die hij als vijftienjarige scholier had met
Hannah,een volwassen vrouw. De relatie bestond voornamelijk uit het voorlezen van boeken door de jongen aan de vrouw, douchen en daarna de liefde bedrijven.
Zij verdween echter spoorloos en pas vele jaren later ziet Michael, als
universiteitsstudent, zijn vroegere liefde terug en ontdekt hij wat ze altijd voor hem geheim heeft gehouden. Hanna staat in de rechtbank namelijk terecht voor wat ze tijdens de Tweede Wereldoorlog uitgespookt zou hebben.
Schlink beschrijft prachtig hoe de jongen de vrouw en haar afstandelijkheid bekijkt: “Het leek er eerder op dat ze zich had teruggetrokken in het binnenste van haar lichaam, dat ze dat lichaam aan zichzelf en aan zijn eigen, door geen bevel van het hoofd, gestoorde kalme ritme had overgelaten en de wereld buiten was vergeten.”

Nog zo'n mooie beschrijving: “De lagen van ons leven liggen zo dicht op elkaar dat we in het latere altijd het vroegere tegenkomen, niet als iets dat is afgedaan en afgehandeld, maar actueel en levend.”
Nog meer voorbeelden? Dan moet je het boek vooral gaan lezen! Je ontdekt nog veel meer van zulke prachtige teksten maar ook de onmogelijke spanningen die dit boek vast en zeker ook bij jou oproept!

donderdag 22 januari 2009

Fouad Laroui in Bibliotheek Hengelo!

De Alliance Francaise organiseert in samenwerking met de bibliotheek en boekhandel weer een literaire lezing op donderdag 4 februari. Na Adriaan van Dis komt nu Fouad Laroui naar Hengelo, om te vertellen over zijn boeken. Een selectie van zijn werken; Judith en Jamal, Kijk uit voor parachutisten, Vreemdeling: aangenaam, Over het Islamisme en zijn allernieuwste boek De rijkste vrouw van Yorkshire dat op 27 janauri verschijnt.

Adam weet nog steeds niet waarom deze dame nou zo nodig haar levensverhaal aan hem kwijt wil. Hij beseft wel min of meer vaag dat ze zoiets niet bij zijn collega Edward zou kunnen doen (bovendien heeft ze een peilloze minachting voor Welshmen, zoals ze hem op een keer zal vertellen), noch bij welke Engelsman uit de buurt ook maar. Misschien wel bij Gustave … Misschien is het essentieel dat hij een buitenlander is, een outsider, iemand die van elders is. Adam beseft dat hij niets voor haar is. Letterlijk.



Het is alweer een tijdje geleden dat ik zijn boek Judith en Jamal heb gelezen, maar zijn humor en woedende analyses over onverdraagzaamheid van fanaten weet ik mij nog goed te herinneren. Ik heb even een mooi fragment uit zijn boek opgezocht met een prachtige weergave van de woede waar Laroui mee schrijft.

Tarik had een benige doodgraverskop zoals sommige stripfiguren. Zijn wangen waren hol, en hij had van die zwarte ogen die te diep in hun kassen lagen, waardoor hij eruitzag als een gedeprimeerde raaf. Maar dat kon ik hem natuurlijk niet kwalijk nemen, want niemand is verantwoordelijk voor zijn eigen smoelwerk; wat ik echt niet kon uitstaan was die eeuwige geconstipeerde keutelpoepersuitdrukking op zijn gezicht, hij zat altijd wel moeilijk over iets te urmen, en dan had ie ook nog eens van die ellenlange stiltes tussen wat er allemaal uit zijn bek kwam dreutelen. Bovendien had ie een soort tevreden ouwelulligheid over zich. Hij had gewoon een pesthekel aan het leven, mijnheer de graftak.
Ik heb in ieder geval veel zin in een ontmoeting met hem op donderdag 4 februari.

Reserveer "Judith en Jamal" in onze catalogus
Reserveer "Over de Islam" in onze catalogus
Reserveer "Kijk uit voor parachutisten" in onze catalogus
Reserveer "Vreemdeling: aangenaam" in onze catalogus